Spirogyra - St. Radigunds (1971)

Buitengewoon intrigerend album. Een verhalende, haast profetische stem van de zanger en een hoge mystieke zangstem van de zangeres. Een mooie combinatie zo blijkt.

Strijkers worden hier benut om een luguber sfeertje op te wekken. De teksten zijn om van de smullen. Luister bijvoorbeeld eens The Captain's Log, wat een geweldige track.

Progressive Folk van de bovenste plank!

Bij Protonos bespreekt 25 sprookjesachtige albums:

Dit album ken ik nog niet zo lang, maar is toch uitgegroeid tot een van mijn favorieten. Spirogyra is ook zo’n kort maar krachtig folk/prog groepje. 3 albums binnen een korte tijd en daarna ging de band uit elkaar. De vocalen worden verzorgd door Martin Cockerham en Barbara Gaskin. De eerste heeft een verhalende en emotievolle stem. Hij houdt het midden tussen spreken en zingen. Barbara Gaskin heeft een mooie hoge stem, die wel vaker voorkomt in dit soort bands(Trees, Fairport, Pentangle, Mellowcandle). De viool speelt een prominente rol op deze plaat, evenals de dikwijls heldhaftige teksten. Klein favorietje van mij is Captains Log, een nummertje van 2 minuten bomvol sfeer. Bijna alle nummers kunnen goed op zichzelf staan maar samen zorgen ze voor een mooi geheel. Love is a Funny Thing is een welkome afwisseling tussen het overwegend zwaarmoedige werk.

Kan me op alle punten aansluiten bij Protonos. Captain's Log is ook mijn favoriet, samen met We Were a Happy Crew, met originele afwisseling tussen wals- en vierkwartsmaat. De stemmen van Cockerham en Gaskin passen perfect bij de muziek, vooral bij The Future Won't Be Long, waar Cockerhams epische proclamatie in prachtig contrast staat met Gaskins zoete engelenzang, en de teksten zijn prachtig.

I'm 54
I've sailed before
This is not the sea,
It's war

Kippenvel.

Begin jaren '70 kocht mijn jongere zus alle drie de LP's. Ik was meteen gegrepen, kocht ze ook en heb ze grijs gedraaid. St. Radigunds is wel een absolute topper welke mij nooit verveelt. Hoort thuis is mijn persoonlijke top 5 aller tijden! Heb Barbara Gaskin gevolgd in haar verdere muzikale werk maar dat kon mij niet bekoren. Martin Cockerham heeft in 2010 Spirogyra 5 uitgebracht maar deze plaat kon de sfeer van de eerste 3 niet evenaren. Uiteraard 5 sterren want meer is niet mogelijk!

Gelukkig is dit album op Spotify te beluisteren; helaas de andere twee (nog) niet.

Mooie authentieke folkrock. De stem van Barbara Gaskin spreekt mij meer aan dan die van Martin Cockerham die ik soms wat te schreeuwerig vind. Niet geheel toevallig is mijn favoriete track van dit album dan ook 'Time will tell', waarop Cockerham de vocalen overlaat aan zijn vrouwelijke bandgenote.
Maar ook het (te) korte 'Captain's Log', overigens wèl met zang van Cockerham, is fraai.

Spirogyra is een band uit Canterbury (Kent) en dus geografisch een Canterbury-band, maar stylistisch verre van dat. De band is namelijk een folkrock band, en met een beetje valsspelen zelfs een progressive folkband, oftwel folkprog.

De band heeft wel banden met de Canterbury scene, want de zangeres is niemand minder dan Barbara Gaskin. Zij zal later meehelpen op platen van Egg, Hatfield & the North en National Health. Ze zal veelvuldig samenwerken met Dave Stewart en uiteindelijk ook met hem trouwen in 2021. Ik ben echt een liefhebber van haar stem. Zij heeft een enorm bereik en haar stemgeluid is erg warm. Ze zingt in elk geval mooier dan Martin Cockerham, waarvan ik vind dat de stem wat schel klinkt.

Het vioolspel van Julian Cusack verdient ook nog een vermelding.

Spirogyra (een geslacht van groene algen) werd in 1967 geformeerd in Bolton (Lancashire) door het duo gitarist/zanger Martin Cockerham en Mark Francis. de band werd later uitgebreid met zangeres Barbara Gaskin, Steve Borrill (bas) en Julian Cusack (viool) die dit debuutalbum maakten met folk rock met progressieve en psychedelische invloeden.

wijlen Martin Cockerham (R.I.P. 05-04-2018) was het brein achter de groep, die eind 1974 na 3 albums werd opgeheven. de live bezetting van de band bestond toen behalve Martin Cockerham en Barbara Gaskin uit Rick Biddulph (bas, gitaar) en Jon Gifford (woodwinds).

Spirogyra stond mede aan de basis van de opkomst van de Britse folk rock beweging begin jaren 70. Martin Cockerham was een groot fan van de Beatles, van wie in 1967 het album "Sgt. Pepper" verscheen en een bewonderaar van de Incredible String Band. het waren de hoogtijdagen van "flower power", waarbij begrippen als anti-kapitalisme en anti-materialisme door vele jongeren werden uitgedragen.

in die zeg maar andere tijden verscheen "St. Radigunds" vernoemd naar een (grote) woning in St. Radigunds Street in Canterbury, waar meerdere bandleden collectief met hun aanhang woonden. de groep speelde destijds o.a. in het voorprogramma van Traffic en deed tijdens hun tournees ook tweemaal Nederland aan.

Favoriete tracks het ingetogen "Captain's Log" en de (semi) ballad "Cogwheels, Crutches & Cyanide" en het luchtige "Love Is a Funny Thing" met prachtige zang van Barbara Gaskin, maar ook de meer mystieke, opzwepende nummers als "The Future Won't Be Long", "Island", "Magical Mary" en "The Duke of Beaufoot" maken ruim 50 jaar later nog steeds indruk.

de cd-reissue (Repuk 2007) bevat 1 bonus track, de A-side single "Dangerous Dave" (1972), een lekker rammelend folk rock nummer.

Album werd geproduceerd door Robert Kirby (o.a. bekend als arrangeur van de Nick Drake albums "Five Leaves Left" en "Bryter Layter") die eveneens trompet en blokfluit speelde op dit album, waarop ook drummer Dave Mattacks (Fairport Convention) en Tony Cox (VCS 3 synthesizer) meespeelden.

Recorded at Morgan Studios & Sound Techniques Studios, London

All songs written by Martin Cockerham, except "Time Will Tell" (Julian Cusack)