Larry Carlton - Sapphire Blue (2003)

Ik ben de loop der jaren instrumentale muziek steeds meer gaan waarderen. Er was een tijd dat ik er niet zoveel mee kon en dat ik vocalen nodig had om de muziek te laten landen. Dat zijn inmiddels vervlogen tijden. Nu kan ik met volle teugen genieten van instrumentale muziek, zeker binnen het blues genre. Meestergitarist Larry Carlton levert met "Sapphire Blue" dan ook een instrumentaal blues huzarenstukje af. Ik ken Carlton vooral van gitaarkunsten op diverse Steely Dan liedjes en de enige echte Kid Charlemagne maakte toen al indruk op me. "Sapphire Blue" bevat heerlijke blues met een vleugje jazz. Het album opent met twee uptempo nummers met veel blazers, waarbij vooral de interactie tussen de gitaar van Carlton en de saxofoon opvalt. Dan gaat met "Night Sweats" en het titelnummer het tempo drastisch naar beneden en wordt je getrakteerd op onvervalste slowblues. De volgende liedjes zijn midtempo liedjes, maar voor alle nummers geld dat de prachtige warme gitaarklanken van Larry Carlton uit je speakers schallen. Intens, meeslepend, gloedvol en ontzettend bluesy. Het afsluitende "Take Me Down" bevat een heerlijke akoestische slidegitaar aangevuld met mooie mondharmonica partijen. De vocalen mis ik geen moment op "Sapphire Blue". Geen enkel moment verlies ik de aandacht of wordt het saai. Dat is ontzettend knap, maar Carlton flikt het. Prachtplaat!

Goed dat je aandacht besteed aan deze gitarist. Ik ken een paar albums van de man en het is inderdaad wereldklasse. Met blues/jazz heb ik in de regel wat minder, ik vond zijn fusionalbum On Solid Ground wel heel aardig, maar ik laat me graag nog eens verrassen door dit album.

Leuk om te zien dat Larry Cartlon voor het voetlicht wordt gehald inderdaad. Alleen vind ik dit album aardig maar (veel) minder dan: friends, kid gloves, Strike twice en Mr 335 LIVE in Japan.
Prima gitarist zowel solo als bij Steely Dan (op AJA) als in Four Play.