Ultravox - Revelation (1993)

Erg jammer dat toetsenist Billy Currie meende Ultravox te moeten voortzetten. Zijn nieuwe band heeft niets, maar dan ook helemaal niets met Ultravox meer te maken.

Dit had de naam Ultravox niet mogen hebben. Dit is alleen toetsenman/violist Billy Currie van het oude Ultravox, die hier hulp krijgt van Tony Fenelle op zang en gitaar en ene Rod Gammons voor de productie.

Dit album komt uit 1993, maar een jaar eerder had het duo Billy Currie/Tony Fenelle al een CD-single uitgebracht: een remake van de klassieker Vienna. Op MusicMeter mogen geen CD-singles, dus noem ik het hier maar even, om het compleet te houden. Deze remake kreeg de titel 'Vienna 92' en de single bevat twee versies van dit nummer. Als derde track staat op de single 'Systems of Love', die ook op dit album 'Revelation' staat.

Onlangs zag ik een uitzending van Toppop Golden Years over de New Romantics. Hierin werd de clip van Vienna vertoond, maar het originele geluid was vervangen door de remake 'Vienna 92'! Schande! Je ziet Midge Ure "This means nothing to me" zingen, maar je hoort Tony Fenelle. Ik heb meteen de redactie van Toppop aangeschreven over deze historische fout, maar ze hebben nooit gereageerd...

Terug naar 'Revelation'. Van dit album is in 1992 ook een single verschenen: 'I am alive'. Op die single staat ook een extended versie van dat nummer, en ook weer 'Systems of Love'... Hoe goed ik ook mijn best doe, en hoe vaak ik het album ook draai, het pakt me niet. Het is geen slechte muziek, maar het is zeker géén Ultravox.

Het ergste was dat ik deze clip al voor de 2de keer zag. Volgens mij ook een keer bij de top 2000. Deze belachelijke versie zit dus waarschijnlijk gewoon in het archief in Hilversum.

Dit viel mij behoorlijk tegen. Als het geen Ultravox was geweest, had ik er waarschijnlijk nooit naar geluisterd.

Ik noemde dit "Firato"-muziek. Lekker veilige muziek voor de achtergrond. Behang noemen ze dat.

Ik kwam een paar jaar geleden een CD tegen van Ultravox zonder titel met allemaal nummers die ik niet kende. Een nieuwe Ultravox? Voor (ik meen 2 euro) toch maar meegenomen uit de bak. Later kwam ik erachter dat dit een soort halfbakken compilatie was van Revelation en Ingenuity samen. Op deze CD (label Euro Trend - Austria) staat het complete album Revelation plus de nummers Ingenuity, There Goes a Beautiful World, Give it All Back en Who'll Save You van het Ingenuity album.
Ik vond de muziek behoorlijk on-Ultravox' klinken, zelfs een beetje slappe hap waarbij zelfs een redelijk matig album als U-Vox zeer positief bij afsteekt.
Nadat ik het album laatst toch maar weer eens even een luisterbeurt had gegeven viel het me op dat ik het minder slecht vond dan ik eerst dacht. Niet te vergelijken echter met de originele bezetting. 2,5*

Klopt, en net zo min vergelijkbaar met Ultravox ten tijde van Midge Ure

En... dan komen we eindelijk bij het "hoogtepunt" van Alicia's inmiddels "Remastered, Extended & Retarded" Ultravox dag. De nacht is na een enerverende dag (schuur opgeruimd) naar binnen geslopen, we steken de lampjes aan en ik hoor een album dat zo'n beetje van bijna iedereen behalve Ultravox had kunnen zijn. Waar is Midge Ure gebleven? Natuurlijk heb ik intussen het e.e.a. gelezen over het wel en wee van de band. Dit is dus alleen nog maar Billy Currie met wat andere muzikanten. Okay! Ik schrap nu maar de overgebleven letters van de bandnaam! In ieder geval tot het magische jaar 2012.

Next!

Terugdraaien svp, subito: luister en ervaar de U'foxx anthems: Hiroshima Mon Amour, Dangerous Rhythm en The Wild, the Beautiful and the Damned - probeer het maar droog te houden

Hier ga ik weinig woorden aan vuil maken. Het is al meer geroepen dat dit nauwelijks nog van doen heeft met Ultravox. Daar ben ik het grondig mee eens. Het zijn mijn zaken verder niet, maar van mij had Billie Curry dit gerust als solo project mogen uitbrengen. Revelation iets niets meer dan heel flauwe, veilige synthpop. De teksten lijken wel een erg christelijk randje te hebben. De muziek heeft nauwelijks iets te bieden. Door naar de volgende, al vrees ik dat het een logisch vervolg van deze is.


Tussenstand:
1. Ha!-Ha!-Ha!
2. Systems Of Romance
3. Ultravox!
4. Lament
5. Quartet
6. Vienna
7. U-Vox
8. Rage In Eden
9. Revelation

Dit is even wennen. Het is niet dat ik het per se slecht vind, maar het heeft nergens die kille charme van Vienna t/m Lament. Je hoort dat het een jaren '90 album is, maar het klinkt tegelijkertijd ouderwetser dan de jaren '80 albums aangezien deze klanken nog doen denken aan trendsetting. Dit is veel meer trendvolgend. De zang van Tony Fenelle lijkt nergens op die van Ure en doet meer denken aan David Bowie/Eric Clayton en past op zich wel in het songmateriaal, maar hij ontbeert de diepgang die Ure wel aanbracht in de muziek. De instrumentatie is verder oppervlakkig, maar op de een of andere manier vind ik het geen ramp om het (op de achtergrond) te horen. Heel actief er naar luisteren lukt verder ook niet, maar het ergert alsnog niet heel erg.

Tussenstand:
1. Rage In Eden
2. Vienna
3. Quartet
4. Lament
5. Systems Of Romance
6. Ha!-Ha!-Ha!
7. Ultravox!
8. U-Vox
9. Revelation

Billy Currie wist nog niet van ophouden, hij maakte hiervoor ook nog een instrumentaal solo album dat het predikaat "aardig" verdient. Dit album nieuwe stijl mist bijna als vanzelfsprekend de power en magie van het oude Ultravox werk, maar is op zichzelf beschouwd zo beroerd nog niet. Op momenten redelijk bevlogen synthpop die best lekker weg luistert. In dit genre zijn veel slechtere albums gemaakt. 3,5 ster