John Phillips - John Phillips (John, the Wolf King of L.A.) (1970)

Er zijn van die platen die je even meenemen naar een heel andere wereld. U voelt hem al aankomen, en inderdaad, dit is er zo een. John Phillips sleurt je vanaf de eerste jankende countrygitaargeluiden (zijn het eigenlijk wel gitaargeluiden, vraag ik me ineens af... een orgeltje zou ook kunnen!) mee in zijn wondere Amerikaanse sprookjeswereld vol melancholie én hoop.

Wie hier een zoveelste ouwe folkplaat verwacht, heeft het mis. Dit is namelijk gewoon popmuziek in de oervorm. John Phillips, voorman van The Mama's en the Papa's, heeft die fluwelen touch in zijn stem en composities die ervoor zorgen dat ook popmuziek enorm diep in je geest kan kruipen. Niets zo moeilijk als echt goede popmuziek, namelijk. Wat dat betreft hebben rockers het maar makkelijk: die kunnen zich nog eens achter een gitaar verschuilen. Een popnummer moet in al zijn eenvoud en oervorm kloppen.

Paddy McAloon van Prefab Sprout kan dat bijvoorbeeld, en dus deze John Phillips. Het eerste nummer, April Anne, illustreert dat meteen op niet mis te verstane wijze. Phillips bezingt April Anne. With the red bandana 'round her head. In die eerste zit al alles. Phillips' gevoel voor melodie. Zijn zachte, dichterlijke en verhalende zangstem. Prachtig baswerk ook in dit nummer. Met piano, bas en countryachtige gitaar creëert Phillips een intieme, volstrekt unieke, huiskamersfeer.

De opener is het absolute hoogtepunt van deze plaat, maar ook de rest is van akelig hoog niveau. Dit is geen plaat om al te veel woorden aan vuil te maken... luisteren werpt meer vruchten af . Snel doen dus!