Doctor Butcher - Doctor Butcher (1994)

Het verbaast mij dat hier nog helemaal geen berichten bij staan.

Dit is namelijk een ijzersterk album, voor wie houdt van het stevige werk van Savatage!

Is dit plaatje nog ergens te krijgen eigenlijk? Heb alles van Savatage en Jon Oliva's Pain en zelfs solo werk van Caffery, maar deze nooit ergens kunnen vinden.

Aan de setlist met demo's te zien is er inmiddels al een remaster heruitgave?

De cd is inderdaad heruitgebracht een jaar of 3-4 terug met een heel andere cover en wat demo's als extra. Denk niet dat hij op de normale manier nog te bestellen is (de firma die destijds de heruitgave deed is het Griekse Black Lotus Records - en die is failliet als ik me niet vergis) maar ik weet wel dat hij nog steeds aangeboden wordt via de officiële Chris Caffery website (signed 2cd).

Heel erg de moeite om in huis te hebben vind ik - lekker hard en smerig - iets wat Savatage op dat moment al lang niet meer was. Nummers als The Altar, Don't Talk To Me en The Chair hakken er ook na bijna 15 jaar nog medogenloos op in - je hoort gewoon de opgekropte woede en frustratie in Oliva's stem en Caffery's gitaar spel.

Op platenbeurzen tijdens festivals kom je de re-release veel tegen. Daar heb ik em vandaan, wel met een andere hoes.

Ga ik binnenkort wel weer eens naar de Metal Market.

Alles klopt aan dit album de excentrieke en formidabele zang van de gegeverniste petroleum stem die flambeert en ontsteekt van jon oliva het uitstekende gitaarwerk van jonge leerling/welp, cris caffery die nu laat horen dat hij geen buiten beentje, is en met de nodig getalenteerde gitaristen als natuurlijk cris oliva,all ptrelli,jeff waters,jack frost,alex scolnick veel geleerd gerepeteeerd en doorgeschoeid heeft dat molieres nog kunnen dansen in een capitulair slot van vergrendeling en ontmanteling,congreatie-leed ontheiliging van de heilge maagd,kerken katheders en lithurgieen de fik in geblust worden.
The pictures wild ,heeft met het gitaarwerk veel weg van marty friedman en mooi hoeft ook niet altijd dan te lang te zijn.
Het prachtige,the altar ,liet mij in de eerste luister-beurt overtreffen dat het alles heeft onder aanvoering van/ en productie van:paul o'neil(morbid angel),dat de super-vette riffs retestrak in je broek komen en staan en dat het tomeloze verdriet van overleden/dierbare-broer(cris oliva), niet vergeten zal worden,de verlatings-angst de muzikale verbroedering,de agressie die ontleed wordt in alle ontgocheling diversiteit -van assertiviteits training en opgekropte woede komt meer dan eens naar voren.
Innnocent victim over amnesties en clementies is puur-gaaf,en ook de bas-lijnen van de knappe ,brain gregory en john osborn(just say ozzy),maken veel goed alles is organisch,luister maar naar the chair(een ode aan o.j.simpson,en de electrische stoel,-de vonken vliegen er van af-wat mij doet denken aan,( the electric crown van testament),formidabel gitaarwerk van caffery en ook met,season of the witch en het betwiste ,all for one,none for all(doet mij denken aan de code:een voor allen,allen voor een,de 4-musketiers:d'artegan mee berekend naar het boek van alexander dumas)en lost in the dark,de complimenten voor deze klasse c.d./band-mag je in waardig de peintures in dank nemenniks is minder waar dit is savatage :en andersom-doctor butcher-het slagersmes wordt er met piranha-beten ingezet en zelfs met het onverstoorde-semiballade,don't talk to me gaan ouders wanhopig ten onder aan de adolescente pubers die rebelleren in alle onmacht van de heavy metal van doctor butcher.
Het album valt inderdaad tegenwoordig moeilijk te krijgen en een echte die-hard fan heeft niet alleen de gelimiteerde oplage maar (the demo's),ook de opgevijzelde nummers die ooit in een archief kast opgebaard lagen en gelukkig opgepoetst uit de kast gehaald zijn,-
inspector highway,freaks,bridges het zijn allemaal nummers die mooie graffity aan je alabastine portretten muur beedigen,fantastische band gelijk aan de eerste jaren van savatage en een mijlpaal in de geschiedenis.

Tel de ruigste Sava momenten van de vroegere albums bij elkaar op en je hebt Doctor Butcher. Een beest van een plaat. Met een woedende, ziedende Jon Oliva. Geen gevoelige ballades, maar donkere Sava metal van de bovenste plank.

Ik ben het helemaal met Edwynn eens!

Savatage ging dankzij Paul O'Neill en Zak Stevens richting de progrock (incl ballads)... Superfijne band natuurlijk, maar Savatage was natuurlijk van oudsher een band die nummers als Sirens, Power of the Night, Legions en Dungeons are Calling van het podium af knalden...

Bij Doctor Butcher teamt Jon Oliva met onder andere Criss Caffery om juist dat soort muziek te maken...
Thrashy heavy metal vol met beukende ritmes en scheurende solos en de nietsontziende rauwe stem van Jon zelf...
Waanzinnig dit!

Voor velen een verademing om na Zak Stevens Jon Oliva 'old school' Savatage te horen brullen en krijsen. Kan echter niet tippen aan Sirens of The dungeons (daarvoor is Chris Caffery in mijn ogen een te beperkte gitarist in vergelijking met Chris Oliva). Toch een lekker plaatje. Als ik dit hoor krijg ik bijna weer zin om te gaan roken, vraag me niet waarom.

jammer dat jon niet met doctor butcher is door gegaan
vindt jon olivia's pain ook zeer goed
maar doctor butcher is net wat rauwer
en het heet ook wat meer van de oude savatage albums
denk dan aan nummers als sirens

dit blijft een wereld plaat
gewoon bruut goed
ik zet The Altar maar weer eens op

Grappig om Don't Talk To Me live te horen tijdens zijn concert in Zoetermeer. Opvallend veel mensen die meezongen zag ik. In ieder geval de laatste 2 woorden van het refrein.

Metal perfectie. Waar Jon onder de naam Savatage met het enigzins tegenvallende Handfull of Rain kwam, maakte hij stiekem deze schijf met Chris Caffery, waarin laatstgenoemde bewijst een betere opvolger van Cris Oliva te zij dan Testament-snarentovenaar Skolnick.

Lekker gedrumd ook.

100% juist

Hier zit nog een fan van deze cd! Volgens mij pikte ik deze eens op na een verhaaltje in muziekblad 'Watt' (kent iemand dat nog?) Heerlijke muziek. Gelijk ook maar even gestemd.

Ik pikte 'm op in 1995, puur per ongeluk, zoals dat toen ging in platenzaken.

Je loopt er uren rond, en komt met 10 of 15 cd's bij de toonbank, om dan uren te luisteren en er uiteindelijk eentje te kopen

Dat was deze!

Ik kwam later af en toe bij Rocky Road in Den Haag, daar heb ik wel wat geluisterd op die manier. Maar ik haalde veel tips uit blaadjes, zeker rond die tijd. In Utrecht had je ook zo'n cd-zaakje met veel rock en metal, daar studeerde ik toen. (Niet in dat zaakje, maar in de stad ) Dit is echt zo'n album uit die tijd. En eens geliefd, altijd geliefd.

@DargorDT : Dat zaakje in Utrecht was zeker White Noise? Ik kwam er ook vaak en kocht er veel lp's/cd's. Volgens mij bestaat White Noise niet meer, jammer genoeg. Ok nu on topic.
Deze cd heb ik eigenlijk herontdekt. Ik heb hem toendertijd blindelings aangeschaft omdat het werk van Caffery en Oliva (Savatage) was, de eerste dagen veel gedraaid en daarna is het een beetje in de vergetelheid geraakt.
Maar tjonge, nu ik dit weer beluister, wat een power en kracht druipt er uit dit album, schitterend. The Altar, Don't Talk To Me, het wilde Reach Out and Torment Someone (lijkt wel speed/trash metal)... ach ik kan alles wel opnoemen, het is allemaal gaaf.
Hoofdrollen voor Chris Caffery en schreeuwlelijk Jon Oliva met zijn maniakale en bezeten stemgeluid. Heerlijk, gaat erin als koek en van mij mag Dr. Butcher met een tweede plaat komen.
Ik geef 4,5 ster.

En dan te bedenken dat deze tegelijktijd uitkwam met Handful of Rain. Nogal een verschil, niet?

Inderdaad, Handful of rain scoord ook nog eens een punt minder dan deze. Dat is voor mij verklaarbaar omdat ik toch het oude werk iets beter vind dan wat er na Streets uitkwam.

Ben ik het voor 100% mee eens

Vandaag maar weer eens gedraaid. Klinkt 100% als Savatage ten tijde van Streets!!!
Heeeeerlijk album Leller uptempo nummer JUICE kort maar zeer krachtig en de overgang naar THE CHAIR is super lekker gitaargeluid

Huh? Klinkt zeker als Savatage, maar niet ten tijde van Streets. Ik hoor bij Dr. Butcher geen slepende piano-ballads of georchestreerde rock. Dit is veel meer in your face Savatage ten tijde van de eerste platen.

Inderdaar meer zoals Sirens en Dungeons are Calling...

Ik ben het met Ozric & MetalD-78 eens, ik vind het ook meer op de oude Savatage lijken. Maar goed, ieder zijn mening natuurlijk!

Als Savatage-fan moest ik er toch maar eens aan geloven en dit album eens fatsoenlijk beluisteren. Het heeft inderdaad heeft dit wel heel veel weg van de oude Savatage, compleet met hier en daar zo'n typisch akoestisch introotje zoals bij Season of the Witch. Beter dan Sirens durf ik nog niet te zeggen, maar dit gaat toch wel makkelijk over Power Of The Night heen.
De grote man van het album is voor mij eigenlijk niet de grote man himself, maar Chris Caffery. Hij lijkt hier zich als een bezetene jaren frustratie van zich af te spelen en strooit met vurige riffs en solo's.Neem alleen al de magistrale outro van The Chair. Het is duidelijk te horen dat Caffery goed heeft geluisterd naar Criss. De twee zitten qua soleerstijl niet ver van elkaar, wat nog meer bijdraagt aan het Savatage-tintje. De opgefokte sfeer wordt nog eens versterkt door de heerlijk manische zangpartijen van Oliva.
Textueel stelt het natuurlijk niet al te veel voor, maar het zou kinderachtig zijn om daar punten voor af te trekken. 4,5* voor deze prachtplaat en Ozric Spacefolk bedankt voor het nomineren van dit album

Best een lekkere plaat met gewoon ouderwetse heavy metal. De songs willen alleen niet altijd overeind blijven jammer genoeg, want ik houd wel van genoemd genre. Don't Talk to Me en The Picture's Wild bevallen me wel goed en Oliva weet zijn nummers altijd met passie te brengen.

De stem van jon oliva is heerlijk excentriek en als vanouds heeft het veel van de eerste albums van Savatage.Ook het gitaarwerk van chris caffery verveelt geen enkel moment.

Te gek album is dit! Zeker als je, zoals ik, fan van de echt oude Savatage bent. De latere Savatage vind ik ook prachtig hoor. Maar daar is het gewoon een heel andere band die een heel andere koers vaart. Doctor Butcher geeft Jon Oliva de kans om weer eens lekker op de old skool manier te knallen. Geen piano's, koortjes en ballads nee, volle bak scheuren! En hij klinkt alsof ie persoonlijk elke zieke geest op de wereld de strot af komt knjjpen. Ik vind niet alle nummers even sterk maar als geheel luistert het heerlijk weg. Favorieten zijn hier The chair, Don't talk to me, The altar en The picture's wild.

Eens, dit album was een verademing na enkele wat 'softere' Savatage schijven waaraan Jon had meegewerkt. Hij klinkt af en toe zelfs pissig ha ha. Met name Don't Talk to Me kan mij erg bekoren. Wie zou Jon in gedachten hebben gehad tijdens het schrijven van deze song...Born of the Board- een van de later uitgebrachte bonustracks- is ook niet te versmaden.