Throwing Muses - University (1995)

Eindelijk eens een album van de Throwing muses die van begin tot eind weet te boeien. 3,5*

Helemaal mee eens. Stonden er op vorige platen nog wel eens wat niemandalligere liedjes, University maakt als geheel de meeste indruk. 4*.

Niet mijn favoriete Muses, maar toch 4 sterren.

Voor mij is dit het laatste Muses-album dat nog goed te pruimen is, daarna gaat het steeds meer bergafwaarts.

Ik geef het toe ; van deze band ken ik enkel de naam, van in de boekskes... helaas nooit een noot van gehoord, denk ik toch ?

Maar gauw het magistrale debuut gaan beluisteren dan. Voor een goede koop: In a Doghouse. Heb je meteen het debuut, een vlak daarna verschenen EP, de oorspronkelijke demo waaruit het debuut is voortgevloeid (met het magistrale Raise the Roses!) en nog vijf bonustracks voor midprice in huis

Zo, daar ben ik het dus totaaaaal niet mee eens. Niet dat ik University een slecht album vind, maar voor TM begrippen is het allemaal behoorlijk middelmatig. De eerste vier nummers zijn goed, Surf Cowboy is lekker laidback en de productie van de cd (door de Muses zelf) is top, maar kwalitatief en in creatief opzicht legt University het kansloos af tegen alle voorgaande albums en ook tegen Limbo dat erna kwam. Dit is de meest commerciële cd van de Muses; het gebrek aan interessante hooks en tempo-wisselingen maakt het echter ook mijn minst favoriete.

mindere plaat van the muses, waarvan ik de groep zelf niet zo vet vind , en evan als je iets nog nooit gehoord heb , zwijg er dan over !

Inderdaad een wat makkelijker behapbare plaat dan het eerdere werk, maar ik begin hem toch wel steeds meer te waarderen. Op andere platen springen de Muses er vooral uit met de typische tempowisselingen, deze plaat is door het ontbreken daarvan juist wat coherenter. Gek eigenlijk, want de poppy nummertjes uit het vroegere werk waren vaak van de hand van Tanya Donelly, die de band hier allang had verlaten. Qua sfeer lijkt deze echter het meest op haar eigen band Belly.
Hoewel University wat minder postpunk en wat meer powerpop is, blijft de plaat van begin tot eind boeien. Bright Yellow Gun was een klein hitje en is zo ongeveer de best denkbare albumopener. Een vrij uitbundig nummer, want de rest van de plaat is - zeker voor TM-begrippen - best introspectief. Veel nummers houden hier de spanning vast, terwijl die er op eerdere albums middels een furieuze tempoversnelling uit zou zijn gekomen. Het heeft allebei wel wat: middels een extra half sterretje zet ik deze in elk geval bij dezen op gelijke hoogte met het debuut!

Bright yellow gun! Wat een héérlijk nummer!

Lekkere plaat waar het aangename gitaarspel en de goede zang mij direct opvallen. Ik ben geen kenner van het genre alt.rock (als dat al een genre is), maar ik heb wel het idee dat bij dit type muziek het al snel heel veel van hetzelfde is. Dat heb ik bij deze plaat minder. De zangharmoniëen zijn ook goed verzorgd.

Fijn dat je het gitaarspel van Kristin Hersch credits geeft. Zij is binnen het genre een heel creatief gitariste, elk nummer heeft weer iets eigens qua gitaar.
De drummer geeft de band ook nog een eigen smoel, hij speelt bijna volledig zonder bekkens. Ik heb ze een aantal keer live gezien en meestal waren er helemaal geen bekkens, en als die er al waren sloeg hij er hooguit drie keer per show op. Dat had dan opeens een overweldigend effect.

Deze band geef ik kans op herhaling. Ik houd van creatieve muzikanten. Maar als rock té experimenteel wordt kan het in mijn oren wel tot lawaai leiden. Als er weer eens ern album op mijn pad komt, zal ik het wel opzetten, maar ik ga er niet naar op zoek. Overigens zette mijn vrouw dit op, dus de kans op herhaling is aanwezig.

Je vrouw heeft gelijk, zoals wel vaker.

Mijn muzikale horizon raakt zo wel verbreed. Aimee Mann is mijn gaafste ontdekking via haar.

Zeg nog maar wel tegen je vrouw dat de titelloze debuutplaat en The Real Ramona dé Muses-platen zijn.