Solitude Aeturnus - Into the Depths of Sorrow (1991)

Solitude Aeturnus is een band die ik vooral ken als 'die band van Rob Lowe van enkele fantastische Candlemass-albums'. Iets waar verandering in moet komen, aangezien het debuutalbum al op fantastische wijze laat horen dat de band meer is dan een Candlemass-kloon. Lowe's zang is wel de absolute smaakmaker op het punt af dat ik hem zelfs veel liever hoor dan Messiah Collins. Er zit iets extreem desolaats in zijn zanglijnen en uithalen. Het klinkt mooi, maar niet op een fijne radiovriendelijke manier, waardoor het geheel alsnog erg underground en 'voor de fijnproevers' overkomt.

Destiny Falls To Ruin is wat mij in ieder geval een onbetwist hoogtepunt, al komt afsluiter Where Angels Dare To Tread enigszins in de buurt. Verder is het vooral soms nog wat onbehouwen, maar wel altijd sfeervol. Een sterk begin in ieder geval!

Fijn begin van een nieuwe marathon. En dan ben ik vrij bekend in het doomgenre, maar Solitude Aeturnus heeft mijn aandacht nooit echt gehad. Robert Lowe vind ik wel een prachtzanger, maar ik ken zijn stem vooral van Candlemass. Het is wel even wennen hoe hij klinkt op Into The Depths Of Sorrow. Niet op een negatieve manier trouwens. De hier nog jonge Lowe maakt moeiteloos indruk. Perez strooit schitterende gitaarpartijen rond, maar de composities zijn nog niet echt spannend. Je hoort wel wat de heren in hun mars hebben op Destiny Falls To Ruin en Where Angels Dare To Thread. Op White Ship geniet ik van de versnelling, maar Solitude Aeturnus is er hier duidelijk nog niet, maar heeft op veel vlakken de zaken wel goed voor elkaar. Het geluid is prima en de zanger en gitarist zorgen voor veel sfeer. Dit is natuurlijk een veelbelovend begin!

Sympathieke plaat van deze Amerikanen. Net als een aantal anderen hier ken ik de band vooral dankzij Rob Lowe, zanger op enkele van de sterkere Candlamass-albums.

Dit debuutalbum zit ook wel een beetje in Candlemass-hoek en dat bevalt me prima. Qua songwriting kan de band nog niet tippen aan het Zweedse voorbeeld en ook qua uitvoering rammelt het soms een beetje. Dan doel ik vooral op de drums. Toch heeft dit album een zeker charme. Rob Lowe laat hier al horen een talentvolle zanger te zijn en het gitaarspel is bij tijden erg genietbaar.

Prijsnummers zijn Destiny Falls To Ruin, Transcending Sentinels en Where Angels Dare to Thread. Op andere nummers hoor je de potentie, maar komt het er soms nog wat magertjes uit. White Ship bijvoorbeeld, begint wijfelend maar vanaf de versnelling transformeert dit nummer naar een erg puik nummer. Tegelijk is deze versnelling wel een treffend voorbeeld van de ‘rammelende’ drumpartijen die af en toe voorbij komen.

Ondanks de tekortkomingen op dit album, kan ik erg genieten van dit album. Waar veel bands in de jaren ‘90 kozen voor een droge productie, klinkt dit album nog typisch jaren ‘80 dankzij de overdaad aan reverb. Alle instrumenten zijn in de mix prima te horen en ondanks dat de drums soms wat wijfelend klinken, prefereer ik dat boven de hedendaagse producties waar de drumpartijen chirurgisch strak getrokken worden.

Als ik dit album in 1991 had leren kennen had ik hier wellicht een hogere score aan gegeven. Nu kom ik op een prima 3,5 sterren.