Ennio Morricone - ¡Vamos a Matar, Compañeros! (2000)

Na de film voor het eerst van de zomer gezien te hebben, meteen de Japanse SHM cd besteld, die overigens maar liefst 24 tracks bevat.

Net als in de film overheerst op deze cd de titeltrack, die van irritant tot aanstekelijk werkt en je al snel tijdens het kijken -en later dus ook beluisteren- mee zit te neuriën en blèren, maar.... wat BETEKENT het eigenlijk?

Nou blijkt Vamos a mattar, Portugees te zijn en vertaald niets meer of minder in het Nederlands het volgende te betekenen: Laten we doden.

Dus je zit vrolijk mee te zingen:

Laten we doden!
Laten we doden, kameraden!

Nogal cynisch, wanneer je er over nadenkt!

Volgens Morrricone is het refrein gebaseerd op het begin van een kerkcantate en wanneer je goed luistert hoor je dat er ook wel in.

Score is verder zeer sfeervol, maar op titelnummer en Il Pinguino (het lekkere lazy Nero's karakter theme) na, niet echt opmerkelijk, maar werkt tijdens kijken film zeer goed.

Een acht, ofwel 4 sterren.

Een best sterke score van Morricone.
De titeltrack overheerst inderdaad iets, met maar liefst 5 verschillende takes (op mijn CD althans).
Het album trapt af met de volle "soundtrack versie" van het nummer. Wat een heerlijk aanstekelijke tune is dat zeg.
Daarna gaat het over in "Il Pinguini". Een track waar ook 5 takes van terug te vinden zijn op de schijf. Het nummer past perfect bij het personage van Tomas Milian past in de film.
"La Messicana" vind ik het mooiste nummer van de soundtrack. Helaas is daar naast de originele versie maar 1 andere take van terug te horen op deze schijf. Een prachtig, bijna dramatisch nummer.
Het vormt een scherp contrast met de speelse Saloon muziek die erachteraan komt.
"La Loro Patria" gaat dan weer op dezelfde voet verder als "La Messicana". Prachtige, haast tranentrekkende muziek. In "Un Uomo in Agguato" is dan juist weer veel spanning terug te horen. Bijna een griezelige track die ook wel in een gotische horrorfilm gebruikt had kunnen worden.
In "Pensando Alla Liberta' keert het herkenbare "Il Pinguini" deuntje dan weer terug. Wederom een apart contrast met "Gecchino", die qua geluid en stijl dan weer meer op "Un Uomo in Agguato" aansluit.
Daarna komt een andere take van "Il Pinguini" voorbij, waarbij het vooral opvallend is dat de melodielijn van het fluiten gedaan word door een elektrische gitaar. De tweede take van "Vamos a Matar" is wat kaler dan de originele versie. Hier is er nog geen weinig/geen orkestratie toegevoegd. Verder is het geluid wat rauwer dan de soundtrack versie.
Gelijk daarop volgt nog een take van "Il Pinguini", die deze keer door de strijkers wat spannender en wat melodieuzer is gemaakt.
Daarna volgt wederom een Saloon nummer die qua stijl best verschilt met het eerste Saloon nummer. Deze is vooral wat vrolijker en meer uptempo.
De alternatieve take van "Un Uomo in Agguato" is ook iets kaler dan diens originele versie. Hij klinkt haast nog wel wat griezeliger dan diens originele versie. Vooral het gebruik van de strijkers is erg sterk. De harmonica en banjo (de herkenbare "Il Pinguini" tune) zorgen dan weer voor wat verlichting. Een dwarsfluit zorgt dan weer voor wat verontrustendere muziek.
Bij de vierde take van "Il Pinguini" is het opvallend dat het keyboard stuk wat prominenter in de mix is gezet. Verder zijn er weinig verschillen te horen met het origineel.
De tweede take van "La Loro Patria" is erg mooi. Door de langere speelduur voelt deze een stuk completer aan dan de korte eerste versie. Een erg mooi stuk dat waarschijnlijk bij mijn favoriete soundtrack nummers gaat belanden.
Bij de derde take van "Vamos a Matar" staan de banjo en mondharmonica behoorlijk prominent in de mix en overstemt het hier en daar het koor.
Bij de derde take van "Un Uomo..." is het gebruik van (nagebootste) vogelgeluiden in het begin van de track opvallend. Verder hoor ik niet veel bijzondere veranderingen t.o.v. de andere takes.
De vijfde take van "In Pinguini" verschilt volgens mij bijna niets met de originele take. Ik hoor tenminste geen noemenswaardige verschillen.
De derde Saloon tune vormt dan wel even een welkome diversiteit, want het gaat hier wederom om een andere tune dan de voorgaande twee. Wederom wel een leuk en vrolijk nummer.
De vierde take van "Vamos a Matar" begint met het door strijkers overgenomen "Il Pinguini" deuntje, waarna de blazers het even overnemen, om na 40 seconden over te gaan in het gehele "Vamos a Matar" nummer zoals we die kennen van de originele soundtrack.
In de derde take van "La Loro Patria" valt het prachtige harpspel me op. Het zal vast ook wel gebruikt zijn in de andere takes, maar het valt me nu pas voor het eerst op. Wederom moet ik beamen dat ik dit een prachtig stukje muziek vind.
De vijfde take van "Vamos a Matar" begint zeer ingetogen en ik heb het idee dat het overige deel van het nummer (wat bestaat uit de gebruikelijke tune) ook wat zachter in de mix staat.
Daarna volgt nog een korte, andere take van het prachtige "La Messicana", deze keer ingetogen gespeeld op een snaarinstrument, met een mooie ondersteuning van de strijkers.
"Vamos a Matar (Finale)" begint met het gitaarriffje, wat gebruikt word als een soort startschot. Daarna volgt nog eenmaal deze karakteristieke, aanstekelijke tune.
Iets teveel overkill van dit laatste nummer en Il Pinguini, maar de kwaliteit van dit werk is gewoon erg goed.