Solitude Aeturnus - Through the Darkest Hour (1994)

Machtige cd, zwaar onderschatte groep!

Helemaal mee eens

Ik weet niet goed wat het is. Misschien wil ik Solitude Aeturnus graag goed vinden, maar lukt het gewoon niet helemaal. Through The Darkest Hour bevat slechts enkele momenten waarop ik opveer en daarmee is het grootste deel gewoon wat saai. Het trucje van de band ken ik inmiddels wel, maar wat me echt tegenstaat is de gezapigheid van verschillende songs. Het sleept maar wat voort. Lowe zingt 'gewoon' goed en de partijen van Perez doen het weer prima, maar er is eigenlijk geen nummer dat me bijgebleven is, behalve Pain dan. Solitude Aeturnus is niet groot geworden, omdat ze in de verkeerde periode actief waren, maar ze konden gewoon geen briljante nummers schrijven. Altijd maar in het kielzog van de grote bands. Ik ben wel een beetje teleurgesteld door dit album. Het is prima te luisteren, maar het heeft weinig te bieden.


Tussenstand:
1. Beyond The Crimson Horizon
2. Into the Depths of Sorrow
3. Through The Darkest Hour

Nope. Dit is het hem voor mij niet. De mystieke sfeer en mooie melodielijnen zijn schaars en het aantal memorabele songs is veel te laag. The 8th Day schuurt tegen het mooie aan en Pain heeft een aantal mooie, akoestische passages. Perfect Insanity vind ik zelfs een behoorlijk baggernummer. Ik mis de thrashy invloeden van het tweede album en de melancholie van het debuut. Veel te gewoontjes en zelfs saai.

Tussenstand:
1. Beyond The Crimson Horizon
2. Into the Depths of Sorrow
3. Through The Darkest Hour

Dit is voor mij, net als bijvoorbeeld Steel Prophet's Dark Hallucinations een onvervalste Metal klassieker. Niet in reputatie en verkopen, wel in kwaliteit, alles klopt hier zo'n beetje. Vanaf de opener "Falling" pakt de plaat mij meteen, ook al vanwege het zalige open ruimtelijke geluid. Het is inderdaad geen gemakkelijke plaat, het sleept zich voort, maar in veel pracht dat dan weer wel. Lowe knalt als nooit tevoren, levert op deze cd misschien wel zijn beste vocale prestatie. Hij kan hier het hoog nog heel goed aan, maar combineert dat met een ongekende kracht, die hij later (met name live) toch een beetje ging verliezen.
"Haunting the Obscure" is precies dat wat de titel aangeeft, haunting. Maar ook bezwerend. "The 8th Day: Mourning" is een ware Doom parel en het vervolg "The 9th Day: Awakening" is voor mij één van de allerbeste nummers die ze ooit gemaakt hebben, de riff alleen al. Het refrein doet de rest. Lowe komt hier op de proppen met een paar fantastische hypnotiserende zanglijnen. Het hoofdje gaat vanzelf op en neer hier, kan het niet helpen. En dubbele bass bij Doombands, een absolute meerwaarde...
"Perfect Insanity" is voor mij ook de minste broeder op deze plaat, het nummer loopt niet, niet memorabel, in tegenstelling tot de voorganger "Pain", met wederom een Rob Lowe die een hoofdrol voor zich opeist. In de rustige passages maar ook in het begindeel, zeer krachtig daar. In het akoestische stuk deel wederom bijna bezwerend. Woorden benadrukkend zoals hij zo goed kan, het zuigt me mee het nummer in.
Ik ga niet alles benoemen, maar nog wel even het slotstuk "Shattered My Spirit". Ik reis bijna terug in de tijd naar nummers als "Soulitude" van Overkill en proef soms de sfeer van "Fade To Black" ook. Een wonderschone afsluiter van een bijna perfecte cd.
Jammer dat de massa bands als deze zelden tot nooit horen of dan wel waarderen, kost ze teveel moeite vermoedelijk, het zijn geen hapklare brokken dat ze voorschotelen. Maar Ik smul ervan.

De eerste twee platen van de heren: Into the Depths of Sorrow en Beyond the Crimson Idol zijn fraaie albums. Hier en daar een wat mystieke sfeer, slepende passages, een fijne afwisseling tussen wat snellere en langzamere stukken en de bezwerende zang van Lowe.
Through the Darkest Hour zet de lijn vanuit muzikaal oogpunt voort echter wil de klik maar niet komen met deze plaat.
Het is inmiddels 94' en de snelheden in het metalen landschap gaan steeds meer omlaag, de gitaarsolo's komen steeds meer in het slop en de riff komt steeds meer in dienst te staan ten faveure van de 'groove'.
Het tempo op Through the Darkest Hour ligt over het algemeen nog wat trager in vergelijking met de 2 voorgaande platen. Dit komt de beleving niet ten goede.
Niet dat de plaat slecht is, integendeel. Lowe zingt nog steeds als een verdwaalde nachtegaal in een vervallen kerk en meeslepend is het nog steeds.
Het is het gebrek aan versnellingen, verrassende transities en toch ook wel een tekort aan sfeervolle details die er voor zorgen dat ik er nooit echt in kom.
Doom metal is gebaat als de zware logge riffs worden afgewisseld met speelse elementen, akoestische stukken of naar een epische einde toewerkt.
Nu gaat de plaat in een loom tempo door en geloof ik het na een half uurtje wel. Ik zet Beyond The Crimson Horizon maar weer eens op.