Allman Brothers Band - Beginnings (1973)

Ik was vroeger, tijdens mijn middelbare schooltijd, bevriend met Freek . Helaas zijn we elkaar later uit het oog verloren . Freek had de lp "Beginnings (1973)". Die plaat kopieerde ik en ik had "Beginnings (1973)" dus op een cassettebandje staan. Dat bandje werd door mij als 16, 17 jarige te pas en te onpas op mijn cassetterecorder, van het merk "Poppy" , afgespeeld. Later heb ik dit album op cd gekocht. Wat een goede band The Allman Brothers Band . Fijne herinneringen. Het nummer "In Memory of Elizabeth Reed" vond ik destijds het hoogtepunt van dat album. Maar natuurlijk zijn alle nummers van dit album perfect. The Allman Brothers Band is één van de weinige Amerikaanse bands waar ik diep respect voor heb en waarvoor ik, met gepaste eerbied, mijn pet afneem ! 5*****

Hans, je maakt me weerom nieuwsgierig naar deze plaat.
En de titel In Memory of Elisabeth Reed zegt me vaag wel iets...

EVANSHEWSON, je hebt vandaag (12 juli 2007, 18:52 uur) een bericht geplaatst bij het live album "At Fillmore East (1971)" . Op dat album staat de live uitvoering van "In Memory of Elisabeth Reed" . Ik begrijp daarom je opmerking "zegt me vaag wel iets" niet helemaal

Zie je wel... ik wist het, maar ik wist niet meer van wààr ik dat nummer ken, ik moet dringend dat Filmore East album terug gaan draaien, weetjewat, ik neem hem morgen mee in de camion.

groetjes !

Fantastische bluesrocker deze plaat met prachtig gitaarwerk van Duane en Dickie en de fantastische stem (en keyboard) van Greg Allman.
Voor iedereen die van dit genre houdt een aanrader.
Moeilijk om te kiezen met zoveel goede nummers maar 'Dreams' en 'Whipping Post' vindt ik toch wel het beste.
In het nummer Whipping Post hoor je op een gegeven ogenblik de gitaar en met een beetje inleving hoor je als het ware de zweep die hij over zich heen krijgt.
Dat moet wel Duane zijn met al z'n talent, geweldig!
Frank Zappa speelde bijna nooit nummers van anderen maar hij kon het niet laten om dit nummer live te brengen, vind dit nummer ook echt iets voor hem. (the torture never stops!)

gewoon de eerste twee lp's bij elkaar gezet, die mekaar prima aanvullen
de beste nummers staan evenwel aan het begin, oftewel op hun debuut

en wat Zappa betreft: Zappa kende het nummer Whipping Post helemaal niet, toen een fan dit in 1972 aanvroeg tijdens een concert in Helsinki (zie You Can't Do This On Stage Anymore Vol. 2)

Hier lees je het complete verhaal.

En "In Memory of Elizabeth Reed" dan .

Die staat niet op hun debuut.

Is ook niet slecht, maar het vlamt wel wat minder.

Dank je dj maus voor de extra info betreffende Whipping Post.
Je bent wel een echte kenner!
Moest wel lachen toen ik de associatie maakte met de torture never stops.
Hoeveel Frank Zappa wel niet over sex en pijn heeft geschreven weet ik niet maar deze thema's kwamen altijd weer terug bij hem, daarom vond ik het echt wel bij Zappa passen al was zijn insteek anders maar dit nummer zal hem zeker hebben aangesproken.

die associatie was goed gevonden, ja

en ik ben wel een Zappa-freak, ja (onder andere)

Een goede compilatie van de eerste 2 albums, al kan ik iedereen aanraden om ze gewoon afzonderlijk te luisteren. Ze zijn allebei de moeite waard.

Vind ik eigenlijk ook wel - en daarom plaats ik deze post: dit zijn precies de eerste twee Allman Brothers albums te weten: het eerste, gelijknamige, en het tweede, Idlewild South; track 1 - 7 is het eerste en track 8 t/m 14 is het tweede album. Het eerste deel: meer bluesy; het tweede met het AM-anthem: In Memory of Elisabeth Reed; believe me: de herkenningstune van de Allman Brothers destijds.

Inderdaad, het volledige werk van de eerste 2 albums staat op deze 'verzamelaar'.
Let op, het tweede gedeelte kan alleen maar tegenvallen na het briljante eerste gedeelte. Idlewild South is een prima plaat, maar kan niet tippen aan het debuut.

Da's veel te kort door de bocht: Idlewild South bevat een aantal essentiële AB-klassiekers, en dan denk ik aan deze 4; die hebben (zo lang als de enige echte AB actief waren - dus met Berry Oakley én Duane A.) op de set-list gestaan - en ik spreek uit ervaring:

Revival (4:06)
Don't Keep Me Wonderin' (3:31)
Midnight Rider (2:58)
In Memory of Elizabeth Reed (6:56)

De laatste gold zelfs een tijd als 'herkennings-tune' van de AB

Oke, op Idlewild South staan zéker topnummers zoals Revival, Midnight Rider en In Memory of Elizabeth Reed. Maar de rest is zeker minder en kan niet tippen aan het minste nummer van het titelloos debuut.

Ik bedoel maar te zeggen, als consistent geheel (album) maakt Idlewild South een stuk minder indruk dan het spetterende debuut.

Ik heb er even over na moeten denken. Het verschil is denk ik minder groot dan jij aangeeft en dat zal ik toelichten:

de opening (1 en 2) en de overgang van het ene naar het andere nummer is sterk; 3: vind ik de gitaarduels fraai (de song zelf minder); 4. uitvoering van John Mayall - zit in mijn hoofd - is echt strakker; en de keyboards vind ik daar minder in thuishoren; 5. vind ik zelf ook weer minder, qua melodie; 6. is top, net zoals 7.

Idlewild heeft imo 3 topnummers: 8, 10 en 11, Ik kan me herinneren dat het eerste albums veelal als blues werd gezien, en dat gaat voor het tweede minder op. Voor mij is het wellicht 50 - 50 in verhouding.

Klopt, het eerste album van de Allman Brothers klinkt stukken meer bluesy. Misschien is dat ook wel het gene wat me er zo in aanspreekt.

Wel vreemd, want hét bluesy album van the Stones (Beggars Banquet) vind ik dan weer 1 van de mindere albums van hun. Dan hoor ik liever het wat meer poppy 'Afthermath'.

Er is geen peil op te trekken, smaak blijft heel subjectief. Soms kun je het zelfs niet tegenover jezelf verantwoorden .

Had 'em in (zeker 4 jaar) niet gedraaid; eerder deze week weer voor het eerst sinds lang. Waar mume al niet goed voor is.

deze is ook de moeite waard qua gitaarduels (titelsong) tussen Clapton en Allman. En van de oudere duels is ook "Miles Road", ooit verschenen op een Britse bluescompilatie, met Clapton en Page de moeite waard.

De samenwerking Clapton/Allman was inderdaad geweldig. Layla en Assorted Lovesongs is een strak album geworden, misschien iets aan de lange kant, maar mij kan het niet hinderen!

Ik heb hem in zeker 1,5 jaar niet gedraaid, ga ik van de week eerst doen!

Wat een lekkere cd is dit zeg. Begin nu pas ABB te ontdekken en het bevalt me zeer goed. Ik weet nu waar mijn eerdere ontdekking, Gov't Mule, zijn inspiratie vandaan heeft! (echt een aanrader voor ABB fans btw!)
Hele goede plaat, tot nu toe vier sterren, maar zal waarschijnlijk nog wel met een halfje omhoog gaan

Dit is dus een verzamelaar van de eerste twee platen van the Allmans.

Capricorn flikte hetzelfde bij Atlanta Rhythm Section en Hourglass.
Lelijke hoes en dus eigenlijk niks nieuws.

Is geen verzamelaar, 't zijn gewoon de eerste twee albums, integraal, van The Allman Brothers Band (1: gelijknamig aan groepsnaam; 2: Idlewild South); ooit een aantal jaren geleden voor 5 euro gekocht en da's een koopje. Hetzelfde is gedaan met de twee albums van Gram Parsons (op 1 cd) en met de albums van Dillard & Clark (idem).

Sorry vriend, maar dan is het toch geen reguliere plaat?
Deze plaat hoort niet tussen de studioalbums, maar tussen de verzamelaars. De naslagwerken doen dat ook.

Wel lekker om die twee platen achter elkaar te horen, omdat ze allebei zo kort duren (half uur geloof ik) en deze een uur.

En dit is de officele hoes uit '73
allmusic ((( Beginnings > Overview )))

Eerst heb je het over verzamelaar en dat is dit dus niet (want een verzamelaar haalt nrs van een aantal lp's, maar is niet volledig); dit is een volledige special (re)issue van de eerste twee albums - als jij dat niet regulier vindt, fine with me!

De achtergrond van een dergelijke release is - in het geval van lp's - door eenvoudig te repackagen nog even wat geld te verdienen met de back catalogue; in het geval van de cd zouden weinig platenkopers het pikken om geld neer te tellen voor een cd van net 35 minuten. Ja het is dus gedreven door marketing en da's een normale zaak, de back catalogue re-activeren om de kassabel te laten rinkelen. Een re-issue van welke artiest dan ook past toch ook in het reguliere release-schema?

Of ben jij er zo een die vindt dat alleen de allereerste (originele) release telt? Mag ik hopen van niet, want dan zou je bijv. in het geval van Bon Iver een pittige klus hebben om aan 1 van de 2000 exemplaren van zijn eerste album - restricted release, eigen beheer - te komen.

Wel even oppassen: online staat deze CD vaak te koop als "geremasterd", maar toen ik hem in handen kreeg stond er nergens "geremasterd" op het hoesje en werd er enkel het jaar 1973 vermeld (dus niet het jaar 1998 waarin de geremasterde versie zou zijn uitgekomen). En het belangrijkste: het geluid is heel matig, dun en schel. Dus als je niet duidelijk kan zien dat je toch een geremasterde versie in handen hebt kun je beter kiezen voor een goede verzamelaar of de aparte wèl geremasterde uitgaves (ze zijn het allebei zéker waard).
 

Dit dubbelalbum met de eerste twee albums van de ABB is ook uitgebracht in de serie 2 Originals Dat was toen een actie van Atlantic waarbij van een groot aantal artiesten 2 albums (ik denk ,meestal de eerste twee) in 1 klaphoes werden aangeboden tegen een scherpe prijs.
De buitenkant van de hoezen waren wat futuristische weergave en aan de binnenkant van de klaphoes stonde dan de twee hoezen van de oorspronkelijke albums.
Deze 2 Originals Of serie bevatte oa albums van Led Zeppelin, Yes, Little Feat, Neil Young, Stephen Stills, Roberta Flack, James Taylor, Vanilla Fudge, Arteha Franklin, The Doors en nog wat topartiesten.

Er zijn wel wat enthousiaste verzamerlaars van deze serie

Ik heb in deze serie: Yes, Allman Brothers en Little Feat. Allemaal Atlantic. Lelijke hoeze, al gaat die van Little Feat wel.

Ik vraag me trouwens nog steeds af of ze daadwerkelijk Beginnings hebben genomen voor de 2 Originals-serie of de originele mix van het debuut. Volgens discogs zijn de twee dubbelaars wel hetzelfde, maar ik heb mijn vraagtekens.

Ik heb het allemaal staan dus check:

De lengte van de nummers op het eerste album van Beginnings en 2 Originals Of zijn exact gelijk en zijn gelijk aan het oorspronkelijke debuut uit 1969 welke gemixed/geproduceerd is door Adrian Barber

De remix van Tom Dowd (die niet beschikbaar was tijdens de opnames) uit 1973 heeft afwijkende lengtes in nummers.

Om 100% zeker te zijn is een tweede draaitafel nodig

Ik heb de reissue van The Allman Brothers plaat met beide versies als dubbelaar. En ik heb die 2 Originals plaat, dus ik kan het snel vergelijken. Ik heb alleen Beginnings niet op lp (maar dat komt nog wel, want ik ben een ABB-junkie).

Ik heb nu toch maar de 'Beginnings'-versie in huis gehaald Dus deze heb ik dan feitelijk dubbel, maar ik vind dat prima. Misschien eens een vergelijkend waren-onderziek doen met de 'Beginnings' en de 'Two Originals' -versies.