Paul Siebel - Woodsmoke and Oranges (1970)

Dit is simpelweg de beste countryplaat ooit gemaakt, en heb er inmiddels heel wat gehoord.

Ik mis het nummer "Then Came The Children" op deze tracklist. Of is dat nummer pas op een latere release toegevoegd?

Anyway, een erg fijne plaat dit. Ik vraag me af hoeveel van dit soort mooie werkjes er nog op deze site rondzwerven zonder dat ik er ooit van gehoord heb. Het zullen er vast veel zijn...

Een zeer goede vraag Jasper. Ik kom er allessinds veel tegen de laatste weken. Hier ben ik terecht gekomen via Willis Alan Ramsey.
Ik ben er niet rouwig om!

Waarom word ik dan toch nieuwsgierig, vraag ik me af

Ach, weet ik nu in ieder geval zéker dat ik niet van country hou

Öuttakes van Nashville Skyline ", nee, daar doe je deze plaat echt mee te kort, maar toch lijkt het er wel een beetje op, zelfde muzikanten (David Bromberg), zelfde Nashvile sound, Dylan klinkt hier wel door, vind ik, maar er staan een paar juweeltjes op waar Nonkel Bob nog een puntje aan kan zuigen!
Louise is prachtig gecoverd door Bonnie Raitt.

Schitterende countryplaat van een zeldzaam niveau.

Op zijn debuut klinkt Siebel op z'n intiemst, en is de country net even nadrukkelijker aanwezig.

Hier kan Dylan's Nashville Skyline, hoe aardig die ook is, toch echt niet tegenop.

Waren er maar meer mensen geweest die dat vonden!
Bob Dylan (met Johnny Cash) trok echter de meeste bewondering (en kopers), misschien toch niet onterecht, Paul Siebel probeerde het nog een keer met Jack-Knife Gypsy en hield de showbizz toen teleurgesteld voor gezien.

Ik vind dit Nashville Skyine zeker overtreffen. Ik begrijp de vergelijking wel, Woodsmoke and Oranges is alleen veel constanter wat mij betreft. En om er nog maar is een vergelijking tegen aan te gooien: Willis Alan Ramsey. Zeker proberen als je Siebel goed vindt!

2 albums bracht deze man slechts uit waarvan deze de beste is, eigenlijk staat hier geen slecht nummer op. Prachtige intieme songs. Het veel gecoverde Louise zullen velen wel kennen denk ik. My town en Long Afternoon vind ik toch ook zo mooi. Als Long Afternoon hoort een plaat te eindigen. Zijn stem vind ik wel een minpuntje, hoewel hij wel zo'n mooie emotionele snik heeft slaat hij af en toe een beetje door. 10 nummers achtereen is in het begin wel even zwaar met die stem van hem, maar het went. Tja, jammer dat het na de 2e alweer voorbij was, maar hoor je die 2e plaat dan is dat ook niet gek. Hoewel niet slecht staan daar toch teveel missers op, waaruit ik gewoon de conclusie trek dat de inspiratie gewoon op was. Niemand maakt me wijs dat er geen platenmaatschappij meer was die het met hem wilde proberen.

Siebel was niet geïnteresseerd in het sterrendom en wou niet intensief touren om platen te promoten. Jac Holzman was een fan en gaf hem toch een "shoestring budget" om zijn songs op te nemen. De meesten daarvan had hij al jaren eerder geschreven, geïnspireerd door wat hij tijdens zijn diensttijd meegemaakt had, en hij was niet echt een "prolific writer" dus een vervolg op JKG had zowiezo jaren op zich laten wachten ........ Holzman verkocht Elektra in 1973 en dat was blijkbaar het einde van het verhaal voor Siebel.

Heb een cd waarop zijn eerste album in zijn geheel staat en van zijn tweede 5 nummers, eigenlijk wel jammer want ze pasten beide wel op een schijfje , vooral deze eerste plaat is een meesterwerkje.

Paul Siebel is een geweldige songschrijver, vind alleen zijn eigen vertolkingen en ook zijn voordracht niet om over naar huis te schrijven.

Ik heb mijn best gedaan, maar kon niets vinden om er 4,5 van te maken...

Helaas afgelopen april overleden, deze zeer onderschatte songschrijver. Lees het nu pas. Dit album dit weekend nog eens draaien.

Paul Siebel afkomstig uit Buffalo (State of New Jersey) was 33 resp. 34 jaar oud toen hij in 1970 dit album opnam gevolgd door Jack-Knife Gypsy uit 1971. de man was eind jaren 60/begin jaren 70 onderdeel van de Greenwich Village folkscene. voor mij (oude man opgegroeid in de seventies) zijn beide albums klassiekers. vroeger de LP΅s grijs gedraaid en later beide albums (22 nummers incl. bonustrack Nervous) op 1 cd (2 classic Elektra albums) kunnen aanschaffen (2004, label Warner Strategic Marketing). van het geweldige Louise, dat thematisch doet denken aan Tecumseh Valley van Townes van Zandt, staat een cover op het gelijknamige "Bonnie Raitt" album (1971). zij coverde ook Any Day Woman op haar album "Sweet Forgiveness"(1977). van het door hem geschreven Spanish Johnny (hier niet vertegenwoordigd) bestaan ook vele covers, o.a. op het album Evangeline van Emmylou Harris. het album "Live At McCabes" (1978) met David Bromberg en Gary White is mij niet bekend. zal wel een collector's item zijn. liefhebbers van deze albums, raad ik aan ook eens naar "Petaluma" (1973) van Norman Greenbaum te luisteren. nog zo'n album met een cult status maar zo zijn er meerdere.

wellicht ten overvloede vermeld ik hier nog even de muzikanten die meespeelden op W&O:
Paul Siebel: acoustic and 12-string guitar,David Bromberg: acoustic guitar, electric guitar, dobro
Don Brooks: harmonica, Richard Greene: violin, Jeff Gutcheon: piano and organ, James Madison: drums, Weldon Myrick: pedal steel guitar, Gary White: electric bass
geen van hen speelden mee op de opvolger "Jack-Knife Gypsy". quote uit de liner notes
"Everyone had moved off in different directions" he says of his original team. It wasn't as if they were my band. Second time around, I really wanted to work with Clarence White, so I was pleased he came down. He was the most amazing guitarist".

Daar ben ik het mee eens, al wil dat ook weer niet zoveel zeggen: Nashville Skyline vind ik Dylan's minste uit de sixties (al wil dat op zijn beurt dan óók weer niet zoveel zeggen).

De vergelijking gaat in zekere zin op, al speelde David Bromberg bij mijn weten niet mee op Dylan's countryplaat. Siebel klinkt hier qua stemgeluid erg als Dylan, maar dan de Dylan van zijn vroege folkplaten - op Nashville Skyline klonk hij meer als een gezalfde, gearriveerde bard uit Tennessee - Siebel weet er wel wat meer pit in te steken, op een jolige manier.

Maar genoeg over Dylan, deze fraaie countryplaat is in feite all about Paul Siebel. De uit Buffalo, New York afkomstige jongmens (een plaats die qua naam country uitstraalt, qua geografische ligging iets minder) banjerde na zijn legertijd in het tweede deel van de sixties door de koffiehuizen in Greenwich Village, alwaar hij optrad. Na een tijdje werd zijn talent opgemerkt door een wakkere jongen bij Elektra Records, en na het horen van een aantal songs die hij met z'n vriend Bromberg had geschreven gingen ze overstag: Siebel mocht een platencontract tekenen, en in 1970 kwam dit veelbelovende debuut uit.

Siebel was een zogenaamde singer-songwriter, en dan wel een rasechte. Hij schreef alle teksten zelf - over outlaws, sociale (wan)toestanden, het leven van de modale mens - en was daarin, wat mij betreft, niet zuinig op het spuien van volkse wijsheden. In het brengen van die markante teksten liet hij zich op instrumentaal vlak (hij speelde zelf 12-string & akoestische gitaar) bijstaan door o.a. Bromberg (dobro, gitaar), Gary White (bas) en James Madison (drums), die de kern van de plaat vormen. Incidenteel zorgen pedal steel, viool, piano/orgel en harmonica voor fraaie franjes.

Sterkhouders op dit album zijn de pittige, met humor doorspekte single Miss Cherry Lane, het verhalende, aangrijpende The Ballad of Honest Sam, het van flower powerwijsheden vergeven The Came the Children, de soldatensmart van Bride 1945 en de wat jolige honky tonk van Any Day Woman waar Siebel scherp voor de pinnen komt met zinsneden als "You just preserver her when you serve her a little tenderness".

De grote constante van dit album wordt gevormd door de sterke teksten, de verhalende kracht van Siebel's zielenroerselen. Ik hoor een gevoelige, betrokken ziel door dit alles schemeren, een wat naïeve dromer, wat allicht ook ten grondslag heeft gelegen van het feit dat het na 2 platen over en out was met zijn carrière. Na dit debuut kwam Siebel vrij snel met opvolger Jack-Knife Gypsy, waarop heel wat meer muzikanten hun duit in het zakje deden, maar opvallend genoeg enkel Gary White als original overbleef.

Die tweede plaat heeft dan ook een wat rijkere sound, iets meer op de luisteraar en minder op de song/tekst zelf gericht, lijkt het wel (If I Could Stay heeft zelfs Lennon-allures). Een poging tot doorbraak, vermoed ik. Een doorbraak die er niet kwam, een lot dat talloze artiesten te beurt viel. En Siebel, als gevoelige, dromerige ziel, nam dat zwaar op. Raakte verslaafd aan drugs (en drank). Viel ten prooi aan een depressie, kwam op de rand van de afgrond terecht. En wist zichzelf weer bijeen te rapen. Hij leefde uiteindelijk nog een lang, en hopelijk gelukkig, leven. En stierf aan longfibrose, op zijn 84ste.

Hoe dan ook, Siebel is een artiest die het waard is te bespreken. Want ondanks zijn beperkte culturele erfenis wordt hij al decennia vereerd in de muziekwereld (vooral country- en folkgeoriënteerde lieden dan). Door zijn maatje Bromberg natuurlijk, maar ook door Kris Kristofferson die hem aanhaalde in het intro van zijn song The Pilgrim als een belangrijke invloed. En door talloze muzikanten die hem coverden, waaronder Waylon Jennings, Linda Ronstadt, Jerry Jeff Walker, Leo Kottke, Bonnie Raitt en Emmylou Harris. En de door mij felbejubelde Kate Wolf niet te vergeten!

4 sterren voor deze / 3,5 sterren voor Jack-Knife Gypsy