Styx & Contemporary Youth Orchestra - One with Everything (2006)

om dit nou als aparte samenwerking op te voeren, gaat me eerlijk gezegd wel wat ver, zo aanwezig is het Contemporary Youth Orchestra nou ook weer niet. (Inmiddels herbeluisterd: ja, misschien toch ook wel.)

Verder wel een redelijke liveplaat.

Ik heb trouwens een andere trackvolgorde...

Is 2 sterren niet een beetje laag? De setlist had wel wat beter gekund, wat mij betreft, maar de uitvoering vind ik wel de moeite waard, zeker op DVD. Het enthousiasme waarmee Shaw en Young tekeer gaan is opvallend, alleen jammer dan DeYoung er niet meer bij is. Chuck Panozzo komt ook nog even langs. 3,5 ster bij eerste luistering.

Bij de laatste herbeluistering is dit me niet echt meegevallen. De rock-met-orkest-setting komt toch niet echt uit de verf, van de covers en vooral van het nieuwe nummer word ik ook niet bijster warm en verder... tja, voor mij is DeYoung toch essentiëler bij Styx dan Shaw. De rechten liggen nu echter kennelijk bij Shaw.

Maar hier vond ik hem nog wel 2,5 of misschien zelfs 3,0 sterren waard. Dat was overigens alleen de cd-versie.

Vreemd dat de tracklist zo afwijkt van de DVD, zo staat één van de betere nieuwe nummers (Just Be) niet op de CD. Met het vertrek van DeYoung is de balans weg. Shaw is een prima frontman (ziet er nog goed uit voor z'n leeftijd), maar de 'symfonische' kant van Styx komt er wel mee onder druk te staan. Terwijl ze (zeker in deze setting) daar op hun best zijn, met nummers als Crystal Ball. Toch een beetje een gemiste kans, dit project.

Goede recensie trouwens op progwereld (had hem nog niet gelezen), al zijn we het over 'Just Be' niet eens, dat vind ik juist het beste 'nieuwe' nummer.

De dvd ken ik niet, ik beluister dit liveplaatje van Styx via streaming. Het is verrassend goed, al had er gelijktijdig meer in gezeten. Voorop gesteld: waar ik op One with Everything vooral van geniet is de setlist, waarin radicaal is gekozen voor de bombastische, symfonische en soms progrock van hun repertoire.
Waarom de groep zo heftig in conflict kwam met hun oude frontman Dennis DeYoung ben ik niet tegengekomen, maar kennelijk was de aversie zo groot dat ze zelfs diens composities niet wilden spelen. Wat overblijft is echter veel beter en robuuster dan de pophits van weleer, op de folkrock van Boat on the River na; die werd dan ook niet door DeYoung geschreven en belandde pardoes op het album.

Toch was het album nog beter geweest als er in de arrangementen een prominentere rol was geweest voor het Contemporary Youth Orchestra van dirigente Liza Grossman. Wel krijgt een enkele keer een intro een licht symfonisch jasje, maar in mindere mate dan de genregenoten van Kansas op Always Never the Same deden. Gebeurt het toch (opener Blue Collar Man, Fooling Yourself en Miss America) dan groeit zo'n nummer ervan.
Dit is echter mijn enige negatieve kanttekening, er valt vooral veel te genieten. Drummer Todd Sucherman bijvoorbeeld tilt de muziek naar grotere hoogten en brengt met zijn dubbele basdrum nieuwe energie, zoals in One with Everything. Toetsenist Lawrence Gowan past met zijn stem en spel prima bij dit steviger Styx.
De nieuwe nummers Just Be (hier in studioversie) en Everything All the Time zijn sterk; de eerste doet me denken aan Wish You Were Here van Pink Floyd.

Op enkele nummers speelt oorspronkelijke bassist Chuck Panozzo mee, waarbij Ricky Phillips slaggitaar speelt. Wat is er toch gebeurd dat Panozzo en gitarist van het eerste uur James Young zo'n aversie tegen Dennis DeYoung hebben?

...hmmm, het antwoord op die vraag door Tommy Shaw en James Young in een interview met nieuwsveteraan Dan Rather.

Als je in relatief korte tijd meerdere live albums van Styx hebt gehoord begint het een beetje eenheidsworst te worden. Ja, de band klinkt vaak energiek live, en jazeker zijn al die live albums de moeite waard op hun eigen manier, maar vaak hoor je toch steeds dezelfde nummers in zo'n set met misschien twee a drie variaties. Dat ze soms toch nieuwe nummers erop zetten maakt dat deze verzamelaar er toch even naar moet luisteren. One With Everything heeft wel als voordeel dat alle Dennis DeYoung nummers niet gespeeld worden, wat betekent dat er een gat gevuld moet worden met mogelijk obscuurder materiaal.

Dat obscuurdere materiaal bestaat uit een nummer van Cyclorama (whoop whoop!), twee covers van Big Bang Theory (aww), een solohit van Gowan (oke), en twee nieuwe nummers, waarvan eentje in de studio opgenomen. 'One With Everything' is een feestje om live te horen, en leuk dat ze recent materiaal erkennen. De twee covers vond ik in studiovorm al geen bal aan, en hadden van mij ook hier niet gehoeven. 'Just Be' is ook niet echt een spannend nummer met, maar 'Everything All the Time' had ik dan weer graag eens op een studioplaat gehoord. Het Gowan nummer 'A Criminal Mind' speelden ze ook al op Styxworld Live 2001, en in deze uitvoering met orkest vind ik het nummer eigenlijk mooier.

Natuurlijk is het orkest de hoofdreden geweest om dit album uit te brengen. Voor de variatie is het dan ook leuk om te horen hoe de symfonische partijen een flinke duw in de rug krijgen door dit orkest. Niet heel overdreven aanwezig bij alle nummers, maar vaak genoeg om net even een andere sfeer te creeren. Bij enkele nummers voegt het echt wat toe, zoals bij 'Too Much Time on My Hands'. Het einde van 'Renegade' is ook leuk. Verder denk ik niet dat ik dit nog veel vaker ga luisteren.