Steve Vai - Sex & Religion (1993)

Na ”Passion and Warfare” vind ik ”Sex & Religion” toch wel een teleurstelling. Laat ik voorop stellen dat ik Vai een zeer goede gitarist vind. Dat hoor je ook weer duidelijk terug op ”Sex & Religion”. Maar toch vind ik dat de techniek bij Vai boven de beleving gaat. Dat zullen de fans en Vai zelf ongetwijfeld anders zien, maar zo komt het toch op mij over. Ik moet bij Vai dan ook altijd erg mijn best doen om door de gitaarpatserij heen te prikken. In mijn beleving zijn de liedjes van Vai een vehikel voor zijn gitaarspel. Dit kom mijn inziens niet altijd de composities ten goede. Daarnaast ben ik op ”Sex & Religion” niet echt weg van de stem van Devin Townsend. Dit is uiteraard een kwestie van smaak. Een derde reden voor het teleurstellende gevoel is de overproductie. Mijn inziens totaal overbodig als je de talenten hebt van Vai. ”Sex & Religion” heeft zeker zijn momenten en ik twijfel ook niet aan de kwaliteiten van Vai, maar met de uitwerking heb ik meer moeite.

Steve Vai, joe Satriani, Malmsteen, enz...geweldig maar na een uurtje luisteren ben ik er klaar mee techniek ? geweldige toonladders ? moeilijke akkoorden? wat moet je hier allemaal mee ? op hol geslagen gitaar solo's geen blues, geen soul in en bijna alles gepikt van Hendrix, Blackmore, Paganini, Beethoven, enz....gitaristen als Hendrix, Blackmore, Page, Frank Marino, Rory Gallagher,Stevie Ray Vaughan, Axel Rudi Pell, Ted Nugent dit is gitaarmuziek en niet van de poppenkast rock wat gaat vervelen na een uurtje maar dit is mijn mening...