Dropkick Murphys - 11 Short Stories of Pain & Glory (2017)

Persoonlijk vind ik deze versie van You'll Never Walk Alone wel opbeurend en deze staat in schril contrast met First Class Loser. Laatstgenoemde vind ik dan weer helemaal niet opbeurend en een beetje deprimerend zelfs.
Ik ga bij het beluisteren van platen meestal op mijn gevoel af en ik geef deze 3,5*. Misschien scheelt het dat ik niet heel erg bekend ben met het overige materiaal van de band.

Dropkick Murphys blijft een leuke band maar echt veel progressie of verrassing zit er de laatste jaren niet meer in.Het is weer de gebruikelijke combinatie van folk en punkrock en nieuwe invalshoeken qua teksten kan ik ook nauwelijks ontdekken.Het is zelfs zover dat ze de oude klassieker You'll never walk alone weer van stal hebben gehaald en Until the Next Time heeft wel erg veel raakvlakken met Doris Day's ( en verschillende andere artiesten) evergreen "Till We Meet Again" .
Veel Anthem-achtig werk dus en dat kennen we nu onderhand wel.
Misschien was echte folk plaat of een terugkeer naar de stevige punkrock van de begintijd wel een beter idee geweest.Nu is het bij 11 Short Stories of Pain & Glory allemaal 'business as usual' .
Er blijven met Rebels with a Cause,I Had a Hat en 4-15-13 een aantal goede nummers over maar echt overtuigend vind ik de nieuwe worp van Dropkick Murphys niet.
Omdat het allemaal nog wel redelijk vermakelijk en onderhoudend is een kleine voldoende maar de volgende keer komt de band uit Boston daar bij mij niet meer mee weg.