Hamish Anderson - Trouble (2016)

Hier is eventueel mijn recensie over dit album te lezen : Music that needs attention: Hamish Anderson - Trouble - musicthatneedsattention.blogspot.nl

De ingrediënten om een grote te worden zijn bij Hamish Anderson in ruime mate aanwezig. En als je ziet wie er bereid zijn geweest mee te werken aan het album dan is wel duidelijk dat hij nu al meetelt in het wereldje. Anderson heeft een stem waar je alle kanten mee op kan. De stem is licht hees en heeft veel diepgang, waarmee hij de rockkant niet hoeft te schuwen, maar ook makkelijk een soulvolle ballad uit zijn hoed tovert, zoals op dit album veelvuldig te horen is. Dan is hij ook nog eens een geweldige gitarist, waarmee hij dit album van de nodige blues voorziet. Dit wil niet zeggen dat dit een blues album is. Blues haters kunnen hier prima uit de voeten. Is ook direct mijn grote vrees voor de toekomst. Dat de commerciële koers, die hier nog keurig binnen de perken blijft, gaat leiden tot mainstream pop. Zover zijn we echter nog niet en laten we ons beperken tot dit album. Zijn songwriterschap staat nu al bijna niet meer ter discussie, vrijwel elke song nestelt zich vrijwel direct in je geheugen. Enige smetje op dit album is de reeds door Lura gememoreerde kopstem. Laat dit in de toekomst grotendeels achterwege Hamish. Niet voor niets zijn nummers als Holding On en Don't Look Back best goed, maar verpest die kopstem het een beetje. Dat zijn inderdaad die Jeff Buckley invloeden, wat staat voor onnodige te dik bovenop liggende aanstellerij. Als hij daar voor waakt in de toekomst dan staat niets een geweldige carrière in de weg.

Ik denk niet dat hij de commerciële popkant zal opgaan. Overigens een zeer verslavend plaatje, u bent bij deze gewaarschuwd.

Van de waarschuwing van Lura heb ik me niets aangetrokken!

Heerlijke plaat! Het incidentele gebruik van de kopstem irriteert mij niet.

Ik ben iets minder enthousiast. Dat zit niet zo zeer in de muziek, maar in de wel heel brave productie van een album van iemand die hoog afgeeft van de blues en de classic rock platen van zijn vader. Jim Scott vaart duidelijk aan de behouden kant en laat Anderson te weinig ruimte om echt te schitteren. "Toen ik 'Back In The U.S.S.R.' hoorde, wist ik wat ik wilde worden", zegt hij zelf. Ga daar dan voor, voor die opwinding, antwoord ik hem bij deze.

Live zal hij dat zeker doen is mijn verwachting. Anderson schuift hier soms wel heel verraderlijk veel op naar de platgeslagen soul-blues van iemand als Jon Allen en dat is jammer. Vooral omdat hij in een aantal songs wel laat horen wat hij echt in zijn mars heeft. Belofte voor de toekomst? Wellicht. Zijn stem is lekker, zijn gitaarspel prima, de meeste nummers goed. Nu het lef nog om het echt op de plaat te zetten

Dat kan je morgenavond checken.

Ja, Renoir, was er graag bijgeweest in de Q-Bus, maar zat bij de cd presentatie van Jellephant in Amsterdam. Hoe was het?

Het was de moeite waard, WoNa! Het gitaarspel van Hamish is fenomenaal, absoluut. Tijdens zijn solo's bekroop me het gevoel dat hij met wat langer haar en een houthakkershemd de reïncarnatie van Rory Gallagher kan zijn. Maar niet als hij zingt! Zijn stem klinkt wat mij betreft veel te gepolijst voor de muziek die hij speelt. Soleren gaat hem duidelijk een stuk makkelijker af dan zingen. Ook wat podiumpresentatie betreft mag het van mijn wel wat rauwer.

Dank, Renoir. Dus toch overeenkomst tussen plaat en optreden.