The Jerry Hormone Ego Trip - Stout! Stout! Stout! (2016)

Goed, eens even kijken wat ik eens zal schrijven. Deze plaat als promotie exemplaar gedraaid met een chagerijntje te veel op.. en toen een hoop rommel de wereld in geschoten, zonder dat dit echt nodig was. Daar wil ik me aan het adres van Jerry Hormone (die mij inderdaad nooit iets heeft misdaan), mensen die de plaat hier wel tof vinden (want zoals ik al zeg, de potentie zit zeker in verschillende nummers maar komt niet overal even lekker uit) en de gene die de 'shit' weer heeft moeten rapen, voor verontschuldigen.

Fun fact, niet gelogen. Ik kreeg dus net een telefoontje van Jerry naar aanleiding van dit bericht. En ik moet zeggen dat ik geen enkel moment er over heb nagedacht dat er buiten de site over berichten op de website zou worden gesproken of ophef over zou worden gemaakt, want hier ben ik redelijk anoniem en post eigenlijk niet (meer). Let wel; de wondere wereld van het internet zit vol gevaren van het mislezen en interpreteren van berichten, nou was het niet echt positief wat ik schreef maar in geen zin echt serieus. Goed, eerlijk is eerlijk. Ik ben hem en de muziek op deze manier wel wat verschuldigd en beluister de plaat nogmaals en hoop er dat zelfde in te vinden als dat andere horen.

Ik wil bijvoorbeeld even 'Bel de Medicijn Man' noemen als positief hoogtepunt, waar wat onderhuidse psychedelica opborrelt en tegen het oppervlak aan borrelt waardoor het geheel een beetje een bezwerende voodo-vibe krijgt. Het komt echter niet tot een climax in het nummer, waar het lijkt op te bouwen. Wat ik jammer vind.

De algehele 'garage-vibe' in de plaat is prettig en past wel een beetje bij het karakter van Hormone's stem. Dat Rotterdamse accent en de soort teksten gaan prima over een rauw geluid. Invloeden hoor ik genoeg. Zo zijn invloeden van bijvoorbeeld the Velvet Underground en Them te duiden, de Kinks zijn niet echt ver weg maar op Bel de Medicijn Man moet ik bijvoorbeeld ook een beetje aan platen als Gris-Gris denken.

Het is een beetje een no-nonsens plaatje geworden, what you hear is wat you get. Aan de ene kant bevalt die punkyvibe me wel maar aan de andere kant spreken de teksten mij bijvoorbeeld totaal niet aan. Eerlijk is eerlijk. Mijn interesse zal nooit in Nederlandstalige muziek liggen en wellicht dat deze plaat in eerste instantie geen eerlijke kans heeft gekregen, maar de manier hoe ik daar over berichte was absoluut niet nodig. Dus daarom, na her beluistering een gedegener oordeel met daarbij een passend aantal sterren. 2,5

nb. Wat kan die Jerry snel praten zeg.. haha.

The Jerry Hormone Ego Trip is het nieuwe bandje van Rotterdammer Jeroen Aalbers, die sommigen kennen van het punk-rock bandje The Apers. Het Nederlandstalige Stout! Stout! Stout! was een beetje langs mij heen gegaan, gezien het album al eind 2016 was uitgebracht, maar beklijfde meteen na het horen van het vindingrijke Dood! Dood! Dood!. The Jerry Hormone Ego Trip maakt jaren '60/'70 rock met veel gitaarsolo's en orgeltjes; muziek in de stijl van The Kik, en met net zulke vage/grappige teksten. Zo horen we rock & roll nummers met spitsvondige titels als Draculina, Kaketoekan en nummers als Booty Call. Zelfs qua thema's (Josefien kan je prima afzetten tegen het vergelijkbare Simone van The Kik) en qua stemgeluid en accent van Aalbers lijkt de muziek zeer veel op The Kik. Maar deze terugkerende vergelijking doet de band niet genoeg eer aan. Stout! Stout! Stout! is gewoonweg een leuk album, duurt niet lang, en tovert instantaan een glimlach op je gezicht.
Pat-sounds: Album The Jerry Hormone Ego Trip - Stout! Stout! Stout! (2016) - pat-sounds.blogspot.nl