Chris Rea - The Road to Hell and Back (2006)

Vanaf 2002 richt Chris Rea, mede als gevolg van zijn slepende ziekte, zich uitsluitend op de muziek die hem het meest dierbaar is: de blues. Na de albums "Stony Road" en het epische werkstuk "Blue Guitars" is "The Road to Hell and Back" een registratie van wat zijn laatste toernee zou moeten zijn. Ik bezit het dubbel album van deze registratie. Niet alleen speelt Rea nummers van de eerder genoemde releases, maar hij speelt ook grote hits uit zijn vroegere oeuvre. Echter, hij kiest er niet voor om die liedjes gewoon na te spelen, nee hij overgiet alles met een roots en blues sausje, waardoor die nummers eigenlijk mooier klinken als de originele studio-opnamen. Op deze live registratie klinkt Rea nog intenser als op plaat. Zijn stem is nog warmer en donkerder en raspt nog meer dan gewoonlijk. Voor zijn gitaarspel geldt hetzelfde: intenser. Daarnaast is Rea omringt door een fantastische liveband. Achteraf zou blijken dat dit niet de laatste toernee zou zijn. Ik heb hem zelf nog in 2010 in de HMH gezien en de sfeer is vergelijkbaar met "The Road to Hell and Back". Dit is een prachtig live album van een man die zijn roeping heeft hervonden, zijn ziekte het hoofd heeft geboden en muziek speelt met een ongekende passie en intensiteit. Prachtplaat! De DVD is overigens net als dit album ook een must.