The Heads - No Talking Just Head (1996)

Als stukje muziekgeschiedenis is dit een fascinerende blik op een band die probeert verder te gaan na een rommelige scheiding. Als samenhangend album is het echter een wisselvallige ervaring.

Het begin is veelbelovend. "Damage I've Done", met Johnette Napolitano, is typisch voor die tijd: vervormde gitaren uit het midden van de jaren 90, in balans gebracht door bastonen die flirten met de sfeer van eind jaren 80. Het raakt zelfs aan het terrein van Skunk Anansie.

Halverwege wordt het echter moeilijk om niet te merken dat No Talking Just Head niet zozeer klinkt als Talking Heads zonder Byrne, maar eerder als een mengelmoes van alternatieve muziek uit het midden van de jaren 90, technopop-punk en melancholische elektronische rock. Garbage, Republica, Curve, Elastica, Skunk Anansie, Veruca Salt, Sneaker Pimps. Het album lijkt aan te willen haken bij dit geluid, vaak duidelijker dan een eigen, uitgesproken identiteit.

Het album wordt gedeeltelijk gered door "Indie Hair" met Ed Kowalczyk, een zeldzaam moment waarop de band een eigen groove lijkt te hebben gevonden in plaats van die van iemand anders te lenen.

De constante wisseling van zangers maakt de luisterervaring echter ook ietwat onevenwichtig. Maria McKee en Andy Partridge begrijpen duidelijk de opdracht en tillen hun nummers naar een hoger niveau, terwijl andere momenten tegenvallen. De samenwerking met Shaun Ryder vindt ik nou net niet geslaagd, en verschillende nummers in de tweede helft voelen aan als wegwerpliedjes.

Het is een interessante tijdcapsule uit de jaren '90, maar het bewijst uiteindelijk dat, hoewel de ritmesectie legendarisch is, het gat dat Byrne achterliet moeilijk te vullen is. Een paar hoogtepunten, maar over het algemeen gewoon... oké.