John Mayall & The Bluesbreakers - Bare Wires (1968)

Toch vreemd dat op Musicmeter wordt uitgegaan van de cd versie waar 'the Barewire Suite' als één track op staat. Op de originele release uit 1968, eigenlijk op al het vinyl van toen, is dit de naam van kant A van de LP. Hoewel, eigenlijk staat er 'A Suite By John Mayall, waarbij de diverse nummers gewoon benoemd zijn en los van elkaar. Kant B van de LP heet 'Another Side'.

Kant A 'A Suite by John Mayall' is heerlijk relaxed en afwisselend. Beste songs vind ik I Started Walking, Open Up A New Door & Look In The Mirror, waar de band lekker los gaat. De band die net als op Crusade een geweldige gitarist kent in Mick Taylor, die een jaar later in the Rolling Stones ging spelen. Sterk vind ik ook het orgeltje van Mayall zelf en ik hou wel van zijn wat iele, vaak hogere, klagerige bluesstem.

Kant B opent erg fijn met het uitstekende I'm A Stranger, met blazers en orgel in een hoofdrol. No Reply heeft ook wat funk in zich, lekker nummer is dat! Op Hartley Quits laat Taylor even horen wat hij kan. Killing Time is een uitstekende song, die wel wat in de sound past van Let It Bleed, de klassieker van The Stones van een jaar later. Alles bij elkaar is dit alweer een uitstekende plaat van John Mayall & The Bluesbreakers.