Sophia - People Are Like Seasons (2004)

dit is een prachtige plaat, voor mij toch, het is alsof de zanger 'dave mc comb' van de triffids die al ik denk een tiental jaar dood is, hier gewoon terug opduikt, dus fans van de triffids, koop deze plaat zonder verpinken, je zal het je zeker niet beklagen.

Eigenlijk vind ik dit een van hen mindere...Met name de "debut" cd van Sophia is erg mooi...Fixed Water.
Op dit album is Robin Proper Sheppard, uiterst vrolijk. Ik denk dat de ex-voorman van The God Machine eindelijk over de veel te vroege dood van Jimmy Fernandez (basist god machine) heen is.
Maar goed, alsnog wel enkele leuke nummers op dit album, bij "Holidays are nice" komt er zowaar zelfs een glimlach bij mij naar boven.

De eerste twee albums vond ik ook net iets beter, maar het blijft een zéér sterk album!

Wat zijn die andere albums dan? Link naar 2e album (self-titled album) lijkt me niet te kloppen.
Dit album bevat wel een paar hoogtepunten. Een blijver.

Wat vind ik dit een mooie plaat. Sophia is echt een groep die je leven aangenamer kan maken en je verlossen uit de onverschilligheid tegenover het dagelijkse routine leven. De live optredens zijn ook zeer aangenaam, zeer intiem. Sophia wordt trouwens ook zwaar onderschat. Instrumentaal gezien is dit echt goede muziek, het creëert een perfectie harmonie en de teksten sluiten goed aan op de muziek.

Sophia is zo'n band waarvan je na 1 keer luisteren weet dat je alles van deze band wilt hebben. Ik kocht dit album een beetje op de gok, omdat hier Desert Song No. 2 op staat. Dit is min of meer het vervolg van The Desert Song van het eerste album van The God Machine (Scenes from the Second Storey). Dat komt ook omdat Robin Proper-Sheppard lid van The God Machine was.
Op People are Like Seasons heeft Proper-Sheppard alle nummers geschreven en hij zingt, speelt gitaar en synthesizers.
People are Like Seasons begint met Oh My Love, dat ook op maxi single cd is uitgebracht (met 3 nieuwe tracks). Oh My Love is een goede pakkende rock song. Daarna komt het m.i. minste nummer van het album 'Swept Away'. Fool is het derde nummer, een lekkere rock/pop-song.
Desert Song No. 2 geeft je kippenvel, vooral door de mooie strijkarrangementen (violen en cello) en The God Machine-achtige gitaren aan het einde.
Darkness (Another Shade in Your Black) is het mooiste nummer van het album. Prachtig donkere muziek. Doet me beetje denken - vanwege de stemvervormer - aan The Witch van The Cult maar Darkness heeft meer dimensies. Magnifiek.
If a Change is Gonna Come... is een soort van ouderwetse rock 'n roll song maar dan in een 21ste eeuws-jasje. Briljant.
Na het geweld van de voorafgaande 3 nummers neemt Sophia wat gas terug met Swore to Myself. Weer even bijkomen vervolgens ook met Holidays are Nice, waarvan een tweede versie op Collections:One staat.
Vervolgens drukt Sophia weer op het gaspedaal met het schitterende 'I Left You'. Na een vrolijke song is Sophia in staat weer een dramatisch nummer te voorschijn te toveren. Prachtig opgebouwd en goed gezongen.
Tot slot als een soort van epiloog met zang, gitaar en piano is er dan Another Trauma.
Kortom, People Are Like Seasons is genieten en een album dat je graag vaak opzet.

Toevallig heb ik dit album vandaag en gisteren gedraaid. Het is er echt weer voor hè?
Mooi geschreven, dynamo! Kan het niet anders dan met je eens zijn.

Dank je, Ruby.
En tja, wat weer betreft, ik heb nu vakantie en volgende week weer aan 't werk. Weer wordt dan meestal mooier.
People Are Like Seasons is ook wel mooie titel in dit verband.

Wat heb ik hier een prachtige ontdekking gedaan!
Wat een muziek, nooit gedacht dat ik dit zooo mooi ging vinden.
Fixed water is ook een aanrader!

Prachtige muziek. Mooi om op één album de songtitels 'Holidays are nice' als 'Another trauma' te zien staan. Ingetogen en bijzonder. Ik ga toch voor de vier-en-een-half na de eerste luisterbeurt

Laten we de muziek vergelijken met een meisje (aangezien de naam), dan is Sophia het rustige, melancholieke meisje, dat ondanks haar prachtige uiterlijk niet erg populair is, omdat ze teveel afwijkt.

Nu ik het album beluister met mijn headphones hoor ik de schoonheid pas. Ik ga mij ook maar eens verdiepen in het oudere werk denk ik. (morgen de bestelde Deadwing van Porcupine Tree ophalen bij de platenzaak, dus dan kan ik deze meteen bestellen hopelijk!)

Ik vind vooral het eerste nummer en holidays are nice geweldig.

Nadere beoordeling volgt, nu is het eerst bedtijd. Muziek is mijn grootste drempel voor het slapengaan. Ik heb er een haat/liefde verhouding mee :/

Heb het idee dat ze bij deze cd de peper en zout zijn vergeten....vind het een beetje geneuzel wat nergens naar toe gaat. In de herhaling een halve punt eraf 2,5*

album met geweldige hoogtes en diepe dalen...

waaron r p sheppard nog steeds wilt bewijzen dat hij kan rocken is me een raadsel.

I Left You en Desrt Song no 2 zijn parels

Holidays are Nice is een nietszeggende draak

Ik heb het album inmiddels op plek 3 in mijn top 10 gezet.

I left you is igg een schitterend nummer. De rest moet ik nog even opsnorren. De stem van de zanger komt me wel erg bekend voor.

The God Machine?

Nee wijsneus

niet? vreemd

wat een prachtige cd is dit toch.
poepoe

'Oh My Love' is een van de beste nummers ooit!

Muziek is emotie. De emoties waarmee het gemaakt is en de emoties die de luisteraar er aan hangt. Robin Proper-Sheppard, want hij ís Sophia, is geen lachebekje. Deze band (is dat het eigenlijk?) is opgericht nadat de bassist van Robins vorige band, The God Machine, overleed. Veel muziekstukken op de eerste platen handelden dan ook over diens dood. Dat leverde beklemmende teksten op. Ook liefdesverdriet wist Robin om te vormen tot aangrijpende, donkere nummers.

Muzikaal raakte het dan ook ver verwijderd van het doemgeluid van The God Machine. Dat ligt hem eigenlijk alleen in de aanpak. Sophia is ook so(m)ber, deprimerend, ongemakkelijk en zwaar. Alleen zijn is het loeiharde ingeruild voor een ingetogenere aanpak. Het muzikale universum waar Robin zich nu bevindt, refereert heel erg in de verte aan namen als Leonard Cohen en Nick Cave & The Bad Seeds. Hij is namelijk, zoals dat zo mooi heet, niets minder dan een oorspronkelijk talent. De etiketjes singer-songwriter, slowcore, lo-fi, post-rock en shoegazing kun je er ook op plakken, om enige richting aan te geven.

"People are like Seasons" is nog steeds bijzonder donker. Alleen, het is troostend. Ik kan er alles van weten, dit is de soundtrack van mijn puberleventje als onvervalste romanticus. Het ondragelijke lijden, met dank aan een aantal onbeantwoorde liefdes, deze plaat sleepte me er door heen. Simpele, directe en vooral eerlijke zinnen die deze overgevoelige jongeman de steun gaven die hij nodig had.

"Listen, don't beat yourself up
Someday you will find someone to trust
And just remember that all is not always black
Yeah, people are like seasons"

Dit wordt verpakt in muziekstukken die vooral op (akoestische) gitaar en piano leunen en verder aan worden gekleed met lichte synthesizers, percussie en strijkers. Vooral de bizar mooie cello's mogen genoemd worden. In drie nummers laat Robin ook nog smerig, shoegazing-esqua gitaarspel horen, maar allemaal in dienst van het liedje natuurlijk. Soms wordt Robin namelijk gewoon kwaad om de hele situatie, zoals ik dat ook kon worden. Onbegrip en een diepe woede die zowel sterk naar buiten, als naar binnen gericht is. Dan zegt Robin dat "Life's a bitch and then you die" en dan geloof ik hem. Dan heb ik dat zelf ook ondervonden (afgezien van het sterven dan).

Het is een o zo herkenbaar pubergevoel, die zanger die jou precies begrijpt en zingt wat jij denkt. Robins teksten zijn namelijk fenomenaal. Zoals gezegd, ze zijn simpel, direct en vooral eerlijk. Ze zijn echter ook subtiel ambigue gehouden, waardoor natuurlijk iedereen zijn interpretatie er aan kan hangen. Een beproefde truc, maar gezien de tekstuele openheid is dit toch een prestatie van formaat. Ook al gaat het ontroerend mooie nummer "I Left You" over een verbroken relatie, enkele zinnen daarin geven ook weer aan hoe ik me voelde toen ik worstelde met de gevoelens die ik nog had voor het meisje waar ik voor het eerst écht verliefd op was. De pijnlijke, negatieve sfeer tussen ons, terwijl we elkaar negeerden, is dan ook precies te beschrijven met behulp de volgende zinnen.

"And if I will be closer,
can you feel the presence of my thoughts?
And you don't say much now,
but what you say just tears,
yeah, it tears my world apart
And are you waiting,
are you waiting for the end,
before it begins?
And are you waiting,
are you waiting for the end?"

Ondertussen denk ik stiekem dat Robin dit album special voor alle andere ongelukkige mensen heeft gemaakt. Hij zingt het je ook zo toe, hij legt zijn arm om je schouder en zegt dat alles wel goed komt. Als je zoiets nodig hebt en je bent er vatbaar voor, dan grijpt dit je echt. Dit album is zo verstrengeld met de herinnering aan mindere periodes in mijn leven, waarin ik de grip op de situatie compleet kwijtraakte omdat ik werd overvallen door mijn emoties. Daar is dan deze cd, met pareltjes als "Swept Back":

"Swept back to all the grief and the worry
Swept back
Swept back
But I know you don't deserve to be broken
So just focus on the light
Focus on the light"

Uiteindelijk komt alles toch goed, merkte Robin, merkte ik. Het werd vaak niet wat ik hoopte, maar ik kon het soms gewoon laten varen. Dan herstelde het contact dan maar niet, maar was het ook gelukkig geen probleem meer voor me. Of er kwam een liefdevolle vriendschap, waar ik nog steeds zo gelukkig van wordt. Daarom citeer ik de gehele tekst van het laatste nummer, tegelijkertijd het meest intieme pareltje van de hele cd, het volledig akoestische en lo-fi "Another Trauma":

"I wanna sit on the edge of a gentle stream,
watching paper boats float to the sea
and I wanna sit in the sun
with my new shirt on
Drinking a beer I'd salute
another trauma I've out run
before another's begun
and God I just wanna rest a while
and I promise tomorrow I'll start again
with a smile,
yeah yeah"

Muziek kan soms toch een heilzaam zalfje tegen de Weltschmerz zijn, nietwaar .

Het enige andere Sophia-album dat ik goed ken (het debuut), is wat dat betreft op een andere leest geschroeid: dat is een Proper-Shephard die zijn ziel als een emmer leeggooit en van daaruit liedjes boetseert. Op dit album is hij inderdaad meer de wijze vriend die naast je komt zitten.

wat een wereldnummer is Oh My Love toch
zou een all time klassieker moeten zijn!

Mooi liedje is het zeker, erg mooi zelfs, maar die klassieker zou I Left You moeten zijn. Doet wat mij betreft een gooi naar de titel "Beste nummer ooit".

I Left You is subliem. Een van de mooiste nummers ooit.

Ik blijf met Swept Back in mijn hoofd rond lopen. Lastig, want het staat nogal raar als je soms random "SWEPT BACK!" roept, en dan niet meer wat hoe het verder gaat.

To all the grieve and the worry

Ik zal het proberen te onthouden!

Er scheelt iets met deze plaat en ik kan er niet meteen de vinger opleggen wat dat is.
De hierboven genoemde 'Oh My Love', 'Desert Song No. 2' en 'I Left You' zijn absolute topnummers en toch vind ik dit maar een matige plaat.
Ik vermoed dat het te maken heeft met de volgorde van de nummers. Bij ieder nummer moet je opnieuw beginnen; er zit gewoon geen flow in deze plaat.
En wat al helemaal niet helpt, is dat 'Holidays Are Nice' een stinker is a la 'Wind of Change' van The Scorpions.
Daarna staan nog twee prachtnummers, maar dan is het kwaad al geschied.

Eens.