Solitude Aeturnus - Through the Darkest Hour (1994)

Ik weet niet goed wat het is. Misschien wil ik Solitude Aeturnus graag goed vinden, maar lukt het gewoon niet helemaal. Through The Darkest Hour bevat slechts enkele momenten waarop ik opveer en daarmee is het grootste deel gewoon wat saai. Het trucje van de band ken ik inmiddels wel, maar wat me echt tegenstaat is de gezapigheid van verschillende songs. Het sleept maar wat voort. Lowe zingt 'gewoon' goed en de partijen van Perez doen het weer prima, maar er is eigenlijk geen nummer dat me bijgebleven is, behalve Pain dan. Solitude Aeturnus is niet groot geworden, omdat ze in de verkeerde periode actief waren, maar ze konden gewoon geen briljante nummers schrijven. Altijd maar in het kielzog van de grote bands. Ik ben wel een beetje teleurgesteld door dit album. Het is prima te luisteren, maar het heeft weinig te bieden.


Tussenstand:
1. Beyond The Crimson Horizon
2. Into the Depths of Sorrow
3. Through The Darkest Hour

Nope. Dit is het hem voor mij niet. De mystieke sfeer en mooie melodielijnen zijn schaars en het aantal memorabele songs is veel te laag. The 8th Day schuurt tegen het mooie aan en Pain heeft een aantal mooie, akoestische passages. Perfect Insanity vind ik zelfs een behoorlijk baggernummer. Ik mis de thrashy invloeden van het tweede album en de melancholie van het debuut. Veel te gewoontjes en zelfs saai.

Tussenstand:
1. Beyond The Crimson Horizon
2. Into the Depths of Sorrow
3. Through The Darkest Hour