Revere - Collected Recordings Vol. II (2016)

Revere houdt er helaas mee op. Morgen hun allerlaatste concert in Londen en op 3 december afscheid van de Nederlandse fans in Rotterdam.

Een behoorlijke verrassing, daar Stephen en de band aan nieuw materiaal bezig was, en dat verliep allemaal voorspoedig. Gebrek aan inspiratie was dan ook niet de reden om te stoppen. Van ruzie was al helemaal geen sprake. Het was het gebrek aan erkenning vanuit de platenindustrie (zou de ondertitel van dit album een stille hint zijn?!), het doorlopend op eigen kosten alles te moeten regelen en toch ook wel tijd voor nieuwe avonturen.
Helemaal 100% zeker weten doe je het nooit. Wat de echte beweegredenen zijn. Het is voor fans en liefhebbers altijd wel wat gissen.

Dat het jammer is, is een zuur feit voor mij. Vanaf 2010 heb ik de band flink lopen promoten. Dat begon op deze site. Het duurde drie jaar voor ze indirect door die promo een contract bij V2 kregen en daarmee voet op Nederlandse bodem. Even leek het in een razend tempo te gaan. Maar het succes bleef uit. Stephen zegt daar zelf ook misschien wel voor verantwoordelijk te zijn geweest. Hadden dingen anders gemoeten? Wie weet.

My Mirror Your Target werd best goed ontvangen. Het leverde de band in Nederland aardig wat nieuwe bewonderaars op. Ze traden in Nederland inmiddels vaker op dan in het Verenigd Koninkrijk.
Ik was er heel trots op. Heb nieuwe vrienden gemaakt met zowel band als fans. Mooie ontmoetingen die hopelijk blijvend zijn. Ik werd speciaal bedankt in het boekje van het album en werd met regelmatig met naam op het podium genoemd. En de band heeft in mijn huis regelmatig onderdak gevonden tijdens tours. Dat zijn voor een muziekliefhebber onvergetelijke momenten. Vele hoogtepunten waren het gevolg waarvan ik een door mij georganiseerde akoestische sessie en recordstore day 2014 als toppunt beschouw.

En toen was daar de mededeling dat het over en uit was voor Revere. De band bestond al heel lang voordat het debuut in 2010 verscheen. Daar zijn ook opnamen van. Opnamen die op deze Collected Recordings volume II te horen zijn.

Collected Recordings Vol. II, Fell on Deaf Ears laat een band horen die soms nog zoekend is. Muse is hier en daar terug te horen. Jeff Buckley ook, en ik snap nu ook heel goed waarom Stephen onze eigen Blaudzun wel bewondert.
Niet alles is nieuw voor mij. Een groot aantal nummers ken ik al, maar er staat nog behoorlijk wat op dat ik ook niet eerder gehoord heb.

Helaas geen nieuw album, maar dit is toch een mooi afscheidcadeautje voor de fans, te downloaden op bandcamp.
Ik ben blij en trots een bijdrage te hebben kunnen leveren aan wat succesmomentjes van de band. Het zal altijd een enorm hoogtepunt zijn in mijn leven als muziekliefhebber. Dat neemt niemand me af.

Collected Recordings Vol. II geeft een mooie terugblik en er zijn nog altijd twee schitterende albums die ik koester. En Stephen kennende komt hij vast met nieuwe mooie projecten. Hopelijk doen die ook het vuur in mij oplaaien.

Op http://revere.bandcamp.com is dit album te downloaden en daar is ook volume I weer te vinden.

'Fade out of sight, step into the light'.................... farewell Revere.

Dat vraagteken kan wel weg, dit lijkt me een erg luide hint.

Buiten een luide hint, blijkbaar ook de titel van een nummer dat nooit officieel is uitgebracht. Maar er moet inderdaad haast wel een sneer inzitten

Gelukkig nog eenmaal een feestje met Stephen, Ellie, Nick, Thom, Jay, Ruban, Kathleen, Stefano en Ryan. En mooi dat dat gebeurt in wat inmiddels hun 'second hometown' genoemd kan worden... Rotterdam!

DOODZONDE dat Revere stopt.
En dat na het maken van 2 PRACHT-CD's
En ook live waren ze weergaloos. (Brussel-Botanique)
Dus waar ligt het aan ???/ wie het weet mag het zeggen.
Deze Collected Recordings is voor mij maar een klein doekje voor het bloeden.

REVERE, THANK YOU FOR THE GREAT MUSIC / ALL THE BEST IN THE FUTURE

Ik heb er over gesproken met Stephen en hij zegt er het volgende over:

Ik denk dat alles wat we hebben gedaan aan dovemansoren is gericht voor wat betreft de platenindustrie, met uitzondering van onze trouwe fans. En nu zijn we te lang bezig zonder dat er echt iets gebeurd is.
Twintig jaar heb ik me gefocust op deze band en ik heb veel bandwisselingen meegemaakt. Ik heb er geen zin meer om alweer de vraag te moeten beantwoorden waarom we niet veel groter zijn dan nu. Ik weet dat ik er zelf ook verantwoordelijk voor ben, maar nu wil ik mijn energie op iets anders gaan richten.

Ja, er zit wel wat verbittering in. Zelf had ik het gevoel eind 2013 dat het ze voor de wind ging toen ze indirect door mijn promo hier een contract kregen bij V2. Aandacht in (kleine) programma's. Op 3fm (in de nacht) en een special bij Jan Douwe Kroeske. Maar ik zag ze de volgende zomer niet op de festivals. Wel in kleine zaaltjes. Op eigen kosten in het busje vanuit Londen, bij mij thuis overnachtend om kosten te besparen. Nauwelijks iets verdienen en optredend voor de harde kern fans en een handjevol nieuwe enthousiastelingen. Want enthousiast werd iedereen.

Ja?! Waarom werden ze dan niet opgepikt? Waarom deed V2 er verder niks mee. Die laatste vraag kan ik wel raden. Degene die daar toen werkte en zorgde dat ze het contract kregen was er weg. Dat liep niet lekker. Dus dan laat een maatschappij een bandje ook verder zitten denk ik.
Maar waarom deden de programmeurs er niks mee? Omdat ze telkens bij dezelfde namen uitkomen. Of ze vonden het toch niet goed genoeg. Wie weet. Het is een bijzondere, maar vooral ook harde wereld. De bandleden zijn allemaal dertigers. Dus ook niet het makkelijk kneedbare jonge bandje.

Revere heeft met bloed, zweet en tranen gewerkt. Ik heb het van dichtbij mee kunnen maken. Ik snap dat er eens iets knapt en het klaar is. Doodzonde want ze hadden al nieuwe nummers opgenomen......

Het afscheid in Londen was emotioneel. Het gaat in Rotterdam ook emotioneel worden. Maar hoef fijn is het dat ze in die stad eindigen, waar ze ook ooit hun allereerste Nederlandse club optreden hadden en dan ook nog eens in dezelfde line-up (cello is er niet altijd bij, trompet sindsdien nooit meer meegemaakt).

Het is een zwaar jaar voor mij als muziekliefhebber. De dood van Bowie, de dood van Prince en het stoppen van Revere

Ik heb er vrienden mee gemaakt en dat zal wel blijven, maar of ik net zo wild kan worden over nieuwe projecten moet maar afgewacht worden.

Mooi betoog Eric.
B.Utterfly had je deze al gezien?

Wellicht was meedoen met popronde iets geweest om door te breken. Doet nu ook een Surinaamse jongen mee. Maar mosterd ...

Er was sowieso 1 festival wat het wel aandurfde volgens mij en daar hebben ze een prachtige show neergezet en wat ze een hele hoop positieve aandacht heeft gegeven

Verder smeden wanneer het ijzer heet is, hard zijn en eisen stellen aan je platenmaatschappij en er echt voor gaan als het goed gaat. Rotown was met 200 man bijna uitverkocht en de single was regelmatig op Radio 2 veelvuldig te bewonderen. Wellicht zijn toen (najaar 2015) de verkeerde keuzes gemaakt, ik weet het haast wel zeker. Het wereldje is hard en je komt er over het algemeen niet omdat je zo aardig bent.

Denk dat daar ook het probleem in zit. Ze zijn te lief. Doen de band erbij. Het publiek was altijd uitzinnig tijdens de hardere rockshows, een ietwat ander publiek bij de akoestische opvoeringen waren ook lovend. Daar lag het dus niet aan.

Niet goed genoeg doorzetten, niet brutaal genoeg. Dan ga je het niet redden. En niemand die dat uit handen nam en het voor ze regelde. Ik snap dat zulke personen ook niet altijd de leukste zijn om mee te werken, maar ze krijgen soms wel wat voor elkaar. Die persoon hadden ze niet. Ze deden het zelf allemaal. Dat gaat niet werken.

En ja Schippop durfde het aan. Maar Schippop is niet de hele grote jongen die voor publiciteit op grotere schaal zorgt. Lowlands en consorten. Daar hadden ze kunnen staan.

Vergeet niet dat lang geleden Kensington, Chef Special, Dewolff en Triggerfinger (om maar eens wat te noemen) daar ook stonden toen nog niemand ze kon Vorig jaar nog Indian Askin en De Likt die voor een habbekrats geboekt zijn en een half jaar later op ieder festival stonden.

Er zijn tegenwoordig zo veel festivals in den lande en je dan enkel blindstaren op de grootste twee Lowlands en Pinkpop is niet bepaald realistisch. Je moet klein beginnen en dan uitbouwen.

Je moet ook gewoon wat geluk hebben dat je uitgekozen wordt als 'snoepje van de dag' en dan dat het echt blijft doorrollen (zie bvb Triggerfinger als een goed voorbeeld). En je moet wat hoeken en ogen aan je imago hebben, enz enz... Misschien ontbrak dat wat.

Ik ben alvast blij om hun muziek te hebben leren kennen dankzij Aero, jammer dat ik ze nooit live heb gezien.

Op 3 december is het je laatste kans

Ik staar me daar niet op blind. Maar je ziet dus dat die bands wel konden doorstoten en Revere niet. Ik denk ook wel dat die bands een iets beter geoliede machine in de vorm van hun platenmaatschappijen hebben gehad. Betere mensen die het voor ze regelden wellicht ook

Ik heb ze een dubbeloptreden zien geven op Labadoux (B) - ik heb je daar zelfs ook heel even ontmoet Aero- en ik vond ze tweemaal opperbest. Ik was er met twee handenvol vrienden en die vonden unamiem hun intimistische acoustische set daar het pakkendst. Hadden ze misschien meer in die richting verder moeten evolueren? Ze traden de volgende dag op op de mainstage van het folkfestival en over die veel hardere set waren de meningen veel meer verdeeld. Niks voor een folkfestival en zo. Nu, ik heb er alvast hun cd gekocht en die blijf ik koesteren.

Ja, weet ik nog... was leuk omdat het zo verrassend verliep.


Dat laatste ben ik helemaal met je eens. De akoestische set was inderdaad erg sterk. Ik heb meer mensen gehoord die een akoestische set hebben bijgewoond maar de cd dan niet zo leuk vonden. Blijkbaar slaat dat wat meer aan.

Misschien dat Ellie met haar band Stick in the Wheel maar eens naar Labadoux moet gaan: dat pas er perfect.

Stick in the Wheel - From Here (2015)