John Phillips - John Phillips (John, the Wolf King of L.A.) (1970)

Het eerste solo album van de voormalig Mamas & Papas liedjes-smit. Ik moet zeggen dat ik met zijn vorige groep niet echt bekend ben maar dit plaatje zet me wel aan om de rest van zijn werk ook eens te gaan luisteren. Mooie liedjes die delicaat en intens gebracht worden en schitteren in hun eenvoud. Mississippi en April Anne zijn voor mj de twee beste liedjes.

Deze plaat is zo ontzettend goed en helaas bij zoveel mensen volledig onbekend. Echt een miskent meesterwerk. Luister en huiver naar deze inspiratiebron van o.a. Bonnie Prince Billie, die ook een van z'n nummers gecoverd heeft.

Hij had een geweldig gevoel voor pop-melodien.

Papa John was een componist en schrijver eerste klas. Hij kon mooie melodieen maken met een melancholische ondertoon, iets waar ik gewoon jaloers op ben. Wolfking of LA is ondergewaardeert als solo plaat, terwijl ik er een heel warm gevoel bij krijg. Net als bij the mamas and the papas die ook een naslagwerk hebben nagelaten dankzij John, en natuurlijk Denny, Cass en Michelle. ik zag net bij het zoeken naar John Phillips dat er dit jaar ook een cd uitkomt, ik ga effe kijken wat daar opstaat. Wolfking of LA is in ieder geval een juweeltje.

ik vind dit persoonlijk een goed album van John Phillips. er staan mooie liedjes op.
ik zat op een dag achter mijn pc te zoeken naar solo hits van de ex-mamas & the papas. ik vond natuurlijk de bekende hits van mama cass! maar ik had nog nooit solo liedjes van de 2 papa's gehoord. tot ik dit album ondekte.
En goede ondekking!!

trouwens, deze cover lijkt wel erg op de cover van het album 'Desire' van Bob Dylan... terwijl dit album toch 8 jaar eerder verscheen.
wie weet hier meer van?

Hier ben ik dus echt heel benieuwd naar. Zoals tondeman al zegt had John Phillips een geweldig gevoel voor pop-melodieen. Alhoewel Mama's & Papa's mij soms even iets te zoet is, ben ik juist heel erg geinteresseerd in dit solo-album. Het gemiddelde liegt er ook niet om.

Vier redenen waarom dit één van de lekkerste albums is die ik bezit:

1. De stem van Phillips. Heerlijk melancholische stem, dat is een instrument opzich op dit album.

2. De instrumentatie, en dan met name de basgitaar. Die wordt geweldig gebruikt op dit album, zeker in nummers als Drum en Down the Beach.

3. Nu ken ik het repertoire van Phillips verder niet echt, maar ik weet dat hij nummers als California Dreamin en If You're Going to San Francisco heeft geschreven, wat melodieuze meesterwerken zijn. Op dit album zijn de melodien minstens zo verbluffend.

4. De zomerse sfeer. Alhoewel ik het in de winter van vorig jaar heb leren kennen, is dit bij uitstek een album om in de warme maanden te draaien.

Alles bij elkaar dus een heerlijke plaat, waarbij April Anne, Drum (vooral die) en Down the Beach vanaf het begin mijn favorieten waren, maar waar ook de andere nummers mij steeds meer gaan bevallen. Dat hoge gemiddelde is zeker niet overdreven!

En dan heb ik het nog niet eens gehad over Topanga Canyon. Wat een geweldig nummer is dat zeg. De manier waarop de rustige gitaarintro overgaat in de baslijn na zo'n 15 seconden is misschien wel het mooise moment van het hele album.

Ik heb me een tijd lang afgevraagd hoe het toch komt dat Phillips na deze plaat met weinig nieuws is gekomen. De reden daarvoor is helaas het feit geweest dat hij niet van de drugs kon afblijven in de jaren '70. Hij is nog de studio ingegaan met Mick Jagger en Keith Richards om zijn 2e solo album op te nemen, maar zowel Phillips als Richards waren teveel met drugs bezig om tot een volwaardige plaat te komen. Een aantal nummers van die sessie is wel terechtgekomen op het album op het album "Pay Pack & Follow" uit 2001.

Er zijn van die platen die je even meenemen naar een heel andere wereld. U voelt hem al aankomen, en inderdaad, dit is er zo een. John Phillips sleurt je vanaf de eerste jankende countrygitaargeluiden (zijn het eigenlijk wel gitaargeluiden, vraag ik me ineens af... een orgeltje zou ook kunnen!) mee in zijn wondere Amerikaanse sprookjeswereld vol melancholie én hoop.

Wie hier een zoveelste ouwe folkplaat verwacht, heeft het mis. Dit is namelijk gewoon popmuziek in de oervorm. John Phillips, voorman van The Mama's en the Papa's, heeft die fluwelen touch in zijn stem en composities die ervoor zorgen dat ook popmuziek enorm diep in je geest kan kruipen. Niets zo moeilijk als echt goede popmuziek, namelijk. Wat dat betreft hebben rockers het maar makkelijk: die kunnen zich nog eens achter een gitaar verschuilen. Een popnummer moet in al zijn eenvoud en oervorm kloppen.

Paddy McAloon van Prefab Sprout kan dat bijvoorbeeld, en dus deze John Phillips. Het eerste nummer, April Anne, illustreert dat meteen op niet mis te verstane wijze. Phillips bezingt April Anne. With the red bandana 'round her head. In die eerste zit al alles. Phillips' gevoel voor melodie. Zijn zachte, dichterlijke en verhalende zangstem. Prachtig baswerk ook in dit nummer. Met piano, bas en countryachtige gitaar creëert Phillips een intieme, volstrekt unieke, huiskamersfeer.

De opener is het absolute hoogtepunt van deze plaat, maar ook de rest is van akelig hoog niveau. Dit is geen plaat om al te veel woorden aan vuil te maken... luisteren werpt meer vruchten af . Snel doen dus!

Gek, had dit jaren geleden geluisterd en vond t wel aardig. nu nog is gedownload en verdomd hij begin te groeien. Vergeten meesterwerk dus hier is er 1!!

Prachtig plaatje van Papa John Phillips. Ondanks dat ie onlangs in het nieuws is gekomen als "all family man" (viespeuk die het jaren met zijn eigen dochter deed) et ie met deze plaat een erg fijne sfeer neer. Het gouden jaar 1969 laat dus weer eens van zich spreken.
De hoes doet me wat denken aan "desire" van bob dylan, de klanken zijn dankzij de aangename stem van papa john net zo prettig.

Overigens moet nummer 8 natuurlijk "down the beach" zijn (ipv down the ebabe??), een heerlijk nummer met een soort misplaatste louis armstrong imitaite!

Een prima album van John Phillips, dat me weer even deed terugverlangen naar The Mama's & the Papa's, waar ik ook een grote liefhebber van was. Sommige nummers hebben ook een beetje de stijl en sfeer daarvan, overigens niets verwonderlijk.
Het is rustig en ingetogen werk van John Phillips, nog voor zijn grote problemen met de verslaving aan allerlei soorten drugs.
Alle songs liggen lekker in het gehoor, kortom een hele goede CD.
Maar eens kijken of ik deze ook nog op LP kan krijgen, maar dat zal moeilijk worden.

Nog steeds mogelijk. Ook in nieuwe persing. Ik heb 'm zelf bij Velvet Music besteld. Het duurde een aantal weken, maar uiteindelijk prima kwaliteit vinyl ervoor terug gekregen.

Heb em laatst bij Amoebe records in San Francisco gevonden, origineel uit '69, in folie!

Ik heb hem nu op CD en plaat.. plaat is een duitse uitgave uit 1970, maar klinkt prima. Lichte gebruikssporen en voor een schijntje..