Aereogramme - My Heart Has a Wish That You Would Not Go (2007)

Voorzichtig zet ik in, nog niet de volle mep, maar waarschijnlijk is dit Aereogramme's beste album tot nu toe. Valt me zwaar om te zeggen, aangezien ik het debuut "A Story in White" een van de beste albums van de afgelopen 10 jaar vind...
De nummers zijn evenwichtiger, ogenschijnlijk ontdaan van overduidelijk geschreeuw, meer wol dus. Zeker "A Life worth living" is het beste dat mijn bebaarde Schotse drinkebroeders ooit hebben opgenomen.
Prachtplaat!

Leuk een nieuwe Aereogramme Is dit de eerste 2007 release op Musicmeter?

[edit]kort onderzoek geeft aan dat er al 7 albums uit 2007 op staan[/edit]

wow, we hebben hier dus te maken met een wereldplaat ?!? die ga ik snel zoeken...

HA!
Hier zat ik dus echt op te wachten
Snel zoeken vanavond..

Wat een album... 10 nummers die je na de éérste luister beurt al bekoren! Muzikaal en qua stem zit alles leuk en sfeervol in mekaar... nummer 3 vind ik echt wondermooi...alle nummers trouwens...niks vervelend en tja...just listen...

Na een keer luisteren lijkt het een verdomd solide plaat te zijn. Een volwassen Aereogramme? Het zou wat zijn!


(Living Backwards klinkt overigens wel héél erg als een A Perfect Circle nummer)

puur toeval
Aereogramme en APC zijn twee onvergelijkbare grootheden.

Ze staan in februari weer in Nederland op de planken!
Helaas voor mij heb ik voor de avond dat ze in haarlem optreden al kaartjes voor The Frames liggen

Even mezelf verbeteren na het luisteren van dit album:

GELUKKIG heb ik al kaartjes voor de Frames, want dit nieuwe album van deze Schotse heren kan mij bij nader inzien niet bekoren..
Om maar gelijk met de deur in huis te vallen:
Wat een ontzettende gladde, lieflijke, blije, softe, lente-liedjes staan er op deze plaat zeg.. Zo kennen we de muziek van Aereogramme toch niet, dat dramatische, dat trieste, dat zware geluid van de laatste twee albums is verruild voor vreugde..
Zijn de heren verliefd geworden ofzo? Maar hopen dat dat snel weer over gaat!

Echt een schitterend album. Alle tien de nummers zijn sterk en verschrikkelijk mooi geproduceerd en gearrangeerd. De schoonheid van de stem valt me op dit album pas echt op.

Ik weet het nog niet met dit album. De vorige platen waren af en toe erg donker (inktzwart zelfs), deze is een stuk lichter. Op zich is daar niks mis mee natuurlijk, maar de toon soms wel erg zalvend.
Het hele extreme hak-op-de-takkerige is ook weg, en dat vond ik ook erg charmant.
Een volwassen Aereogramme, schreef user 42. Doorgaans heb ik toch liever dat bands blijven puberen, dwars en rebels en lichtjes gek blijven. Deze Aereogramme is mij al te volwassen. De scherpe kantjes zijn eraf, maar er lijkt niks voor in de plaats gekomen. Daarom vind ik dit de minste Aereogramme tot nu toe.
3*

Laat ik dan eerst maar eens naar een oude op zoek gaan

Wat is er mis met liefde?

Dit album is totaal niet wat ik er van verwacht had. Misschien verwachtte ik door de Fishtank-sessie met Isis een veel steviger album, meer in de lijn van het debuutalbum.
De nummers echter, of beter: de liedjes, zijn prachtig, echt het beste dat Aereogramme heeft gemaakt.
Dat het te lief zou klinken is niet echt waar. Het is bedachtzamer, intelligenter, geen love ende peace.
'Volwassen' muzikanten zijn niet altijd saai. Aereogramme zeker niet.

Ik kende deze band nog niet, maar 'barriers' klinkt alvast heel goed!

Dan moet je zeker Black Path en Untitled van Sleep and Release eens proberen!

Mag ik trouwens waar jullie dit album gepindakaasd (-d of -t? ) hebben? Ik kan uberhaupt weinig vinden over aereogramme..

ik op soulseek

erg mooi album

volgens de regels is het 'gepindakaasd', esthetisch gezien zou het 'gepindakaast' moeten zijn...

probeer eens de volgende websites:

www.sotu.co.uk (fansite met erg leuk forum waar de Aereo's zelf ook posten)

www.chemikal.co.uk (platenmaatschappij van Aereogramme)

www.chemikal.co.uk/myheart (minisite voor dit album)

zoek in google ook eens onder 'Ganger', de vorige band van gitarist/zanger Craig B.

Toen ik hoorde dat Aereogramme een nieuwe plaat uit had, heb ik hem direct gedownload om te luisteren of hij goed was (waarna ik hem zeker zou hebben gekocht). Echter ben ik het geheel met Jeroen enzo en itchy eens:

De band waar ik nu naar luister is géén Aereogramme. De bandleden zeggen dat échte fans wel herkennen dat de muziek net is zoals ze eerst maakten. Nou, ik heb Aereogramme al een tijdje lang gevolgd, 2x live gezien, alles van ze gehoord en ik vind dit op niks van hun oudere werk lijken.
Het liedje Barriers hoorde ik als eerste en die ging er nog wel redelijk in (ondanks dat het wat anders is dan ik gewend was). Daarna was het toch een flinke teleurstelling. De scherpre randjes zijn van de muziek af, waardoor Aereogramme ineens potentie heeft om door te breken bij het grote muziek. Zou dit het doel zijn geweest, pure commercie? Ik hoorde ergens dat de zanger stemproblemen had gekregen en daardoor niet meer mocht krijsen. Een jammerlijk 'einde' van een topband. Zowel op cd als live!

Inmiddels is Aereogramme al uit elkaar heb ik vernomen, maar nog steeds zit dit album me niet lekker.
Ik heb het écht de kans gegeven en beluistert alsof het van een andere band was. Dan moet ik toegeven dat het toch best redelijke muziek is. Het is hier en daar wat gladjes (en soms wat zeikerig), maar over het geheel toch best een aardige cd.
Echter, het komt niet in de buurt bij de band Aereogramme:).
Daarom een 3. En dan ben ik mild!

Dit was mijn opening tot Aereogramme. Gelukkig heb ik ze nog live kunnen zien in de W2 [samen met Zweedse post-rockers, ef] voordat ze uit elkaar gingen. Ik moet eerlijk zijn;
ik ken èrg weinig van de 'oude' Aereogramme maar deze plaat is absoluut aan me gaan kleven en met me gaan groeien. Persoonlijk vind ik dit een hele rustgevende en opbeurende plaat en ben ik de heren alsnog dankbaar dat ze inovatief genoeg zijn geweest om eens totaal iets nieuws te proberen.

Ik zie dit als de perfecte en filmische final bow voor Aereogramme en ik ben blij dat ze hiervoor hebben gekozen.

Het concert in de Willem 2 was geweldig, het beste concert van Aereogramme dat ik gezien heb. De nummers van deze plaat waren live zo geweldig, zo goed. Eeuwig zonde dat dit het einde was...

Toen ik op zoek was naar deze plaat in de Leuvense Fnac, vond ik hem voor 17,5 euro. Ik besloot de gok te wagen en dit eraan te geven. En maar hopen dat het plaatje zijn prijs waard is.

Na het inscannen van de prijs vroeg de duidelijk ongeinteresseerde en slaperige verkoopster mij 2,9 euro voor de cd, een belachelijk lage prijs voor een redelijk recente cd. Protesteren deed ik niet. Meteen was ik zeker dat het plaatje zijn prijs waard zou zijn.

Het klinkt allemaal schitterend en het moet gezegd: de songs zitten prima in elkaar. De productie is het beste van alle Aereogramme cd's en het instrumentarium is nog nooit zo rijk geweest. Het gevaarlijke gevolg daarvan is dat de cd nogal arty overkomt. Aereogramme wil kunst maken, maar is eigenlijk gewoon een muziekband. Aereogramme mikt op musea maar hoort thuis op festivalpodia.
Een ander nadeel is dat het soms allemaal nogal oversentimenteel klinkt, waarbij de teksten ook niet altijd helpen. En zo gebeurt het dat ik na het beluisteren van deze cd vaak nog snel een song uit Sleep en Release opzet, of nog eens snel The unravelling, een remedie tegen het oeverloze leed dat Aereogramme op My heart ... tentoon spreidt.

Maar eerlijk is eerlijk: muzikaal is het zo knap dat je het verdriet er gewoon wel wil bijnemen. 16,5 euro, zoveel is ie waard. En voor die prijs vind je hem zeker in de bilbo !

Prachtig album. Mooie zang, mooie melodieën en dito teksten. Doet me erg veel denken aan Porcupine Tree maar dan een light versie.

Beetje saai en 13 in een dozijn. Klinkt me allemaal iets te vlakjes en nergens écht bijzonder. Vakkundig, maar ik voel de passie niet...

Een leuke ontdekking

Als ik de reviews hier zo lees is dit dus een post-rock band die opeens 'liedjes' is gaan schrijven.

En dat valt te horen. Het zijn inderdaad echt liedjes, toegankelijk, mooie zang.

Af en toe is het album vrij kalm, met piano. Maar op het goeie moment wordt er een nieuw instrument of geluid aan een nummer toegevoegd. Een scherpe snelle gitaarriff, of een ritmisch keyboardje. En die lagen zorgen voor een erg dicht geluid. Bijna orchestraal soms. En dat zorgt voor een mooi dramatisch geluid.

Exits laat bijvoorbeeld echt horen dat dit post-rock roots heeft. Het begint als een rustig popliedje met gitaar en zang. Maar als de drum invalt, met een snel, maar simpel en gecontroleerd ritme, en daarna het repetetieve hypnotiserende gitaartje dan hoor je het wel. De textuur is erg belangrijk. Daarna komt er ook nog een orchestraal geluid bij, en echo in de zang. Die dramatiek van die vele lagen geluid en herhalende ritmische patronen passen precies bij de liedjes, en voegen er echt wat aan toe. Net zoals het grootse soort liedjes echt wat toevoegt aan de post-rock structuur

De slepende groove die zich ontwikkelt in Living Backwards is erg indrukwekkend bijvoorbeeld, maar heeft ook een mooie zangmelodie.

Trenches wil ik ook nog even noemen. Dit is echt een goed geschreven popliedje. Met veel gevoel gespeeld.
The Running Man heeft dan weer erg interessante ritmeafwisselingen en een goeie sfeer.

Het album houdt je aandacht niet de volle drie kwartier vast, zakt af en toe wat weg, maar komt even snel weer terug met een nieuw hoogtepunt. Ik vind dit album zeker 3,5 sterren waard, nét geen 4 denk ik.

Zeker geen slecht album, maar voor mij doen nog niet alle nummers het even goed. Ik moet hem zeker nog vaker luisteren, en ken mijn sterren dan ook wat later toe.

Wel wil ik het prachtige A Life Worth Living even noemen, want dit vind ik werkelijk een prijsnummer van de eerste orde!

Deze Aereogramme is toch een stuk minder dan het geweldige A story in White. De kracht die dat eerdere album in zich heeft, ontbreekt hier heel erg.

Zo ontdek je nog eens wat door op MuMe rond te snuffelen..
via Joetjoeb ben ik deze band aan het checken. De eerste indruk is verpletterend. A Life Worth Living is werkelijk fenomenaal.

Wat me opvalt is dat de band in '88 zou zijn gestart, maar dat er pas in 2000 voor het eerst muziek is uitgebracht... vreemd toch?

Mooie plaat trouwens dit. Ik moet nodig A Story in White eens beluisteren gezien de reacties hier.

-edit- dan is het toch fijn dat die in z'n geheel op youtube staat

Dat eerste klopt dan ook niet. De band is in '98 gestart, niet in '88. Heb het gecorrigeerd.

Had door sommige reacties hier iets verwacht dat te melig ging zijn maar moet zeggen dat dit album naar mijn mening netjes aan de juiste kant blijft van al te lieflijk of wat dan ook. Meer nog, een sterk album wat mij vooral benieuwd maakt naar hun vorige albums.

Op een of andere manier draai ik dit nog steeds regelmatig. ik dacht dat Seclusion mijn favoriete Aereogramme was. Het is eigenlijk te zoet, te lief voor mijn smaak, maar het raakt me. Fraai gecomponeerd, warmte straalt van de productie af. Hij sneakt na al die jaren m'n top 10 in.