Fra Lippo Lippi - Small Mercies (1983)

Wie weet meer over deze band? Uit Noorwegen, ben best wel verrast. A Small Mercy begint prachtig met een subtiel pianootje en breidt zich uit naar een prachtig popnummer. Zo lust ik er nog wel meer!

Ik weet natuurlijk alles van deze band

Een half jaartje geleden heb ik hier een kleine hype proberen creëeren, door hun niet meer te verkrijgen debuut In Silence hier gratis te verspreiden, maar die is toen op gemengde gevoelens onthaald. Nu moet ik zeggen dat hun debuut nogal somber is (à la Unknown Pleasures van JD), vergeleken met deze. Kwestie van een switch van zanger die het helemaal anders, veel luchtiger aanpakte.

en die lui hebben 10 platen gemaakt?

ik ken maar 1 nummer

juist, die

Het overbekende soedenteftoebielaakdet

hustum

wat eigenlijk een erg doosnee deuntje is en als de band niet fra dingus had geheten maar the mask of the zweep, of de closet, dan was het geen hond opgevallen

naam doet ook wat

(en jezus wat slecht gezongen zeg, vals en zo klonk het in 1983 toch echt niet

Bij die eerste heb ik ook gemengde gevoelens, deze laat een veel betere indruk.
Mooie sfeervolle nummers en niet zo monotoon als de voorganger.

Een stuk lieflijker en zachter dan zijn voorganger. Zo erg dat het wel dromerige liefdesballads lijken soms. Niet dat dat erg is, zolang je maar in de juiste stemming bent. Het statische geroffel blijven ze aanhouden terwijl die dromerige synths er overheen zweven en niet te vergeten de pianomelodietjes. Echt slecht vind ik het niet, maar toch wel weer een beetje nét níet allemaal. Als het gitaartje er af en toe inkomt wordt het direct al interessanter. Misschien hadden ze die vaker uit de kast moeten halen en dat pianogeluid wat meer achterwegen moeten laten. De zanger vind ik niet bijzonder overtuigend, eerder saai, zijn accent daarentegen is wel overduidelijk aanwezig. Als hij niet zo saai zou zingen zou dat misschien minder storend zijn.
Ik ga de vorige maar weer eens luisteren. Dat album kan ik me herinneren, vond ik ijskoud, maar had toch wel weer iets. Deze plaat laat ik vermoedelijk weer ver achter me...

Dit vind ik toch wel een érg mooi New Wave album. Zéér triest wel, je moet in de juiste stemming zijn om deze te beluisteren. De muziek is vrij minimalistisch van opzet en piano staat centraal. Typisch een album waarvan je voelt dat het tot de luisteraar spreekt, in plaats van het grote gebaar te maken naar een breed publiek. Wat dat betreft kan je het plaatsen in het rijtje van Faith en Movement, of recenter Feeding Fingers waarbij ik dezelfde luisterervaring heb. Met de winter in aantocht gaat deze Small Mercies regelmatig mijn cd lader vullen.

Genialiteit dat niet helemaal tot uiting komt, zo vind ik het klinken. Bij nu en dan een vlaag van perfectie maar al snel de perfectie willen perfectioneren terwijl het onmogelijk is en zo doende dus verminderd in kracht en kwaliteit.
(m'n mening na 1ste luisterbeurt)
In ieder geval ga ik hem zeker meer beluisteren want het klinkt evengoed beter als duizenden andere artiesten

Small Mercies blijft een goede vriend, een typisch voorbeeld dat ook 'eenvoudige muziek' zijn werk kan doen. Voornaamste inspiratiebron zijn de eerste twee albums van New Order. Ook hier is men zeer spaarzaam met de gitaarakkoorden. The Treasure moet destijds een klein cult hitje zijn geweest, het is ook terug te vinden op de New Wave Soft Class-x verzamelaar. Jammer dat ze nadien als een veredelde boysband zijn gaan klinken.