Lloyd Cole & The Commotions - Easy Pieces (1985)

Onderschatte opvolger van Rattlesnakes, dé melodieuze popplaat van de jaren '80. Hoewel de meesterlijk sobere productie van Rattlesnakes hier vervangen is door ietwat overdadige drum- en blazerspartijen werden niettemin weer buitenmenselijk intelligente popsongs afgeleverd, meanderend tussen Byrds, Dylan en soul. Lloyd gaat echt zingen op deze plaat en ondersteund door de inventieve riffs van gitarist Neil Clark en het bijzondere instrumentgebruik van Blair Cowan (akoestische orgels, accordeon) eindigt het toch in een geheel eigen stijl. Was Rattlesnakes het Engelse studentenalbum, dan is dit Schots-Amerikaanse plattelandspop. Sleutelsong: Why I love country music.

Inderdaad een uitstekende plaat, hoewel ik het wel de minste van de drie Commotions-platen vind. Toch krijgt hij van mij 4 sterren. De 3 singles (tracks 5,6 en 7) zijn prachtig en daarnaast zijn de eerste 3 nummers en de laatste 3 ook van grote klasse.

(Tracks 11-13 zijn bonustracks, dus deze dienen door een sterretje te worden gemarkeerd)

Inderdaad. Weinig toe te voegen aan het stukje van ratfish. Zeer onderschatte plaat van Lloyd Cole. Melodieus en lieflijk tegelijk..
Hoewel Lloyd Cole & Commotions nooit tot mijn meest favoriete groepen behoorde, heb ik inmiddels ook de 2 BBC- sessions cd's gekocht

Eigenlijk kan ik best genieten van dit album ook van de misschien wat overdadige arrangementen in de vorm van de blazers.
Ik weet nog goed dat Lost Weekend een radio 3 hitje was bij de Vara: heerlijk nummer waar ik erg vrolijk van werd. Het gekke was dat ik nooit een link legde naar Rattlesnakes. Dit was zowat een ander bandje. Ook Brand New Friend kwam nogal eens voorbij.
Zelf schijnen de heren niet zo tevreden te zijn over dit album: ik ben dat dan niet met ze eens. Geen klassieker als het debuut misschien, maar wel een heerlijk staaltje vakwerk uit de jaren '80.
Nu nog proberen dit album op cd te krijgen want dat valt nog niet mee......

Lloyd Cole & the Commotions was het voor mij altijd net niet, mooie liedjes ( zo nu en dan) maar die stem..... verschikkelijk.

zeer goede opvolger van rattlesnakes , met cut me down en vooral ' james ' als prachtsongs, sterk .

Een jaar verder en sinds vandaag toch wel degelijk op cd en nu ik het weer eens hoor blijft het toch echt een lekker album voor mij.

En ik ga hem vanavond maar eens voor het eerst draaien op vinyl. Ik ben benieuwd, want ik zag geloof ik ergens eens "Lost Weekend" langskomen en dat smaakte absoluut naar meer.

Mooie plaat. Hoogtepunten zijn het ontzettend mooi wervelende liedje "Pretty gone" en de beschrijving van een compleet krankzinnige relatie/vriendschap (ik neig meer naar het eerste) dat prachtig Randy Newmaniaanse "That's Why I Love Country Music" genoemd is; want in country-liedjes is alles simpel en overzichtelijk (even kort door de bocht).

Om maar eens een draai aan een cliché te geven, het geheel is minder dan de som der delen. De nummers apart zijn stuk voor stuk best goed, maar als ik de plaat als geheel draai blijft hij toch niet tot het einde boeien, zoals wèl gold voor de twee andere (geweldige) platen van LC&tC. Moeilijk om de vinger op de wonde plek te leggen, want nogmaals, ik kan er eigenlijk verder weinig tegenin brengen.

Vroeger had ik een C90-cassettebandje voor in de auto, met op kant 1 het beste van Lloyd Cole: vijf nummers van Rattlesnakes, vier van Mainstream, en met daar tussenin van dít album Why I love country music en het meeslepende Perfect blue. Dat zijn ook nu nog de nummers die ik het meeste draai.

Sombere opvolger van Rattlesnakes met toch wel donkere teksten.
Niet zo sterk als het debuut maar er staan diverse fraaie nummers op.
De single Brand New Friend doet mij altijd terugdenken aan VARA"s verrukkelijke vijftien die dit nummer behoorlijk probeerde te promoten.
Het gekke is dat ik Lost Weekend nooit een bijzonder nummer heb gevonden , wel goed maar minder sterk als bijvoorbeeld Why I Love Country Music, Grace en de afsluiter.

Klopt, ja, heb ook nooit begrepen waarom Perfect Blue geen single was.
Misschien omdat ze al een single hadden die Perfect Skin heette?
In elk geval een veel hitgevoeliger nummer dan Cut Me Down of Brand New Friend.
Verder vind ik de eerste vier nummers ook hoogtepunten (kan de vergelijking met Rattlesnakes zeker doorstaan) en James is een mooie ballad.