Five O'Clock Heroes - Bend to the Breaks (2006)

Ik snap dit soort bands nooit.

Áls je dan begiftigd bent met de gave een instrument te bespelen en áls je dan een album mag uitbrengen en optredens mag geven, dan wil je toch juist voorkómen dat je als een duizend-in-een-dozijn standaardbandje klinkt?

Maar dat is buiten de Five O'Clock Heroes gerekend. Dit Amerikaans/Engelse zootje bijeengeraapte post-pubers hebben fantasie als vijand, en toveren de ene saaie lyric na de andere uitgekauwde rif uit hun denkbeeldige hoge hoed.

Toen ik vorig jaar onder het voorwendsel van een leuk bandje naar de Effenaar gelokt werd om deze gênante stoet onmuzikanten gade te slaan, hoopte ik al vanaf het eerste nummer dat als de apocolyps dan toch ooit moet aanbreken, dat tijdens dit concert mocht zijn. Maar ik moest de hele gifbeker leegdrinken. Je kon ze niet stoppen, zelfs niet als je het netjes vroeg.

Ik kwam er in ieder geval tot de conclusie dat alles op aarde geschapen is met een functie, behalve muggen en de Five O'Clock Heroes.