Adrian Borland - 5:00 AM (1997)
mijn stem
46 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Earth
-
Stray Bullets (3:36)
-
Dangerous Stars (4:19)
-
Vampiric (5:00)
-
Baby Moon (5:16)
-
City Speed (4:41)
-
Kissing in the Dark (4:52)
-
I'm Your Freedom (2:42)
-
The Spinning Room (5:09)
-
Redemption's Knees (3:41)
-
Between Buildings (5:36)
-
Over the Under (5:13)
-
Before the Day Begins (5:42)
-
Over the Under [Radio Edit] * (4:31)
-
Strange Terrain * (5:38)
-
Soul Street [Demo] * (4:12)
-
Sleep * (1:59)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur:
55:47
(1:12:07)
1
geplaatst: 30 augustus 2011, 22:25 uur
Dit album blijft me maar bekoren, en vandaar dat ik er ook meerdere reacties aan wil toewijden. Het laatste album dat Adrian Borland uitbracht voor zijn dood in 1999. Een van de briljantste muzikanten die ik ken en mijn persoonlijke favoriet onder alle muziekalbums die ik ken. Alle nummers zijn prachtig en het album als geheel is prachtig, maar dit is te veel om een recensie over te schrijven. Over de hoogtepunten van dit album wou ik nog even uitwijden.
Kissing in The Dark
Niet zo romantisch als de titel mij deed vermoeden. Kissing in The Dark, met zijn klaaglijke pianospel en het bezwerende koor op de achtergrond, klinkt in mijn oren eerder als een klaaglied over een wereld waar geen liefde is en waar zoenen alleen nog maar de daad is, en niet meer de bedoeling erachter. Een wereld die gedoemd is ten onder te gaan. Een heel deprimerend lied, maar ongelooflijk prachtig.
The Spinning Room
Net zoals Kissing in The Dark laat Adrian hier duidelijk zijn experimentele kant zien. Het zweverige, zeurende geluid dat zich steeds herhaald, begeleidt door de dromerige gitaar. En dan die donkere bastoon die het nummer echt laat beginnen. Het lied laat me dwalen, dwalen, dwalen. Dan, net zoals in Deep Deep Blue een refrein dat de sfeer doorbreekt (en bij de eerste luisterbeurt teleurstelt), maar de briljante wijze waarop Adrian terugkeert naar het zweverige couplet, een doolhof van tonen, maakt alles weer goed en voegt zelfs veel toe aan het nummer. Het prachtige tussenstuk met de hoorn, midden in het nummer: alles is wat mij betreft perfect aan dit nummer.
Over The Under
Volgens mij dacht Adrian hier eindelijk de weg gevonden te hebben en de depressie overwonnen te hebben. Helaas bleek dit niet het geval. Een lied dat zo optimistisch klinkt en is, dat het onvoorstelbaar is dat de componist ervan 2 jaar later zelfmoord pleegde. Een kant van Adrian Borland waar ik even aan moest wennen, maar na een aantal luisterbeurten is dit album een van de toppers van dit album geworden voor mij.
Before The Day Begins
Veel nummers van Adrian raken mij, maar deze raakt mij op een hele aparte manier, een zeer bitterzoete manier. Als ik dit nummer luister is het voor mij net alsof Adrian vanuit de hemel tot mij spreekt. Dit klinkt misschien overgevoelig en raar, maar ik ben geen Derek Ogilvie die echt boodschappen denkt te horen: het nummer roept gewoon dat gevoel in me op. Adrian Borland is op muzikaal gebied mijn idool en de bitterzoete sfeer van dit nummer raakt me diep. Adrian geeft zijn boodschap na zijn dood nog door en zingt over de teleurstelling van het leven en dat je daarmee moet zien te leven.
Het album sluit af met de woorden
Before The Day Begins, do you thank your stars or count your sins
or think of all the finer things that finally came.
Adrian is dood en niets kan dat meer veranderen. Maar deze boodschap gaf hij op het laatst nog aan ons mee. Hij wist hoe het was als het leven je diep teleurstelde, en geeft daarom de boodschap er dankbaar voor te zijn en te beseffen hoe bijzonder het is dat je leeft. Dit nummer is voor mij dan ook een grote inspiratie.
Na het laatste akkoord vervaagt de muziek weer en ben ik heel dankbaar dat ik me weer 55 minuten in Adrian's wonderlijke klankenwereld heb mogen bevinden en heel dankbaar voor de inspiratie die deze wereld mij geeft.
Kissing in The Dark
Niet zo romantisch als de titel mij deed vermoeden. Kissing in The Dark, met zijn klaaglijke pianospel en het bezwerende koor op de achtergrond, klinkt in mijn oren eerder als een klaaglied over een wereld waar geen liefde is en waar zoenen alleen nog maar de daad is, en niet meer de bedoeling erachter. Een wereld die gedoemd is ten onder te gaan. Een heel deprimerend lied, maar ongelooflijk prachtig.
The Spinning Room
Net zoals Kissing in The Dark laat Adrian hier duidelijk zijn experimentele kant zien. Het zweverige, zeurende geluid dat zich steeds herhaald, begeleidt door de dromerige gitaar. En dan die donkere bastoon die het nummer echt laat beginnen. Het lied laat me dwalen, dwalen, dwalen. Dan, net zoals in Deep Deep Blue een refrein dat de sfeer doorbreekt (en bij de eerste luisterbeurt teleurstelt), maar de briljante wijze waarop Adrian terugkeert naar het zweverige couplet, een doolhof van tonen, maakt alles weer goed en voegt zelfs veel toe aan het nummer. Het prachtige tussenstuk met de hoorn, midden in het nummer: alles is wat mij betreft perfect aan dit nummer.
Over The Under
Volgens mij dacht Adrian hier eindelijk de weg gevonden te hebben en de depressie overwonnen te hebben. Helaas bleek dit niet het geval. Een lied dat zo optimistisch klinkt en is, dat het onvoorstelbaar is dat de componist ervan 2 jaar later zelfmoord pleegde. Een kant van Adrian Borland waar ik even aan moest wennen, maar na een aantal luisterbeurten is dit album een van de toppers van dit album geworden voor mij.
Before The Day Begins
Veel nummers van Adrian raken mij, maar deze raakt mij op een hele aparte manier, een zeer bitterzoete manier. Als ik dit nummer luister is het voor mij net alsof Adrian vanuit de hemel tot mij spreekt. Dit klinkt misschien overgevoelig en raar, maar ik ben geen Derek Ogilvie die echt boodschappen denkt te horen: het nummer roept gewoon dat gevoel in me op. Adrian Borland is op muzikaal gebied mijn idool en de bitterzoete sfeer van dit nummer raakt me diep. Adrian geeft zijn boodschap na zijn dood nog door en zingt over de teleurstelling van het leven en dat je daarmee moet zien te leven.
Het album sluit af met de woorden
Before The Day Begins, do you thank your stars or count your sins
or think of all the finer things that finally came.
Adrian is dood en niets kan dat meer veranderen. Maar deze boodschap gaf hij op het laatst nog aan ons mee. Hij wist hoe het was als het leven je diep teleurstelde, en geeft daarom de boodschap er dankbaar voor te zijn en te beseffen hoe bijzonder het is dat je leeft. Dit nummer is voor mij dan ook een grote inspiratie.
Na het laatste akkoord vervaagt de muziek weer en ben ik heel dankbaar dat ik me weer 55 minuten in Adrian's wonderlijke klankenwereld heb mogen bevinden en heel dankbaar voor de inspiratie die deze wereld mij geeft.
1
geplaatst: 19 juni 2017, 20:30 uur
20 jaar oud is deze plaat. Al 18 jaar is Adrian Borland niet meer.. Maar wat een ouvre heeft deze man achter gelaten. Van zijn solowerk staat deze plaat mijns inziens op de bovenste trede. Ontluisterend mooi! Geen glans, geen praal bij Adrian, maar gewoon de keiharde kanten van het leven bezongen.
0
geplaatst: 2 november 2024, 18:02 uur
Na de lichte deceptie van het nieuwe Cure album zette vrouwe Rainmachine vanmiddag dit fraaie album op. Een plezierige verrasing want ik draai het niet veel meer de laatste tijd. Deze kwam toch wel weer even goed binnen. Dit album is voor ons beide belangrijk geweest en het heeft eigenlijk nog niet aan kracht verloren. Prachtig toch die stem van Borland en ook zijn gitaarwerk blijft fantastisch. De 5 sterren blijven stevig staan...
Wasted years
I turn my back on wasted years
And the shadows that they throw
I'm out of here
Crawling out from under here
Whichever way I go
And I don't know why
This journey turned so strange
I only know that I'm never
Going to go that way again
Wasted years
I turn my back on wasted years
And the shadows that they throw
I'm out of here
Crawling out from under here
Whichever way I go
And I don't know why
This journey turned so strange
I only know that I'm never
Going to go that way again
* denotes required fields.
* denotes required fields.