Dark Sun Riders - Seeds of Evolution (1996)

Brother J. heeft zijn strepen verdiend met twee ijzersterke albums begin jaren '90 als frontman van de sterk afrocentristisch geïnspireerde groep, de X-Clan. Maar 4 jaar na "Xodus", het tweede album van X-Clan, komt Brother J. met een nieuw album, volledig geproduceerd door een onbekende productie-formatie, de Dark Sun Riders.

MC-gewijs is er weinig veranderd: Brother J. heeft nog steeds een loepzuivere en duidelijk gearticuleerde flow en een heerlijke baritonstem die werkelijk elke beat berijdt zoals een volleerd ruiter zijn ros temt.

De producties zijn minder duidelijk gebaseerd op heavy P-funk dan op de X-Clan albums. De algehele sound is eerder duister en de nog steeds aanwezige funksamples klinken veel dreigender dan voorheen. Diepe bassgrooves nemen enige suggestie van opgewektheid weg en creëren een rauwe undergroundsfeer. Door merg en been gaande producties als op de titeltrack zijn midnineties boombap uit het boekje en zijn ruige opzwepende headnodders in de meest letterlijke zin van het woord. De Dark Sun Riders weten ook meermaals rare spacy geluidjes of hoge bliepjes toe te voegen aan de hardcore beats, waardoor een dromerigere sound hand in hand gaat met een realistisch straatgeluid.

Brother J.'s inhoud is net zoals op zijn X-Clan-platen uitgesproken pro-black en volledig doordrongen van de afrocentristische mentaliteit die in de jaren '90 hoogtij vierde in de zwarte gemeenschappen in de V.S.. Zijn soms prekerige toon gaat door zijn melodieuze flow nooit vervelen. Brother J. is even commanderend en belerend als Chuck D of KRS-One, maar flowt even smooth als Rakim. En ook al is niet elk nummer van de 11 échte tracks hier even memorabel, toch blijft Brother J. een fantastische MC en een waar genot om naar te luisteren. Als de beats dan nog eens meezitten zoals op "Dark Sun Riders", "Time to Build", "Magnificent Son", "Soulful Ascension" en "Feel & Move" dan krijg je als luisteraar hiphop van de bovenste plank voorgeschoteld.

4*

Ik vind dit veeeeel beter dan het werk van de X-Clan dat ik bezit (eerste 2 albums). De donkere, kale, harde beats met aanwezigheid van veelal diepe baslijnen en harde drums passen perfect bij de uitstekende stem en flow van Brother J. De interludes storen mij totaal niet. Integendeel, het zijn vaak interessante teksten die overtuigend door Brother J worden gebracht; soms nog ondersteund door wat instrumentale begeleiding. De vaart zit er ook goed in bij het album. Op het eerste gezicht lijken 22 tracks wat veel, maar de helft hiervan omvat een interlude. Geen van de reguliere tracks haalt de mijlpaal van 4,5 minuten. Ik vind het een erg sterk album wat van mij nog net iets donkerder had gemogen. Tracks als The Mouth Ritual, Dark Sun Riders, Feel & Move en Jewels Of Evol zijn heel erg sterk. Maar ook de overige nummers mogen er wel zijn. En zoals gezegd zijn de interludes ook sterk genoeg om op te laten staan. Als ik dit album ergens voor een prettige prijs tegenkom, behoort het tot mijn collectie.