Robert Earl Keen - Gravitational Forces (2001)

Aardig album in de categorie Americana, dat mij toch niet geheel weet te overtuigen, ook niet na herhaalde beluistering de afgelopen 8 jaar. Ligt het aan zijn stem, die ik een beetje vlak vind, of aan de productie? De liedjes vind ik ook nogal gewoontjes. Ik veer iedere keer op als we bij I Still Miss Someone zijn aangekomen, maar dat is (spijtig genoeg voor Keen) van de hand van Johnny Cash...
Allmusic kent 4,5 * toe, maar ik moet helaas afronden en kom dan niet hoger dan 3*.

Blijkbaar had ik toch niet goed genoeg geluisterd, want onlangs weer eens opnieuw een kans gegeven, en nu vind ik het album ruimschoots aanvaardbaar. Hoe het luisteren exact werkt bij mij, daar kom ik niet zo makkelijk achter. In ieder geval was ik de laatste dagen blijkbaar in de juiste stemming, en de liedjes, alsmede het stemgeluid van Robert Earl Keen kwamen een stuk beter over, al vind ik de stem van Keen nog steeds niet heel erg mooi. De goede begeleiders helpen me echter over de streep. Vooral Rich Brotherton (electric en acoustic guitar) en Gurf Morlix (diverse instrumenten en productie) wil ik even noemen. Verhoogd tot 4*.

1 van de betere albums van de uit Houston, Texas afkomstige singer/songwriter Robert Earl Keen. alhoewel niet iedereen gecharmeerd zal zijn van zijn ietwat snerpende, monotone stem valt er over de kwaliteit van zijn liedjes weinig op te merken.

7 sterke songs van de man zelf plus de traditional "Walkin' Cane" en een 4-tal prima covers waaronder "I Still Miss Someone" (Johnny Cash & Roy Cash Jr.), "High Plains Jamboree" van de Texaanse songwriter Terry Allen en de klassieker "Snowin' On Raton" van Townes Van Zandt. de vierde cover "My Home Ain't in the Hall of Fame" (Joe Dolce) is hiervan de minste.

veel rustige americana (country/folk) mid-tempo liedjes en ballads met af en toe een bluegrass sausje, waarbij het op het eind op het stevig rockende "The Road Goes on Forever" alsnog los gaat met ronkende gitaren.

het titelnummer "Gravitational Forces" met spoken words/rap is een kleine smet op dit fraaie album.

behalve de destijds vaste leden van zijn band als Bill Whitbeck (bass guitar, harmony vocals), Tom van Schaik (drums, percussion) en meestergitarist Rich Brotherton, zijn het ook de sessiemuzikanten die glansrollen vervullen, zoals multi-instrumentalist Gurf Morlix die lange tijd gitarist was in de band van Lucinda Williams en wijlen Ian McLagan (Hammond B-3 organ) bekend van zijn werk met The Small Faces en The Faces.

het slidegitaar spel van Rich Brotherton op het aanstekelijk swingende "Walkin' Cane" is om van te smullen, waar de bijdragen van Gurf Morlix op meerdere nummers met o.a. elektrisch gitaar en lap steel niet voor onder doen.

Album werd geproduceerd door Gurf Morlix en Robert Earl Keen
Recorded at Arlyn Studios, Austin, Texas

except "The Road Goes on Forever" produced by Ray Kennedy (bekend van zijn co-producties met Steve Earle)