Venetian Snares - Winter in the Belly of a Snake (2002)

Ik begin met 3.5*.

Zoals vaak veel net-niet werk op Snares releases. Vaak breakcore die maar wat aanneuzelt, wat toch niet echt bij het gevoel achter het genre past vind ik. Zo'n "Dad" vind ik echt totaal niks. Gelukkig zijn er trackjes als Suffocate, die met mooiere melodieën heel wat goed weten te maken.

Want van de breakbeats moet Snares het uiteindelijk toch nooit hebben. Te wisselend weer dit album. Ik hoor liever z'n conceptalbums, waar één stijl of sfeer de hele rit doorgedragen wordt.

Dé snares-plaat voor mij....

Ik heb al een tijd een boel Venetian Snares-platen op mijn pc staan, maar ik kon mezelf er nooit echt toe zetten om ze te luisteren. Achteraf blijkt het goed te zijn dat ik er pas laat aan begonnen ben, want dit had ik heel lang niet kunnen waarderen.

Grote chaos aan allerlei electronische geluidjes, met wat langzamer voortkabbelende golven geluid op de achtergrond. Wat er allemaal gebeurd weet ik niet precies, maar dat hoef ik ook niet te weten. De enorme rust die deze plaat met zo'n hoop actie weet te bereiken weet me gewoon enorm te boeien.

Het is trouwens iets wat me de laatste tijd vaker opvalt, dat ik meer en meer waardering krijg voor chaotische platen... album die niet netjes binnen de lijntjes ingekleurd zijn. Onvoorspelbare albums, en deze past goed in die lijn

Ik ben het met mensen hierboven eens dat de tracks met stem niet de sterkste zijn... nummers als Stairs Song en Suffocate vind ik wel erg sterk... die hebben gewoon een bepaalde sfeer die me aangrijpt en niet zo loslaat, erg bijzonder.

Waarom het me precies een album lang blijft boeien weet ik niet... als ik naar de tracks afzonderlijk zou luisteren zou ik verwachten dat het me snel zou vervelen.. maar het boeit gewoon continu, en daarom een 4,5*

.. vanwege mijn gebrekkige electronic-kennis houd ik mij open voor aanbevelingen