David Bowie - Christiane F. - Wir Kinder vom Bahnhof Zoo (1981)

Ik ben gisteren eens op Youtube gaan zoeken voor de Franse versie en die klinkt veel minder, misschien ook al omdat Bowie zijn uitspraak in het Duits beter is dan in het Frans.

De erg beklijvende soundtrack van een ontzettend beklijvende, donkere film.
meesterlijk!

Helden, prachtig en een goede Duitse uitspraak ook nog eens, petje af voor Bowie, altijd al een klasbak geweest!

Ik vind het vooral een zeer geslaagde Bowie verzamelaar.

Met de film of het boek Christiane F. heb ik niet zoveel, met een nummer als 'Heroes' des te meer. (inderdaad, ook erg mooi auf Deutsch )

Tuurlijk dit is geen album an sich van Bowie, maar wat een sterk samengesteld coherent geheel is dit, pure klasse nummers stuk voor stuk. Alles past en sluit naadloos op elkaar aan. Goed, misschien niet geheel meer objectief mijnerzijds, omdat ik de film jl. nog een keer gezien heb en nu het boek ingedoken ben. Maar soit, ik zet dit album op en ben vertrokken, met daarbij telkens een David Bowie die mij verbluft achterover op de bank laat zitten. Wat een klasbak idd. Father, vanaf V-2 Schneider tot Warszawa, met een partner in crime in de persoon van Brian Eno. Die naargeestige sfeer, van een uitzichtsloze, betonnen stad, waar dood triomfen viert en drugs weelig tiert. Als Sens of Doubt inzet, waan ik mezelf op die bekende plekken in het Berlijn van destijds, daar heb ik geen teletijdmachine van professor Barabas voor nodig.
De muzikale chaos van Look Back In Anger, die in mijn hoofd ontaard als een pulserende hartslag van genot. Wat gebeurt er toch allemaal?
Ws. een bevestiging dat ik van deze beste man, veel te weinig in huis heb en het hoog tijd wordt om de gouden jaren van deze muzikale duizendpoot, maar eens hup hup in huis te halen.
Christiane F. kan dan wel verplichte kost zijn geweest voor veel scholieren, eigenlijk zou dat ook zo moeten zijn voor de Bowie uit de jaren zeventig en misschien m.n de Berlijn trilogie.
Daarnaast bevestigt Heroes voor mij het gevoel, dat er idd. zoiets kan bestaan als het beste nummer ever. Ik heb het vaker gelezen in berichten, waar dan iemand een goddelijke status geeft aan een bepaald nummer en ik dan denk, tja zo kan ik er ook nog wel een aantal bedenken, maar bij Heroes heb ik een alles overstijgend gevoel. Het wordt tijd dat Heroes door de huidige paus de heiligstatus verleend krijgt.

Niets als diep respect voor het oeuvre van David Bowie.

Die liveversie van Station to Station is toch wat minder... Verder een mooie selectie van Bowie uit zijn Berlijn-periode, maar wel wat onsamenhangend.

grappig, ik vind deze live versie van station to station echt veel beter! het was ook mijn eerste kennismaking met het nummer (misschien daardoor)
het is een tijdje ook mijn lievelingsnummer van hem geweest, ik vind dat de andere versie iets mist, die doet mij veel minder, die is kalmer precies?

Grappig... De opeenvolging van Sense Of Doubt en deze Station To Station klinkt sensationeel. Kippenvel-verwekkend eigenlijk.

Ik vind het een geslaagde verzameling van zijn Berlijn-periode (want kom op: Station To Station vormt de directe opmaat daartoe en hoort er eigenlijk wel bij).

Ik heb deze uitgave met daar aan toegevoegd de Baal-EP en diverse andere rariteiten en het moet gezegd dat het allemaal zeer goed samengaat. Ik kan het niet toevoegen omdat het om een bootleg gaat, maar het is wel van uitstekende kwaliteit. De originele versie van Cat People is kat in 't bakkie en Baal heeft een vergelijkbare naargeestige sfeer. Ongelofelijk dat die nummers eigenlijk voor het Let's Dance-album waren bedoeld. Alleen de laatste paar nummers (de kerstsingle etc.) vallen wat buiten de boot, maar zijn daarom ook goed op hun plek.

Toch wel 'the version to get', wat mij betreft...

Ik geef gewoon 4,5 sterren voor de film De rest maakt me eerlijk gezegd niet zoveel uit. De film vond ik indrukwekkend. Niet in de laatste plaats omdat ik ongeveer dezelfde leeftijd had als Christiane F., vrij vlot na het uitkomen van de film een bezoek bracht aan Berlijn en de plaatsen die voorkomen in de film. Dat is voor een puber veel...

Ik zou eigenlijk niet weten waarom ik deze zou kopen (of de plaat moet een euro kosten ofzo), maar het is natuurlijk wel een fijne verzameling nummers. Tijdens het bekijken van de film viel het me wel op hoe goed Bowies muziek bij de beelden past en dat ze er ook enorm door versterkt worden.

De film lijkt een tikkeltje stereotypisch, maar ik kan dat (gelukkig) niet optimaal beoordelen.

wat heb jij niet eens een keer heroine geprobeerd?

Nee, daar blijf ik echt ver van weg.

Ik heb deze film nog bij de première in de bioscoop gezien. Het ging over mensen van mijn eigen leeftijd dat sprak mij bijzonder aan.
Misschien lijkt de film nu wat stereotypisch maar was toen hard, rauw en eerlijk. En liet de depressieve uitzichtloosheid van west Berlijn onder jongeren in die tijd goed zien.
Mooi en simpel gefilmd. Alsof je er bij was, en de muziek was een enorme meerwaarde, zeker omdat Bowie het Berlijner leven van eind jaren 70 helemaal zelf had doorleefd, wat de authenticiteit alleen maar groter maakte.

Wat een waanzinnige combinatie van nummers voor deze soundtrack! Eindelijk vandaag het originele vinyl bemachtigd. Hoewel natuurlijk allemaal bekende nummers is het mooi om ze in deze vorm te hebben. De gedeeltelijk Duitstalige "Heroes" had ik trouwens nog niet, dus toch nog iets nieuws er bij.

Prachtige compilatie. Ik heb de film eigenlijk nog helemaal niet gezien, maar de plaat is erg goed. Ook Heroes in het Duits bevalt ook erg goed. Wederom genieten.

Toen deze film in 1981 uitkwam heb ik 'm in de bioscoop gezien. De film maakte (vooral in die doemjaren begin '80) veel indruk. Het verhaal zelf stond eerder al in 1978 te lezen in Stern. Vandaar ook de keuze voor Bowie's muziek uit die (zijn Berlijnse) tijd.
Ik blijf juist deze collectie van Bowie nummers geweldig vinden omdat het allemaal zo wonderwel in elkaar grijpt. Niet alleen in de film maar ook "los" als CD. Het prachtige Sense of Doubt (wat me altijd doet denken aan het later opgenomen nummer Masked Ball (door Jocelyn Pook) uit de film Eyes Wide Shut van Stanley Kubrick) overgaand in de prachtige live-versie van Station to Station.

Als ik één Bowie album mee mocht nemen naar het spreekwoordelijke verlaten eiland dan was het dit album.