Solitude Aeturnus - Into the Depths of Sorrow (1991)

Na 'Through...' hun beste...

Ik hou best wel van deze zogenaamde "epic doom metal" band.
Ik ken nu drie albums van ze, waarvan ik denk dat ik deze de beste en meest sfeervolle vind. Ik geef het wel, 4,5*; omdat ik de zang in "Mirror of Sorrow" nét iets te zeurderig en depressief vind klinken. Een prachtige tekst heeft het echter wel.
Voor de rest vind ik geen enkel minder nummer terug.
De tekst van "Destiny Falls To Ruin", mijn favoriet op deze plaat, vind ik de beste, vooral deze twee zinnen:
"I sat upon grassy linen, looking far into my thoughts
Among deep and dark forests, lining a hazy grayish loch"
Diepgaande teksten doen mij iets.

Zanger Rob Lowe gebruikt dan nog eens zeer talentvolle, hoge uithalen, welke perfect tot zijn recht komen bij de lage, voortslepende muziek.
De nummers op deze plaat doen mij bij vlagen denken aan beelden uit films als "Lord of the Rings".
Deze muziek was naar mijn mening ideaal geweest als soundtrack, in de scènes waar je die prachtige bergen en bossen ziet, waar onze vrienden te paard hun vijanden de Orks te lijf willen gaan. Dan nog de fantastische valleien en kastelen niet te vergeten, waarbij het epische einde van "Dream Of Immortality" prachtig zou klinken.

Jammer dat dit album niet wat meer aandacht krijgt. Als je een paar keer luistert zul je merken dat het veel meer is dan zomaar een donker plaatje met een beetje fantastische en diepgaande teksten.
Tja, misschien houd je ervan, of niet...

Met Into The Depths Of Sorrow deed Solitude Aeturnus dan eindelijk een machtige stap in het traditionele doomlandschap. Voorbeeld Candlemass was over het hoogtepunt heen dus de weg lag open.
Toch klinkt Solitude Aeturnus heel anders dan Candlemass. Na het intro trekt een karavaan van zeven epische doomballades aan je voorbij. Met bijbelse plechtigheid worden de treurige verhalen door vocalist Robert Lowe aan je voorgedragen. De riffs zijn bij vlagen behoorlijk meeslepend. De solo's zijn soms wat saaie kant. Er zijn incidentele versnellingen en dan trekt de band ook direct hard van leer.
Het stuwende Destiny Falls To Ruin en het fenomenale Mirror Of Sorrow zijn de absolute hoogtepunten van dit uitstekende debuutalbum.

Dit is een machtig album. En als je iets machtig vindt wil je er graag van alles bij halen om te accentueren hoe machtig het wel niet is. . . Dan ga je dingen er bij halen als stijlvol, bescheiden, wars van elke vorm van etcetera. Het komt deze band allemaal met recht toe. Man, wat hou ik hier van!

Solitude Aeturnus is een band die ik vooral ken als 'die band van Rob Lowe van enkele fantastische Candlemass-albums'. Iets waar verandering in moet komen, aangezien het debuutalbum al op fantastische wijze laat horen dat de band meer is dan een Candlemass-kloon. Lowe's zang is wel de absolute smaakmaker op het punt af dat ik hem zelfs veel liever hoor dan Messiah Collins. Er zit iets extreem desolaats in zijn zanglijnen en uithalen. Het klinkt mooi, maar niet op een fijne radiovriendelijke manier, waardoor het geheel alsnog erg underground en 'voor de fijnproevers' overkomt.

Destiny Falls To Ruin is wat mij in ieder geval een onbetwist hoogtepunt, al komt afsluiter Where Angels Dare To Tread enigszins in de buurt. Verder is het vooral soms nog wat onbehouwen, maar wel altijd sfeervol. Een sterk begin in ieder geval!

Fijn begin van een nieuwe marathon. En dan ben ik vrij bekend in het doomgenre, maar Solitude Aeturnus heeft mijn aandacht nooit echt gehad. Robert Lowe vind ik wel een prachtzanger, maar ik ken zijn stem vooral van Candlemass. Het is wel even wennen hoe hij klinkt op Into The Depths Of Sorrow. Niet op een negatieve manier trouwens. De hier nog jonge Lowe maakt moeiteloos indruk. Perez strooit schitterende gitaarpartijen rond, maar de composities zijn nog niet echt spannend. Je hoort wel wat de heren in hun mars hebben op Destiny Falls To Ruin en Where Angels Dare To Thread. Op White Ship geniet ik van de versnelling, maar Solitude Aeturnus is er hier duidelijk nog niet, maar heeft op veel vlakken de zaken wel goed voor elkaar. Het geluid is prima en de zanger en gitarist zorgen voor veel sfeer. Dit is natuurlijk een veelbelovend begin!

Een prima plaatje en in het 'doommetal' genre zelfs een van de betere schijven. Met bands als Solitude Aeturnus en Candlemass word je maar weer eens met de neus op de feiten gedrukt hoe ontzettend groot de invloed is geweest van Black Sabbath. Hoewel Aeturnus een eigen draai geeft aan het genre. Lowe vormt met zijn mooie weidse treatrale vocalen het middelpunt van dit schijfje, het tempo gaat regelmatig omhoog en dat komt de afwisseling ten goede. Op latere schijven zou de traagheid van de nummers in mijn ogen afbreuk doen aan het luisterplezier, daar is op dit album nog geen sprake van, lekkere tempoversnellingen, redelijke solo's (hoewel niet van de buitencategorie) geven het schijfje wat extra cachet. Aangezien de onderlinge verschillen tussen de nummers niet enorm zijn kent het wat mij betreft niet echte hoogtepunten maar ook zeker geen nummers die een onvoldoende scoren. Transcending Sentinels steekt er net wat bovenuit, want dit nummer bevat alles; een prachtig intro, huilende solo's, sfeer, tempoversnellingen en Lowe die het nummer van de nodige dramatiek voorziet.

Sympathieke plaat van deze Amerikanen. Net als een aantal anderen hier ken ik de band vooral dankzij Rob Lowe, zanger op enkele van de sterkere Candlamass-albums.

Dit debuutalbum zit ook wel een beetje in Candlemass-hoek en dat bevalt me prima. Qua songwriting kan de band nog niet tippen aan het Zweedse voorbeeld en ook qua uitvoering rammelt het soms een beetje. Dan doel ik vooral op de drums. Toch heeft dit album een zeker charme. Rob Lowe laat hier al horen een talentvolle zanger te zijn en het gitaarspel is bij tijden erg genietbaar.

Prijsnummers zijn Destiny Falls To Ruin, Transcending Sentinels en Where Angels Dare to Thread. Op andere nummers hoor je de potentie, maar komt het er soms nog wat magertjes uit. White Ship bijvoorbeeld, begint wijfelend maar vanaf de versnelling transformeert dit nummer naar een erg puik nummer. Tegelijk is deze versnelling wel een treffend voorbeeld van de ‘rammelende’ drumpartijen die af en toe voorbij komen.

Ondanks de tekortkomingen op dit album, kan ik erg genieten van dit album. Waar veel bands in de jaren ‘90 kozen voor een droge productie, klinkt dit album nog typisch jaren ‘80 dankzij de overdaad aan reverb. Alle instrumenten zijn in de mix prima te horen en ondanks dat de drums soms wat wijfelend klinken, prefereer ik dat boven de hedendaagse producties waar de drumpartijen chirurgisch strak getrokken worden.

Als ik dit album in 1991 had leren kennen had ik hier wellicht een hogere score aan gegeven. Nu kom ik op een prima 3,5 sterren.