The Icarus Line - Mono (2001)

Ter ere van het nieuw verschenen album, alle platen maar weer eens langs gaan.

Dit kende ik eind 2001/begin 2002 destijds als 16 jarig jongetje. Het is moeilijk voor te stellen nu, maar ik behoorde tot een klein messageboard die de betrekkelijk onbekende rockband Muse aanbidden. Muse en onbekend, tsjah.... Op dat forum zaten veel Engelsen, maar ook veel Nederlanders en Fransen, waar Muse al vroeg bemind werd door licht alternatieve rock liefhebbers. Placebo, Radiohead en Coldplay behoorden, naast de Muse worship, tot de orde van de dag. Echter heb ik er ook nog wel vreemdere bands aan over gehouden. Queenadreena, The Cooper Temple Clause en dit The Icarus Line kon op een vast aantal fans rekenen.

Een beetje uit het oog verloren voor een paar jaar, is dat eigenlijk zonde, want diit komt dichter bij de muziek die ik nu luister, dan alles wat ik toen hoog aansloeg. Inderdaad, als iemand me toen kennis had laten maken met Unsane en andere noiserock, dan had mijn jeugd al een meer obscure stroomversnelling gehad. Echter, dat was nou eenmaal niet zo en ik deed het hier prima mee, naast wat experimentele britrock en veel mainstream pop/rock.

Nu terugkerend, sluit het inderdaad goed aan bij mijn huidige smaak. De noiserock invloed is duidelijk, maar ook hoor ik al wat psychedelica, waar ik nu niet vies van ben. Die "in the red" productie die zo duidelijk aanwezig is op hun nieuwe plaat, die is er hier ook wel. Dat rammelende schuurgevoel, vergezeld van veel feedback en daarna de volumeknop to 11. Dat was toen al veel te agressief en in your face en men is, ondanks dat producties nog veel slechter zijn geworden, wat deze sound betreft niet van mening veranderd.

Fijne mengeling van Noiserock, garagerock en wat psychedelica. Die psychedelische inslag zou later alleen nog maar meer worden. Hier jaagt alles toch wel erg fel door.