The Kamikaze Hearts - Oneida Road (2006)

The Kamikaze Hearts draai ik nu al een tijdje. Het begon bij het uiterst aanstekelijke nummer No One Called You A Failure, een gezonde mix van folk en pop die naar het einde toe verrassende bluegrass elementen vertoont. Dat betekent veel gepingel van met name banjo's en mandolines. Daar ligt overigens het echte ''hart'' van de band, bij bluegrass. Het blijft allemaal lekker akoestisch met herkenbare bluegrass-deuntjes, die werkelijk nooit gaan vervelen. De band, die haar roots kent in New York, heeft in september van vorig jaar haar vijfde album, Oneida Road, uitgebracht. Dit album is nóg krachtiger dan haar voorgangers en bevat heel wat potentiële hits. Na No One Called You A Failure kunnen ook Defender, Half Of Me en Top Of Your Head makkelijk worden gezien als de beste nummers die de band ooit heeft geschreven. The Kamikaze Hearts kent vijf leden te weten Bob Buckley, Nate Giordano, Matthew Loiacono, Troy Pohl en Gaven Richard, die ieder een eigen invulling geven aan dit nieuwe plaatje. De harmonie tussen de vijf heren is overigens ongekend. Ze weten elkaar geweldig aan te vullen op zowel vocaal als instrumentaal gebied. De mannen vormen geregeld een achtergrondkoortje als de typerende klaagstem (die erg herkenbaar is voor countrymuziek) van frontman Bob Buckley neigt te gaan irriteren. Niet iedereen zal namelijk het aparte stemgeluid van Buckley kunnen appreciëren. Het is er soms net iets te dik bovenop gegooid en zijn stem komt dan zeurderig en ''boerig'' over. Het klinkt zoals de band het beschrijft: Less Beatles, more Eagles. Oneida Road blijft een geweldige vernieuwing door haar frisse kijk op bluegrass. The Kamikaze Hearts maakt deze muziekstijl voor iedereen toegankelijk door er een folkpop sfeer bij te voegen en er een nieuwe draai aan te geven. Weg uit de saaie sleur van het daterende bluegrass: Tijd voor ''bluefolk/grasspop''!

Ik moet het ze nageven dat de heren van The Kamikaze Hearts hard hebben gewerkt om een vernieuwend plaatje op de markt te brengen. Dat is ze deels gelukt, gezien de uitwerking soms wat te kort schiet. In ieder geval horen we op Oneida Road een gezonde mix van pop, folk en natuurlijk bluegrass. Ze weten het allemaal leuk te combineren en maken zoals gezegd het bluegrass genre weer een beetje populair. Bescheiden knallers No One Called You A Failure en Defender zijn daarbij niet over het hoofd te zien. 3,5* voor dit groeiplaatje.

Toch een sterker debuut dan aanvankelijk gedacht. Aangename harmonie in stem en sterke intrumentatie. Deze gaat naar 4* !

Lees vooral mijn eerdere recensie.