John Mayall - Talk About That (2017)

Intussen is John Mayall, een van de steunpilaren van de Britse blues, al 83 jaar. In zijn fameuze groep The Bluesbreakers speelde latere grootheden als Eric Clapton, Jack Bruce, Peter Green, John McVie, Mick Fleetwood, Mick Taylor en Walter Trout.

Live was Mayall vooral in de jaren zestig een sensatie, wat twee jaar geleden nog eens werd bevestigd met het toen uitgebrachte, fantastische album Live in 1967, waarop naast Mayall ook Peter Green, John McVie en Mick Fleetwood schitteren. En anno 2017 geeft Mayall nog steeds het volle pond tijdens optredens.

Maar ook is zijn gedrevenheid weer terug te horen op Talk About That. En hij schrijft nog steeds uitstekende liedjes, dat wordt al direct duidelijk in de heerlijk funky opener Talk About That. Hij wordt uiteraard bijgestaan door vaste krachten Rocky Athas (leadgitaar), Greg Azab (bas en percussie) en Jay Davenport (drums en percussie).

De basis voor het album werd in slechts drie dagen opgenomen en vervolgens had men nog drie dagen nodig voor de blazers en de overdubs. De bucketlist van Joe Walsh is ook korter geworden. Hij wilde al heel lang graag een keer samenwerken met John Mayall. Het klikte enorm tussen de heren, wellicht dat er in de toekomst vaker samengewerkt gaat worden. Walsh is terug te horen op The Devil Must Be Laughing en Cards on the Table.

De invloed van de heerlijke muziek uit Louisiana horen we terug in Give Some of That Gumbo, wat verfraaid wordt door blazers en fantastisch gitaarspel. In de cover van Goin’ Away Baby laat Mayall horen dat hij het mondharmonica spelen nog niet verleerd is. In It’s Hard Going Up van soulzangeres Bettye Crutcher, de enige andere cover, blijft het soulvolle karakter van het origineel bewaard.

Met Talk About That voegt Mayall wederom een uitstekend album toe aan zijn uitgebreide oeuvre. 11 februari start een zeer uitgebreide Europese tournee, want Mayall is terecht nog steeds uitermate populair. Zelfs landen als Polen en Tsjechië zullen worden aangedaan. Nederland en België komen er karig vanaf. Op 31 maart is hij te zien in de Patronaat in Haarlem en op 2 april in Ancienne Belgique in Brussel.

Gewoon een goed bleus album. Het sentiment zal bij velen veel meer gaan doen vermoed ik.

Lekkere blues en de opener opent ook heerlijk funky! De nummers met Joe Walsh vind ik erg ondersteunend voor dit album en zorgt voor net aan een 4*. Gewoon een goede blues plaat.

Heb Mayall een jaar of tien geleden in de Effenaar gezien en toen vond ik hem totaal geen oude man op het podium, ook al was hij toen dik in de 70. Hielp wel dat Buddy Whittington toen in zijn band zat, een van de vele gitaargeweldenaars die bij Mayall hebben gespeeld. Ben stiekem toch wel benieuwd naar dit plaatje, heb hem al even niet meer gevolgd. Fascinerend dat hij nog zoveel tourt en soms zelfs 2 keer op een dag speelt.

Petje af.

Gelukkig weten zijn oude maatjes John McVie en Mick Fleetwood, over concerten uit 1967 gesproken, ook niet van ophouden (nieuw album in mei). Goed voorbeeld doet goed volgen, zullen we maar denken.

Buddy Guy, net als Mayall in de 80, is ook nog steeds onvermoeibaar actief. Sterke generatie.
Dit zijn mooie albums om te koesteren.

Aangenaam verrast; het swingt en dat op de leeftijd.......

Piano, afgewisseld met orgel, nemen een prominente plaats in op de plaat. Weet iemand wie de toetsenist is?

Grapje zeker wie de toetsenist is?

Damn, wat een fijne plaat is dit. Mayall heeft een enorm oeuvre waar best een aantal overbodige of inwisselbare albums tussen zitten. Deze hoort daar niet bij. Sterker nog, ik schaar 'm bij zijn betere albums. De productie en algehele geluidskwaliteit is in vergelijking met een album als In the Palace of the King of Tough veel rijker. Mayalls stem wil tegenwoordig (ook live) wel eens wat versleten of krakerig aandoen, maar komt hier als vertrouwd tot zijn recht. Heb hem twee keer live gezien en hij kwam toen bij vlagen wat obligaat en stroefjes over. Hier klinkt hij levendig en fris met opzwepend spel en typische Mayall-composities.

Nee zeker niet. Ik heb altijd gedacht dat hij de gitarist was. Ook gezien de album cover. Helaas is hij overleden op 90 jarige leeftijd en ben ik me weer in deze fantastische artiest aan het verdiepen; multi intrumentalist. Soms gitaar maar meer mondharmonica en toetsen. Weer wat geleerd.