Terje Rypdal - Vossabrygg (2006)

Ik luister deze cd nu voor de eerste keer. Maar wat is dit briljant! Het neemt je mee in een geluidslandschap. De ene keer kabbel je rustig mee met de jazzy tonen, vervolgens zit je in een soort trip-hop achtige sfeer. En vervolgens roepen trompet en viool om de aandacht. Deze cd ga ik vast zeer vaak luisteren.

Tegenvaller, beetje gedoe ala begin jaren 70 fusion (en dan ook nog de tamme soort) en idd modern trip hopperig geneuzel (wat niet bedoeld is om trip hop de grond in te boren maar om een idee aan te geven), het kabbelt allemaal maar een beetje en wordt nergens intensief.
Waar is de scheurende Rypdal van weleer gebleven? in ieder geval niet op deze plaat.

Leuk album, mijn eerste kennismaking met:
1. Moderne Jazz
2. Europese Jazz
3. Gitaar-composities

Bedankt The Scientist, klinkt vooral leuk als geheel, die eerste compositie blijft grappig nagedaan van Pharoahe's Dance. Voor de rest ook een prima album, gaat richting 3,5*/4*.

100% eens, wat een flauwe hap. Lange nummers als Waltz for broken hearts/Makes you wonder en That's more like it kunnen me echt gestolen worden. Ook het drum'n'bass-/triphop-experimentje komt totaal niet uit de verf. Zware teleurstelling, Rypdal heeft me namelijk met zijn vroege werk wel weten te betoveren. De termen tam, geneuzel en kabbelen zijn hier 'spot on'. 2/5

Hier was ik dus al bang voor....niet echt mijn (jazz) smaak. Stuurloos en kitcherig gezeur. Begrijp nu waarom fusion albums van Miles Davis als geniaal gezien worden.

Ik krijg het niet voor elkaar om hier een fatsoenlijke beoordeling aan te geven...heb het album niet in zijn geheel gehoord en ben dat ook niet meer van plan.

Welk vroeg werk van Rypdal zouden Blabla en Paalhaas dan aanraden?
Dan kan ik dat ook eens opzoeken ter vergelijking.

Terje Rypdal - If Mountains Could Sing
Ketil Bjørnstad/David Darling/Terje Rypdal/Jon Christensen - The Sea

Dat vind ik ook de mooiste van hem ja (if mountains could sing dan)

Bedankt voor de tips, dan ga ik die hierna ook eens beluisteren! (mocht ik ze kunnen vinden).

Probeer van zijn vroege werk Odyssey, Descendre of Eos (samen met David Darling) eens.

Hmmm, na de eerste 3 nummers hangt 't nog op een goede 3,5*, maar het zakt daarna jammer genoeg erg in. Het klinkt niet zo natuurlijk en puur als de voorgaande twee Jazz-topic platen...
2,0*

Wederom kan het jazz-album van de week geen voldoende geven. Toen ik deze plaats de eerste keer hoorde leek het me wel wat, maar gaandeweg gaat het toch erg snel vervelen. Op gegeven moment als je luistert dan heb je zoiets van 'ja nu weten we het wel' en wordt het allemaal erg saai.

2 sterren.

ik sluit mij aan bij de meningen die hierboven zijn geschreven. Soms lijkt het leuk te klinken, Als tandartsen muziek of zo.

Maar bij goed luisteren is dit tamelijk saai 2,5 ster.

Euh... ook gekeken naar De Wereld Draait Door met Eric Vloeimans?

jep. maar de term werd wel eens vaker gebruikt

Die eerste 2 composities redden het hier nog grotendeels vind ik, die 3de vind ik ook nog erg geslaagd. Daarna gaat het wel een stuk minder worden vind ik. Het is leuk om in 2006 die oude Miles-sound gemoderniseerd terug te horen alleen is het niet altijd mijn ding. De 2 laatste composities zijn ook erg fijn vind ik, de andere 5 vind ik maar matig. Ik moet wel bekennen dat ten opzichte van mijn eerste luisterbeurt redelijk wat verandert is, ik heb hier hetzelfde geval als met Naked City - Naked City: eerst erg goed en belovend voor de volgende keren, daarna compleet fout. Compleet fout nu ook weer niet maar toch een stuk minder, ik kan er nu veel veel minder mee vind ik. Ik twijfel nog echt wat ik moet geven. Heb dit geval al gehad met alle Modernere Jazz die ik luister.

2,5* of 3*?

Vol enthousiasme begonnen met dit album. Ik heb een zwak voor Scandinavische jazz (rune grammofon!) en ecm. Het is met ecm wel wat mij betreft hit and miss. De ene keer tref je schitterende verstilde parel en de andere keer heb je glijende kitsch te pakken.

Deze rakker zit vor mij in de laatste categorie. De electronische beats klonken bij opname in 2002 al gedateerd en als men zoiets dan ook nog eens vier jaar lang op de plank laat liggen heb je bij release al een aardig kaasje te pakken. Ik vind het allemaal te belegen en gekunsteld. Deze heren hebben bewezen dit beter te kunnen.

Toch alle lof voor the Scientist om dit te kiezen! Een gewaagde keuze. We hoeven niet allemaal elk jazzalbum van de week even tof te vinden. Het is juist een leuk initiatief om met allerlei platen in aanraking te komen waar je zelf dan misschien nog niet aan hebt gedacht. 2* voor Terje en 4* voor the Scientist dus.

Qua voorkeur voor de nummers moet ik Eazyfan navolgen.
Het middengedeelte kan me niet zo bekoren.
Ik heb ook gemerkt dat ik dit album beter kan waarderen als ik het beluister in het donker, bijvoorbeeld in mijn eentje (nee geen eendje) in de auto, onderweg naar huis na een late dienst.
Op zulke momenten zal ik deze cd vast nog wel eens beluisteren, maar een echte favoriet zal het niet worden.
Ik ga nog wel even verder graven naar deze Terje, ben benieuwd of het vroegere werk me beter bevalt!
2* bij daglicht, 3* 's nachts, oftewel 2,5* gemiddeld....

Héél nipte 2,5*, sorry maar dit album vind ik echt weinig. Het boeit me nergens echt zo en die elektronische sound vind ik maar weinig op dit album. Kan nog zakken, ik zie wat nog 2 a 3 luisterbeurten brengen.

Ik had ook eigenlijk verwacht/gehoopt dat deze goed was, Rypdal heeft me in de steek gelaten niet the Scientist.

Voorgaande platen van Rypdal waren altijd goed tot heel goed te pruimen.

Ik sluit me aan bij de teneur van de voorgaande stemmers. Het klinkt als een mix van Bitches Brew (Hammond/Electrische Piano/Fender Rhodes) en het gitaargeluid van Rypdal doet me denken aan John McLaughlin. Het is allemaal al 'ns eerder gedaan en met meer "avontuur" (Davis) en vuur (McLaughlin) dan hier. Dus: geen blijvertje, wel een interessante kennismaking!

Ik vind het album 'prettig' luisteren. Niet moeilijk, niet storend en afwisselend ook wel. Ik vind dan ook wél verfrissend dat die stukjes drum 'n bass er in zitten en die komen mij toch ook niet gedwongen over. Ik mis wel wat gedrevenheid zo hier en daar, het geluid is mooi maar ook wat steriel. Daar speelt ook een rol dat er qua compositie eigenlijk weinig gebeurt. Het geheel heeft een lounge-achtige sfeer, lang niet zo specifiek jazzy allemaal, tenminste bij sommige nummers luister ik er meer naar als symphorock dan als jazz.

@ bawimeko: Associatie van gitaargeluid met McLaughlin had ik ook. Weet echter niet meer welke albums van Mclaughlin dat voor mij geweest zijn (ik heb ze zelf niet). Moet ergens begin jaren 80 zijn geweest.

@sq: een track als Your'e Taking it Personal doen mij denken aan McLaughlin's Mahavishnu Orchestra, bijvoorbeeld het album Inner Mounting Flame uit (ik dacht) '73.

Ik wist t niet meer zo goed, en heb nog wel even nagezocht nu. ´Electric Dreams´ (1978) is het album wat ik destijds veel gedraaid heb, was eigenljk de eerste echte jazz met electrisch gitaar dat ik bewust hoorde. Zonet even sampletjes geluisterd en ik kende het nog best allemaal. Is toch een stuk meer jazzy dan dit.

Met de voorkennis dat 'Vossabrygg' hier een betrekkelijk lage score kreeg ben ik aan de plaat begonnen, en Ik kan alle commentaren hier wel volgen: op deze plaat hoor je niet het soort geluid dat je meteen aan jazz koppelt. De gitaar wordt als een rock-instrument behandelt, met typische effecten en solo's die evenmin aan het "conventionele jazzgitaar-geluid" (als zoiets als bestaat - maar u begrijpt wat ik wil zeggen) doen denken als hedendaagse "gitaarmuziek". Via de trompet is de link naar Miles snel gelegd, en kunnen we "jazz" als genre-aanduiding al meer "voelen". (De elektrische elementen doen me trouwens aan hun landgenoten van 'Ulver' denken, al zullen mensen met een grotere muzikale kennis deze parallel wellicht als eerder oppervlakkig omschrijven.)

Waarom deze bedenking over het al dan niet jazz "zijn" van Terje Rypdal? Noodzakelijk is het niet om jazz "pur sang" te horen, maar wel nefast als je liever jazz hoort dan rock.
Het spijtige aan de hele zaak is echter niet het geluid op zich, maar wel dat je het na de eerste nummers eens iets anders wil, en dat niet krijgt. Ik wil dus niet beweren dat de eerste nummers beter zijn, zoals eazyfan doet, maar vind eveneens dat het in (of vanaf) het midden wat inzakt...
Om dat te verhelpen heeft Terje Rypdal een cyclisch gegeven ontworpen, waardoor in de trompet in 8 en 10 zeer duidelijk wordt verwezen naar de introductie van de trompet in 1... Dat kan de aandacht weer even opkrikken, maar niet blijvend vasthouden - en dat is jammer.

Ik ben in feite wel benieuwd geworden naar de andere platen van Terje Rypdal, zeker omdat de beats in bepaalde nummers (vb. 2) het typische jazz-geluid in een genre-overstijgende context kunnen plaatsen. Had er iets meer jazz en durf in gezeten, dan had dit wellicht beter gescoord.

Toch wel een goede zet van The Scientist om het topic open te gooien, maar ik hoop volgende week op iets conventionelers. Al kan je blabla en zijn free-jazz-perikelen nooit vertrouwen.

Voor mij is de zwakte bij dit album denk ik dat ik totaal niet wordt uitgenodigd om verder te luisteren. Ik heb het een paar keer aan gehad staan en verder dan een paar nummers kwam het dan niet. Ik ga hier ook geen beoordeling aan geven want echt veel is me van dit album niet bijgebleven. Misschien dat ik het ooit nog als achtergrondmuziek zal draaien maar voor de rest niet.

Hierbij sluit ik me aan bij Wouter. Het kan volgens mij bij mij nog alle kanten opgaan. Stem verwijderd.