Fuzzy Duck - Fuzzy Duck (1971)

Coole hoes! Wat voor muziek is het ´Allmusic´?

Het is progressieve, psychedelische rock, 'n beetje in de trant van Caravan, Can en Soft Machine.

Hmm, Caravan, Can en SM, dat is nogal een ruime driehoek. Kun je iets specifieker zijn?

Als ik dan toch wat referentiepunten moet opgeven, zou ik (zo uit m'n hoofd) zeggen: Soft Machine Volume One, Atomic Rooster's first album en de progressieve Caravan-nummers.

Oke, dat klinkt wel goed.

Zo, bijna precies tien jaar geleden zijn hier vlak na de toevoeging in een uurtje vijf berichten over geschreven, daarna totale radiostilte... Kennelijk een vergeten "klassieker", goed dat Aproxis zijn oren open houdt.
        "Classic keyboard-driven British progressive rock" noemt de All Music Guide dit, en inderdaad ligt de nadruk op het lekker vette en volle Hammond-orgel van Roy Sharland, maar persoonlijk vind ik ook de prominente basgitaar van Mick Hawksworth op deze plaat èrg leuk, want het was volgens mij in die tijd nog niet echt gangbaar om de bas er op deze manier uit te laten knetteren (zo overdonderend als Chris Squire is het niet, maar de basgitaar speelt hier zeker geen ondergeschikte rol). Lekker stevige psychedelische orgel-rock dus, met de vermelding dat door de niet zo bijzondere composities en de vrij onpersoonlijke vocalen (van twee verschillende zangers) na verloop van tijd ondanks de lekkere sound toch de verveling een beetje toeslaat. De eerste twee tracks zijn in mijn optiek duidelijk het sterkst.
        Wat de bonustracks betreft, bij Double time woman moet ik steeds denken aan wat Ian Paice zei over Dark night, de single die niet op Deep Purple in rock stond maar wel werd gebruikt om dat album te promoten: "We realised we'd done something rather good for ourselves." En het lijkt wel of Fuzzy Duck deze single op precies dezelfde manier wilde gebruiken: compacter en aanzienlijk korter dan de albumtracks, en poppier en catchier dan het album (en om de link nog wat verder door te voeren klínkt het nummer ook diep-paars, net zoals er op In our time al een Blackmore-achtige gitaar te horen is). Op No name face daarentegenlijkt de zanger juist zijn best te doen om op Roger Chapman te lijken, maar in commercieel opzicht maakte het helaas allemaal niet veel uit.

Erg fijne begin seventies hardrock. Ik vind dit soort producties altijd zo fijn klinken. Het orgel, de bas, de drums, de gitaar. Het heeft iets rauws en authentieks. Het is in elk geval niet overgeproduceerd.

Ik hoor hier he-le-maal niets van Caravan en Soft Machine in terug. Het is gewoon bluesy hardrock met wat progressieve elementen. Ik denk dat je eerder kunt zeggen dat dit een enorm door Deep Purple beïnvloedde band is. Het tempo zit er in elk geval hier en daar lekker in.