Stryper - Soldiers Under Command (1985)

Geen slechte cd, maar ook niet bijzonder. Het genre heeft betere bands en, vooral, betere zangers.

Goede zanger lekkere guitars !

Goed album van deze trendsetters!! Samen met opvolger To hell with the devil toch wel hun beste. Zanger Michael Sweet is de blikvanger met z'n opvallende stem maar toch, ook gitarist Fox valt op. Hij is een prima snarenplukker die kwistig met riffs en solo's strooit! Het titelnummer, Makes me wanna sing, The rock that makes me wanna roll, Reach out en Surrender zijn de toppers op dit album wat mij betreft.

Een heerlijke plaat van Stryper vooral vanwege de uitstekende zanger. Daarnaast kunnen de heren prima heavy metal maken (of is het toch rock?). Leuke plaat!

Dat gitaarwerk op "Surrender", helemaal mooi.

Prima vervolg op TYABA. Ik heb nog een gesigneerd exemplaar door Robert Sweet (God Rules! 777), gekregen van een vriendin, gewonnen bij een prijsvraag van het Christelijke jongerenblad Aktie!

Wederom sterk gitaarwerk en dito zang. De ballad First Love is niet het beste wat de band op plaat heeft gezet. De up-tempo rockers zijn wel smullen!

Herinner me jaren geleden een stapeltje van ongeveer honderd elpees van iemand gekocht te hebben, waar een drietal van Stryper bij waren. Ik zit eigenlijk sinds mijn 8e levensjaar in de metal en de rock, en hou vooral van de enorme breedte aan subgenres die het te bieden heeft. Stryper is echter voor mij een moeilijk geval. Heb altijd moeite gehad met mensen die me tegen mijn wil een Christelijke boodschap proberen over te brengen. Tekstueel ligt het er bij deze groep moddervet op, maar muzikaal valt er weinig op aan te merken, en de zanger is erg goed. Een paar mierzoete nummers waar je tanden van uitvallen, ieder zijn ding denk ik dan maar.

De eerste keer dat ik van Stryper vernam, was omdat ik als studentenforens een gratis nummer van De Telegraaf kon krijgen. Op de pagina Popscore stond een artikel over de PMRC die tegen zedeloosheid binnen de popmuziek streed. Een tweede stukje introduceerde kort Stryper. Ik knipte het uit en plakte het later op de binnenhoes bij de elpee, spoedig na het lezen in Amsterdam bij Boudisque aangeschaft.
"STRYPER EN BIJBELS - Over een heavy-metal elpee zullen de dames van de PMRC niet vallen. Namelijk: het debuutalbum van het Californische STRYPER, die met hardrock het evangelie willen verkondigen. Kennelijk met succes, want van de eerste elpee van de viermans formatie, die de veelzeggende titel Soldiers under command draagt, waren al 100.00 exemplaren op bestelling verkocht. (...) Muziek voor de Muzikale Fruitmand, dus."

Gezien de verschijningsdatum van Soldiers under Command, 23 augustus 1985, zal het medio september zijn geweest dat de groep in de Telegraaf werd genoemd. Hun label Enigma beschikte via Boudisque bovendien over een goede Europese distributie.
Ik kom uit een NCRV-gezin dat in 1985 was overgestapt naar de EO en de boodschap van Stryper was mij dus niet onbekend. Nu gaat het bij Stryper altijd daarover, maar het was de combinatie van sterke riffs, de vétte productie (drums!) van Duitser Michael Wagener en spetterende gitaarsolo's dat dit bepaald geen miskoop bleek.

Daarbij was er de aansprekende hoes én de kleding: met de wespenkleuren stónd iets, een "imagotruc" die rond diezelfde tijd ook door genregenoten Barren Cross werd toegepast.
Door hun uiterlijk werd de groep ten onrechte nogal eens als glammetal beschreven, maar de muziek ligt in het verlengde van Judas Priest en Saxon: harde heavy metal, legde ik mijn schoolmaatjes uit.
Drie van hen luisterden verbaasd toen ik het album draaide tijdens ons maandelijkse klaverjasavondje (waarvan ik het tweede spel altijd beduidend minder scherp speelde door ieeeets mindere concentratie na enkele biertjes). Ze dachten dat het spottend was bedoeld, maar ik legde hen uit dat het viertal voor hun boodschap stónd.

Opener Soldiers under Command knalt binnen door het machtige intro met drumslagen als waren het pauken; de verdienste van drummer Robert Sweet én de producer. Makes Me Wanna Sing is een uptempo meezinger, die me door de koortjes aan jaren '70 glamrockgroep The Sweet deed denken. Vast geen toeval dat de zanger van Stryper Michael Sweet is, de oudere broer van degene op de drumkruk. Opnieuw valt op dat Oz Fox een aardig moppie kan soleren. Toen al. Together Forever heeft warempel doowopinvloeden maar rockt uptempo door.
Dan de ballade First Love. Ook indertijd mijn minst favoriete onderdeel, maar vanmiddag valt toch op hoe goed die in elkaar zit. En dan het harde The Rock that Makes Me Roll.

Kant 2 hanteert dezelfde aanpak: twee stevige, uptempo nummers, gevolgd door een ballade met de titel Together as One. Dan volgt het ijzersterke Surrender met zware, hakkende riffs en een pakkende melodie. De heldere stem van Michael Sweet helemaal op z'n plek. Op midtemponummers is bovendien zijn broertje op z'n best, met onder meer heerlijke basdrumspel en goed getimede slagen op snaredrum en toms. Zoals op deze afsluiter, die een "bonus" krijgt met een traditional in heavy jasje: Battle Hymn of the Republic.

Anders dan De Telegraaf voorspelde was er meteen controverse; in de metalwereld was menigeen verstoord door de christelijke teksten en in de christelijke wereld was sowieso moeite met popmuziek. Beide standpunten vond ik be-la-che-lijk.
Volgend jaar wordt Soldiers under Command veertig jaar. Mijn conclusie, terwijl een volgende regenbui voorkomt dat ik de tuin moet sproeien: het album is fris en fruitig gebleven, veel beter dan ik had verwacht na het jarenlang niet te hebben gedraaid. Een dikke 8 derhalve (die twee ballades halen de vaart eruit), of zou ik toch een 9 moeten geven vanwege het baanbrekende werk van de groep?

Ach, baanbrekend werk. Black Sabbath deed in After Forever al datgene waar Stryper pas vijftien jaar later mee aankwam. Lof aan de Heer bezingen in een metalnummer en dit met een bekeringsdrang van heb ik jou daar.

Mij stoort het niet als iemand het bij zichzelf en voor zichzelf houdt. Maar die drang om 'de goede boodschap' bij anderen op te willen dringen is wel ergerlijk. Als ze naar mij met een bijbel gooien gooi ik hem terug. En als ze praatjes verkopen haal ik die ongenadig onderuit.

't Is dat Stryper in het Engels zingt, anders kwamen sommige teksten te direct binnen om nog van de muziek te genieten denk ik. Andere teksten, waarin Michael het bij zichzelf houdt, verdraag ik wel. En sommige teksten bieden de mogelijkheid om bewust anders te interpreteren, alsof ze over de liefde voor een ander mens gaan.

'Baanbrekende werk' bedoelde ik inderdaad niet in muzikale zin. Zoals gezegd vond ik Stryper muziek maken in de voetsporen van Priest en Saxon. Wat ik bedoelde was de combinatie van eigentijdse metal en geloof, nota bene op een seculier label.
Opeens was daar het subgenre white metal. Dat is eigenlijk een rare benaming, want waar alle andere subgenres iets zeggen over de stijl (thrash, death, black, nu, sludge etc. etc.) gaat het hier alleen over de teksten. Terecht is die term in onbruik geraakt.
Overigens was Stryper op haar beurt zeker niet de eerste die heavy muziek met een christelijke inslag combineerde.

En de moeite met de teksten snap ik, zeker als je het zou vertalen. Ze doen een appèl op je, zijn heel direct. Tegelijkertijd verbaast het me dat ik die bezwaren zelden (nooit?) hoor/lees bij andere groepen met een boodschap, al dan niet religieus (black, viking, pagan) gekleurd.
Wat ik wel op MuMe tegenkwam zijn bezwaren bij te simpele teksten. Laatst nog bij Van Halen - of was het Sammy Hagar solo? Ja, die moet je ook niet willen vertalen. Of wat dacht je van Whitesnake? Nou ja, de hele popmuziek is ermee gevuld, dat heeft Gloria Neemt Het Letterlijk meermalen bewezen!

Enfin, dank voor je reactie en ja, ik snap je drang om terug te gooien. Al kan ik me herinneren dat dat blijkens de verhalen van Dynamo Open Air 1987 niet gebeurde, tot verbazing van sommigen. Er lopen vast nog mensen rond die thuis zo'n opgevangen bijbel in de kast hebben staan.

Het feit dat Dynamo deze band als headliner boekte, geeft al aan dat Strypers status net iets anders was dan collega-evangelo's. Ja, er werd heus om gelachen, maar tegelijkertijd werd Stryper gewoon geaccepteerd door een groot deel van het mainstream metalpubliek.

Een appel doen op iemand is om hulp vragen. Dat is niet wat Stryper doet. Wat Stryper doet is wat getuigen van Jehova aan de voordeur doen. Je hun dogmatische rotzooi proberen te verkopen. Ik ken geen andere metalbands die dat op deze manier doen.

Wat black metal betreft nemen bands hun eigen black metal nonsens niet serieus, is het als horrorverhaaltje bedoeld. Of anti-christelijk. Is het al te serieus, zoals bij sommige idioten in Noorwegen, dan hoor je zeker bezwaren. Al helemaal als het van neonazistische inslag is.

Het jaar voor Stryper op Dynamo was stond overigens Joshua op de affiche. Ook een christelijke hardrock / metalband. En er bestond ook al Trouble. Dat deze bands uit de VS met zijn biblebelt kwamen hoeft niet te verbazen.

Laat ik mij om misverstanden te voorkomen duidelijker uitdrukken, al heeft het woord appel meer betekenissen dan slechts 'om hulp vragen'. Stryper deed een oproep aan hun publiek. Er werd iets van je verwacht en dat dat irritatie kan (zál!) opwekken moge duidelijk zijn. Ik snap daarom je vergelijking met Jehovagetuigen aan de deur.
Mij onbekend is of Stryper dat nog altijd op die directe wijze doet. Op hun laatste album The Final Battle zijn de teksten in mijn beleving niet meer van het kaliber 'bekeer je nu', maar misschien dat een ander dat wel zo beleeft?

Wat je tweede alinea betreft: herkenbaar en wat het slot van die alinea betreft: ik ken metallers die ontzettend klaar zijn met sommige extreme scenes daarbinnen, vanwege de racistische overtuigingen die ze daar tegenkwamen toen ze enkele jaren geleden naam probeerden te maken met hun band.
Geen flauw idee hoe breed die opvattingen in die kringen leven, wist überhaupt niet dat dat bestond. Kennelijk ben jij dat ook tegengekomen, Kronos?

En n.a.v. alinea 3: Joshua kwam uit LA, Trouble uit Chicago. Ver van elkaar en toch wat wat anders dan bijvoorbeeld biblebeltregio's als Tholen, Veenendaal of Staphorst. Maar al zijn de VS natuurlijk niet één grote biblebelt, ze zijn zeker religieus. Dit is overigens aan het veranderen.
Je hebt dus wederom een punt: in de jaren '80 was de invloed van het christelijke geloof daar nog sterk, om maar te zwijgen over uitwassen als prosperity-/tv-dominees. Door één in het bijzonder werd Stryper bij naam genoemd als muziek van de duivel, waarmee ze op één hoop werden gegooid met namen als Dio. Het waren de dagen van de PMRC met hun heksenjachten, koren op de molen van anti-popmuziekfanatici.

Als je de refo web forum erop naslaat en zoekt op Stryper dan zie je toch meer weerstand tegen Stryper onder kerkgangers dan in het metal wereldje.

Op zich kan ik alle subjecten handelen (behalve nazisme) maar Petra gaat (of ging) wel erg ver om alcohol tijdens het optreden te verbieden en het concert te beginnen met een gebed. Toen dat ik wel "Wo ist hier die Notausgang".

Dat gevoel heb ik niet. Het is gewoon bekeringsdrang die voortkomt uit de waan het licht gezien te hebben en de 'goede boodschap' te moeten verspreiden.

Wat neonazishit betreft, dat ben ik zelden tegengekomen omdat dit soort black metal me muzikaal amper boeit. Volgens de link die madmadder postte in het Metal Top 100 topic blijk ik per ongeluk wel enkele albums in huis te hebben van bands die er bedenkelijke meningen op nahouden.

Ik heb nooit het idee gehad dat Sabbath probeerde om mensen in de heer te laten geraken. Het lijkt mij -om een hippe term te gebruiken- een controlled opposition actie. Ze waren controversieel met een satanistisch imago, toen hebben ze waarschijnlijk gedacht; laten we een eng nummer maken met 'hun' ideeën.

Or perhaps you think that when you're dead you just stay in your grave?

Would you like to see the Pope on the end of a rope do you think he's a fool?

De vragen stellen, is ze beantwoorden

Dat imago kregen ze ten onrechte opgeplakt terwijl ze in werkelijkheid godsvrezende zieltjes waren (dixit Ozzy himself). Dus kwamen ze met deze tekst, droegen een hanger met kruis om hun hals en plaatsen grote kruizen op het podium, om hun zieltjes te redden en dat nare publiek dat ze onbedoeld hadden aangetrokken weg te jagen. Het 'enge' hoort er standaard bij. Kiezen voor de goede boodschap en God of anders eeuwige hel en verdoemenis.

Dat het imago wat ten onrechte was klopt en dat beaamt Iommi ook. Het omgekeerde kruis in de hoes van het debuut was niet het idee van de band zelf. Dat ze strenge godsdiensten hebben meegekregen geloof ik ook wel in dat Engeland van toen. Ik bespeur bij Ozzy trouwens zeker een bepaalde spiritualiteit, met name in zijn latere solowerk. Iommi heeft die thema's ook wel in zijn latere muziek her en der. Maar dat Black Sabbath destijds godvrezend probeerde hun publiek 'om te turnen' gaat er bij mij echt niet in.

Dat dit de ultieme missie was van Black Sabbath beweer ik ook niet. Het ging me over de tekst van het nummer After Forever: Lof aan de Heer bezingen in een metalnummer en dit met een bekeringsdrang van heb ik jou daar.

Have you ever thought about your soul can it be saved? [...]
Well I have seen the truth, yes I've seen the light and I've changed my ways [...]
They should realize before they criticize
That God is the only way to love [...]
I think it was true it was people like you that crucified Christ [...]
Open your eyes, just realize that he's the one
The only one who can save you now from all this sin and hate.

Geweldig album, een klassieker in de stevige melodieuze hardrock.
Tsja, die bekeringsteksten..... in het Engels dus het komt niet meteen direkt binnen zoals al eerder werd gezegd. Zo'n band met zang in het Nederlands had ik niet getrokken denk ik.
Toen ie uitkwam had een vriend van mij dat album bij Boudisque gekocht, we hadden al wat songs opgepikt van een lokaal Amsterdams radiostation die een uurtje of wat metal draaide en die in Zaandam te ontvangen was.

Heb ze destijds op Dynamo open air gezien waarbij ze bijbels in het publiek gooiden, had er best 1 willen hebben als souvenir.
Toen maar een T-shirt van ze gekocht. samen met Destruction waren ze voor mij de headliners.

Er is ook een live video uit die tijd (Live in Japan 1985), ze zouden zo op een bootje met de Pride mee kunnen varen zoals ze er toen uitzagen.
De hardrockwereld was destijds al behoorlijk tolerant wat dat betreft.

Haha, die laatste alinea!

In het geval van Stryper lag dat aan henzelf. Het tekent de band dat ze op Dynamo staan tussen Testament en Destruction. Het was mijn eerste hardrockconcert en ik keek mijn ogen uit. Hoewel we altijd lachten om Stryper, speelden ze alsof hun leven er vanaf hing. Daarenboven kon ik en vele anderen veel dingetjes nog behoorlijk meezingen ook.
Later zag ik ze nog eens op een relifestival in de buurt. Daar was de sfeer toch anders. Minder ongedwongen. En Stryper (zonder Michael Sweet) gedroeg zich daar als een waar stel predikanten. Dat deden de andere artiesten daar ook.
Zul je denken: wat moet die gast nou op een relifestival? Nou, ik kom van de Noordwest Veluwe en daar was in de jaren 90 geen zak te doen behalve relidingen. En als dan Stryper in de buurt is, ga je gewoon. En ik heb vrienden uit die hoek met wie ik zo nu en dan eens meega naar dingen als Demon Hunter enzo. Leuke artiesten om eens live te zien, maar de sfeer van dat soort festivals bevalt mij nooit zo. Veel te gezapig en te geforceerd.


Wie ze Michael Sweet en Stryper tegenwoordig hoort en ziet, ziet een stel gasten dat gewoon midden in het leven staat.

Was dat niet op de oude Flevohof? Mijn zus ging daar ook elk jaar naartoe met vriendinnen. Toen bekend werd dat Stryper kwam heb ik even getwijfeld maar heb het toch niet gedaan. Toen ik later vernam dat Michael Sweet er niet meer bij zat was ik blij met m'n keuze. Een jaar erna (of wellicht ervoor?) kwam Whitecross er ook. Ook zo'n best wel leuke hardrockband uit reli-land. Wederom niet gegaan...en daar heb ik best een klein beetje spijt van. Stryper heb ik namelijk later alsnog een keer live gezien in een zaal in Utrecht. Whitecross daarentegen heb ik nooit live gezien.

Ja flevohof idd.

Mooi man! Ik zal het eens doorsturen aan m'n zus
Wat me trouwens opvalt; de stem van Oz Fox lijkt akelig veel op die van Michael Sweet.

Leuk om dit weer eens te zien. Superbraaf ook allemaal. Stryper was echt het leukst. Veel wereldvreemde mensen ook. Die organisatie noemde zichzelf 'Youth For Christ' en in die tijd had je ook al Altar (wat ik ook te gek vond) overal 'Youth Against Christ' riep. Ik leefde in een schizofrene wereld in die tijd. Zo zag ik eerder ook nog Koos Alberts zonder rolstoel bij ons op de Kermis. En niet te vergeten Lois Lane, Herman Brood en Angela & the Rude aan de overkant op het strand in Zeewolde. Dat was de actie rondom de Noordwest Veluwe toen. Heel af en toe kon ik mee naar Baroeg, Nighttown, Noorderligt of Hedon voor wat 'echte' metal om me aan te laven.

Het duurde tot 1993 tot een heuse thrashband (Inquisitor) ons eigen Aaltjespopfestival onveilig kwam maken. Alle kerkbesturen kwamen in opstand. Ze schreven brieven naar het college en de gemeenteraad. Eindelijk eens tevergeefs. Dat was wel lachen. Extra koren op de molen ook voor de band in kwestie.

Maar dan nog. Stryper heeft met Soldiers Under Command een fijne meezinghardrockplaat op haar conto staan. De energie van het titelnummer, Rock That Makes Me Roll en Makes Me Wanna Sing is onweerstaanbaar met die vingervlugge riffjes en stuwende ritmen. Samen met To Hell With The Devil en Yellow And The Black Attack is Soldiers Under Command toch het beste en meest iconische wat de band op de mat legde.

Koossie kon op de fiets komen Die woonde in Hierden toch als ik me niet vergis?

Ja de familie Krommenhoek is een bekende familie hier.