Solitude Aeturnus - Beyond the Crimson Horizon (1992)

Solitude Aeturnus is een band die qua sound nogal lijkt op Candlemass. Maar dit album kan mij jammergenoeg nauwelijks bekoren. Er staan enkele aardige songs hierop (Seeds Of The Desolate, Black Castle, Beneath The Fading Sun), maar het meerendeel van de songs duren te lang en zijn te saai. Begrijp me niet verkeerd, ik ben een liefhebber van traditional doom (zoals Saint Vitus, Sleep en Candlemass), maar dit is net een slechte kloon van Candlemass. De zang gaat me ook na verloop van tijd irriteren. Robert Lowe is zangtechnisch gezien wel redelijk goed, maar hij mist de kracht in zijn stem die (bijvoorbeeld) Messiah Marcolin van Candlemass heeft. Erg jammer, ik kan dit album niet meer geven dan 2,5 sterren.

Solitude Aeturnus een Candlemass kloon noemen gaat mij wat ver. Ze tappen uit hetzelfde vaatje.Namelijk het vaatje met plechtige traditionele doom met bezwerende vocalen. Nu Robert Lowe ook bij datzelfde Candlemass zingt, lijkt de grens nog meer vervaagd te zijn. In mijn optiek is dat is slechts schijn.

Zeker op Beyond The Crimson Horizon klinkt de band gevarieerder dan ooit. Sowieso minder doomy dan op het eveneens geweldige debuut. Solitude Aeturnus heeft haar wortels in de thrash. Die invloeden komen in veel nummers bovendrijven. De plotselinge versnellingen die links en rechts opduiken in Seeds Of The Desolate of It Came Upon One Night bijten soms erg hard. Maar vaker nog schakelt de band in heerlijk comfortabele bangtempo's.

Robert Lowe's stem klinkt anno 1992 nog erg hoog. De agressie die hij heel af en toe in zijn stem leg (hoezo geen kracht), geeft sommige nummers zelfs een climaxeffect.

In een tijd dat Candlemass in een identiteitscrisis geraakte, was Solitude Aeturnus een prima houvast. En anno 2010 staat deze traditionele doomplaat nog steeds als een huis.

Voor het tweede album komen er ineens thrashroots naar boven die het geheel van een flinke scheut energie voorzien. Sterker nog, Lowe's zang doet me bij vlagen zelfs aan Mike Howe (Metal Church) denken, wat altijd positief is. Het album moet echter wel op gang komen, want buiten goeie zang en gitaarsolo's mis ik op de eerste songs vooral goeie structuren. Vanaf It Come Upon One Night gaat het echter weer helemaal de goede kant op en is mijn vertrouwen weer helemaal terug. Ik mis toch wel wat van het mysterieuze karakter van het eerste album en een kraker als Destiny Falls To Ruin staat er ook niet op. Toch zeker niet verkeerd!

Voorlopige tussenstand:
1. Into the Depths of Sorrow
2. Beyond The Crimson Horizon

Waar Into The Depths Of Sorrow nog een veelbelovend bandje laat horen, is Solitude Aeturnus echt al op de goede weg op Beyond The Crimson Horizon. De songs klinken gevarieerder en daardoor een stuk spannender. Ook hier stelen Robert Lowe en John Perez de show met respectievelijk prachtige vocalen en sublieme solo's. De muziek is niet langer neerslachtig en poëtisch droevig, maar regelmatig wordt het tempo opgeschroefd en worden de songs ietwat aggressief. Precies het soort afwisseling dat ik eigenlijk wel miste op het debuut. Lekker album hoor!

Tussenstand:
1. Beyond The Crimson Horizon
2. Into the Depths of Sorrow

Hoewel ik nooit een groot Aeturnus liefhebber ben geweest weten de heren mij op deze plaat wel geboeid te houden. Redelijk veel afwisseling, hier en daar een tempoversnelling en de ritmesectie zorgt regelmatig voor het betere hak-beuk- en zaagwerk.
Lowe is een prima zanger maar een heel album lang de beste man aanhoren gaat op den duur wel wat vervelen.
Echter, zoals reeds opgemerkt; Beyond the Crimson Horizon is afwisselend en dat gegeven zorgt ervoor dat de schijf boven komt drijven.
Een ander leuk detail; de link met de jaren 80; het intro van It Came Upon One Night lijkt rechtstreeks uit een John Carpenter film overgenomen te zijn, een leuke toevoeging.
The Final Sin vormt in mijn ogen de beste track van het album, de gitaarsolo's die hier en daar onverwacht de boxen uitvliegen in combinatie met de tempoversnellingen, uitstekend gedaan.
Beyond the Crimson Horizon vormt voor mij de beste plaat van de heren. Beter dan dit zou het in mijn ogen niet meer worden.