Tom McRae - Tom McRae (2000)

Na een jaar mag hier wel weer een berichtje worden geplaatst. Verbaas me eigenlijk over de minimale aandacht die uit gaat naar deze parel. Slechts 29 berichten. Tom McRae verdiend zo ontiegelijk veel meer, en in het bijzonder deze debuutplaat.

Op het moment een van de meest gedraaide platen en inmiddels één van mijn favorieten geworden. Wat maakt Tom McRae en zijn debuut nou zo bijzonder? Eerst, zijn stem. Zijn stem is een van de wapens die hij inzet om de luisteraar mee te nemen door zijn wereld van verdriet, woede en hoop. Het is breekbaar a la Nick Drake (gewaagde uitspraak al zeg ik het zelf), het is intens maar af en toe ook messcherp. Als tweede heeft elk liedje een eigen sfeer, bepaald door de lyrics, instrumentatie en dus met die kenmerkende stem.

Mijn inziens zijn het een dertiental beeldschone liedjes, maar schieten er drie boven uit. Om te beginnen met Bloodless. Ik vind dit zo'n fantastisch mooi nummer, waar Tom zijn gevoelens over hoop en angst over een relatie prachtig neerzet. (''This train don't stop, at the stations of the cross, no reasons to believe'). Natuurlijk is daar ook de persoonlijke aanval op de premier; The Boy With The Bubblegun. Een oprechte emotie die tot op het bot hoorbaar is. Als laatste van het trio noem ik het nummer Sao Paulo Rain. Het liedje begint zo rustig, maar veranderd in een wilde rivier. Waar Tom over zingt is mij niet geheel duidelijk, hoeft ook niet altijd. Kippenvel bij mij gegarandeerd bij de regen uit Sao Paulo. Precies waarom weet ik eigenlijk niet eens.

Maar ook de overige hebben ook zo hun eigen charmes, zoals het lieve Draw down the Stars of het angstige You Cut Her Hair. Alles bij elkaar is het een adembenemend stukje muziek, waar ik een diepe buiging voor maak.

Tom McRae is een artiest die ik gelukkig een keer live heb mogen aanschouwen. Net als dit album, is hij ook live iets te wisselvallig. Zo snap ik alle lof voor The Boy with the Bubblegun niet echt. De tekst pakt mij niet. Voor mij wordt het hoogtepunt dan ook gevormd door Bloodless. Werkelijk een zeer breekbaar en emotioneel nummer, waar toch een sprankje in te horen is. Verder is het heel knap hoe McRae heeft gezorgd voor voldoende afwisseling op dit zeer intense album. Qua sfeer doet het mij denken aan het werk van Jason Molina, maar mij raken zoals Molina dat kan, lukt McRae helaas niet.