Sampha - Process (2017)

Terwijl iedereen op mume over elkaar heen duikelt om de nieuwe plaat van Elbow te bespreken, krijgt het debuut van Sampha veel te weinig aandacht.
En ja dat moet even gezegt worden, want wat een parel van een debuut heeft Sampha hier afgelevert!

De muziek op Process klinkt gelaagd en diep. Betoverende beats en electronica botsen tegen elkaar op, en worden afgewisselt met een flart piano naast de twee tracks die meer leunen op piano.
Nergens klinken de nummers twee keer hetzelfde, en de details in de muziek openbaren zich pas na meerdere luisterbeurten. De teksten verhalen over angst, spijt en verlies ( Sampha verloor beide ouders aan kanker ) en zijn daarmee eerlijk maar ook pijnlijk. Daarnaast vormen ze een mooi contrast met de soms schurende beats en electronica. De speelduur van het album is redelijk kort maar daardoor staan er geen fillers op het album en blijf je als luisteraar de aandacht vasthouden.
Sampha heeft met Process dan ook een droom debuut afgeleverd. Deze plaat verdient het om beluisterd te worden!

De Britse zanger, songwriter en producer heeft in zijn privéleven niet makkelijk met een jonge overlijden van zijn ouders. Muzikaal gaat het hem wel redelijk snel voor de wind. Zo werkte hij al samen met grote namen als Drake en Kanye West. Zelf hield hij het vooralsnog op het uitbrengen van wat EP’s. Dat wachten van zeven jaar moet dan nu beloont worden met deze nieuwe plaat. En de verwachten zijn hoog.En die verwachtingen lijken ook meteen ingelost te worden. Dit is nog eens direct een goede sfeer neerzetten met je openingsnummer. Plastic 100⁰C heeft iets duisters en pakt je meteen vast, zonder je nog los te laten. Een erg sterk begin dus. Dat moeiteloos opvolging krijgt met Blood On Me. Dit reeds bekende nummer blijft een erg sterke track. Een nummer dat lekker funky is op z’n tijd en die wederom erg intens gebracht wordt door Sampha. Voeg daar het aanstekelijke refrein aan toe en je bent wel zo’n beetje klaar.
Klaar om daarna te genieten van Kora Sings. Er gebeurd van alles moois in dit nummer, om dan met een funky beat in te breken. Een lekker energiek nummer die uitstekend in elkaar is gezet door Sampha. Eveneens een nummer boordevol subtiele, muzikale details. Subtiel als zijn pianospel op (No One Knows Me) Like the Piano. Een prachtig verstilde ballad waar veel muzikaliteit uit spreekt. Heel breekbaar gespeeld en gezongen door Sampha. Hij weet dus duidelijk ook te overtuigen in de meer kale nummers, met overtuiging en kippenvel.
Take Me Inside is ook nummer waarop de stem en de piano de basis vormen. Via dromerige producties krijgt het nummer daarna wel wat meer volume. Prachtig in opbouw. Om dat dan uit te bouwen met Reverse Faults. Een nummer dat bol staat van de energie- en tempowisselingen. Een bijzonder gevarieerd nummer met origineel gekozen geluidjes en soundeffects. Een nummer dat je zeker ook eclectisch kan noemen.
Minder eclectisch is Under. In dit sfeervolle nummers zoekt Sampha meer zijn vocale grenzen op terwijl de beat lekker door beukt. Een nummer dat zeker per luisterbeurt moest groeien bij mij. Dat hoefde niet bij het ook reeds bekende Timmy’s Prayer. Een heerlijk nummer met een goede energie en vooral een fijne intensiteit.
Een heel bijzonder nummer is ook Incomplete Kisses. Een nummer dat wellicht ook niet meteen zal vallen, maar zoals een goede wijn steeds ouder en daardoor lekkerder wordt. Als het eenmaal valt is het wel echt genieten geblazen.
Jammer genoeg zijn we dan met What Shouldn’t I Be al weer bij het einde van een topplaat beland. Een prachtig, intieme afsluiter met een uitzonderlijke sfeer. Breekbaar en krachtig tegelijkertijd. Krachtig zoals dit hele album is.

(bron: Opus de Soul)

Wat mij betreft was dit het beste album van het afgelopen jaar. Ongeloof sterke debuutplaat, ben erg benieuwd naar het vervolg van zijn carrière! Het album weet zijn gehele lengte de sfeer vast te houden, mede door de mooie vocalen en de sterke productie.