The Roots - Illadelph Halflife (1996)

Na de fantastische albums How I Got Over & Undun ben ik terug in de tijd gegaan om nog meer moois van the Roots te ontdekken. Vaak aangenaam verrast kwam ik uiteindelijk vol verwachting bij de, samen met Undun, hoogst gewaardeerde plaat aan: dit Illadelph Halflife.
Het album begint stevig en sterk met Respond / React & Section. Dan volgt een wat minder deel met Panic! & het vlakke Just Don't Stop. Episodes heeft een lekkerder flow en beat. Push Up Ya Lighter is weer net wat minder. Dan volgt een prachtnummer met die typische 'Roots-sound': What They Do?

Met Concerto of the Desperado klinkt het weer iets steviger. Dat nummer zit goed in elkaar, mooie instrumentatie ook. Clones is rauwer en erg goed, mooie piano ook. De beat van Universe At War ligt mij niet echt. Maar dan volgt het voor mij beste nummer van de plaat: No Alibi. Wat een heerlijke beat en bijpassende flow!

Dat had het laatste nummer kunnen zijn, want ik heb het idee dat ze wat te lang doorgaan. De rest van de plaat is namelijk wel aardig, op 2 vrij goede nummers na: The Hypnotic & Ital (The Universal Side).
Alles bij elkaar weliswaar een zeker voor the Roots gevarieerde plaat, maar helaas ook in kwaliteit. Niet alles op dit album haalt het hoge niveau, wat ze kunnen halen. Een aantal nummers zeker wel en een aantal tracks zijn daarnaast zeker de moeite waard, maar dit is voor mij zo niet hun beste werk.

Vandaag na lange tijd nog eens besloten dit derde studioalbum van deze band op te zetten. Buiten dit album ken ik enkel de 3 recentste projecten (en de collaboratie met John Legend) van The Roots en ik vind het steeds wel goed klinken maar ik grijp er weinig naar terug.

Nu toch tot de conclusie moeten komen dat Illadelph Halflife wel erg fijn in het gehoor ligt. Prima raps van Black Thought en wijlen Malik B over heerlijke jazzy beats die tegelijk ook boom bap aanvoelen. Van de gastartiesten ben ik met name erg te spreken over Common en Q-Tip, rappers die ik (net zoals The Roots) ook wel apprecieer maar niet meteen fan van ben.

Je zou denken dat de plaat met zijn speelduur van 1:18u een lange zit is maar de tijd gaat snel tijdens het beluisteren. Enkel de bijdrage van Ursula Rucker op het einde (The Adventures in Wonderland) is een compositie dat ze mochten wegsnijden van mij.

Het heeft voor mij de deur toch open gezet om dit wat vaker te beluisteren en ook andere oudere albums van deze Hip Hop band een kans te geven. Sowieso vind ik The Roots wel een interessant en vrij uniek gegeven in het genre, geen groep maar werkelijk een band met muzikanten.

Verhoging met een half punt.

4*

Dit toch wel als klassieker betitelde album heb ik erg lang laten liggen. Ik verwachtte wat meer in de lijn van de voorganger, vooral omdat de enige bij mij bekende single What They Do daarop lijkt te wijzen. Maar Illadelph Halflife is vooral een boombap album, dat met de daarbij horende productie perfect in die periode past.
Naast What They Do - nog steeds een geweldig nummer - lijkt eigenlijk alleen One Shine op de jazzy hiphop van Do You Want More?. De verandering van stijl gaat The Roots echter vrij moeiteloos af, getuige solide tracks als Respond/React, Section en Clones.

Na twee grandioze platen, serveert het Rootsgezelschap met Illadelph Halflife klapper nummer 3 op rij. Opnieuw worden elementen toegevoegd aan het concept van de vorige plaat, waarvan de grote gastartiesten het meest in het oog springen: de ook pas op gang gekomen Common, grootheid Q-Tip en (op dat moment opkomende) soulsterren D’Angelo en Saadiq. De livesound maakt steeds meer plaats voor meer een studiogeluid met meer productionele effecten in de mix. Verder maken we hier voor het eerst kennis met de meer experimentele kant en veelzijdigheid van The Roots-crew, met een souljazzachtig slotstuk van de plaat. Dit alles gaat gelukkig niet ten koste van wat The Roots al zo ontzettend goed maakte: de wisselwerking tussen Malik B en BT tilt vooral de eerste helft van de plaat naar een bizar hoog niveau (op de tweede helft laat BT zien dit ook met Common en Q-Tip te kunnen), de drums van ?uesltlove blijven een prominente kwaliteit en ook is weer veel aandacht besteed aan de eenheid van de plaat, die opnieuw langer duurt dan zijn voorganger, met ook ruimte voor heel fijne intermezzo’s als ? vs. Scratch en Dave Vs. Us. Als ik heel kritisch ben, dan kan ik een miniem dipje halverwege de plaat aanwijzen met Concerto of the Desperado en Clones. Ik weet echter dat anderen deze nummers tot hun favorieten rekenen, dus het zal een kwestie van smaak zijn en niet van kwaliteit. Alles bij elkaar is deze worp nóg een stukje beter dan de voorganger en dat is een prestatie van formaat. De eerste complete voltreffer wat mij betreft. Ik ken zo snel geen andere artiest waarvan de eerste drie platen zo ongelofelijk sterk zijn. Helden.