Wes Montgomery - The Incredible Jazz Guitar of Wes Montgomery (1960)
mijn stem
74 stemmen
4
geplaatst: 25 februari 2022, 19:21 uur
madmadders (her)ontdekkingsreis door de sixties en seventies #5: Wes Montgomery – The Incredible Jazz Guitar of Wes Montgomery
God, dit stuk liet even op zich wachten. Ik luister dit album al maanden, maar ik vond nog niet het juiste moment om even te gaan zitten voor een berichtje bij dit album. Het voordeel is wel dat ik alle tijd heb gehad om The Incredible Jazz Guitar of Wes Montgomery helemaal te doorgronden. Voor zover je daarvan kunt spreken bij een jazz-album.
Want naar jazz luisteren is toch een heel ander soort luisteren dan ik gewend ben. Waar je bij popliedjes na vaak luisteren kunt anticiperen op iedere noot, op ieder woord, ligt dat bij (instrumentale) jazz toch net wat anders. Ik heb dit album nu inmiddels een keer of 10 gehoord schat ik, maar nog steeds klinkt ieder nummer fris. Natuurlijk, je begint bepaalde structuren, wendingen wel te herkennen, maar er echt op anticiperen, dat lukt me nog niet. Ik ben dan ook (nog) geen doorgewinterde jazzluisteraar.
Maar dat jazz zo moeilijk te doorgronden is, is denk ik juist wel een heel positief gegeven. Voor een popliedje moet je vaak toch in de stemming zijn, en de meeste liedjes kun je ook niet eindeloos horen, want op den duur gaan ze vervelen, juist omdat je ze te goed kent (en ja, ik weet het, er zijn natuurlijk heel veel uitzonderingen op die regel). Dat probleem heb ik dus nooit met jazz die ik goed vind. Een goede jazzplaat blijft steeds weer fascineren en er zijn altijd weer nieuwe details die opvallen, ook na tig keer luisteren.
Dit is voor mij dus zo'n goede jazzplaat. Sowieso is het best verfrissend om een gitaar in de hoofdrol te horen (in het geval van jazz dan, hè), en Montgomery beheerst het instrument uitstekend en weet er indrukwekkende melodieën uit te persen. Wat me echter het meeste aanspreekt, is toch wel hoe dynamisch dit album is. 'Polka Dots and Moonbeams' is bijvoorbeeld enorm melancholisch en nodigt uit tot mijmeringen en overpeinzingen. Maar dit schitterende liedje wordt opgevolgd door 'Four on Six' dat energiek is en waar je direct vrolijk van wordt (geen overbodige luxe in deze tijden van ellende).
Zo springt The Incredible Jazz Guitar of Wes Montgomery op en neer qua sfeerzetting maar tegelijkertijd voelt het wel heel erg aan als een afgebakend geheel. De gemene deler is namelijk ontspannenheid. Montgomery brengt alles met een zelfverzekerde rust die heerlijk is om je aan te laven.
Deze werkt enorm verkwikkend heb ik gemerkt. Heerlijk na een dag hard werken, heel fijn wanneer je na veel sociale verplichtingen weer wat tijd voor jezelf hebt. En ik moet zeggen, na twee dagen totaal opgegaan te zijn in al het nieuws over de oorlog, voel ik me na het luisteren van dit album toch weer even stukken beter. Zeer therapeutisch, die ongelooflijke gitaar van ome Wes.
Next stop: Etta James – At Last!
God, dit stuk liet even op zich wachten. Ik luister dit album al maanden, maar ik vond nog niet het juiste moment om even te gaan zitten voor een berichtje bij dit album. Het voordeel is wel dat ik alle tijd heb gehad om The Incredible Jazz Guitar of Wes Montgomery helemaal te doorgronden. Voor zover je daarvan kunt spreken bij een jazz-album.
Want naar jazz luisteren is toch een heel ander soort luisteren dan ik gewend ben. Waar je bij popliedjes na vaak luisteren kunt anticiperen op iedere noot, op ieder woord, ligt dat bij (instrumentale) jazz toch net wat anders. Ik heb dit album nu inmiddels een keer of 10 gehoord schat ik, maar nog steeds klinkt ieder nummer fris. Natuurlijk, je begint bepaalde structuren, wendingen wel te herkennen, maar er echt op anticiperen, dat lukt me nog niet. Ik ben dan ook (nog) geen doorgewinterde jazzluisteraar.
Maar dat jazz zo moeilijk te doorgronden is, is denk ik juist wel een heel positief gegeven. Voor een popliedje moet je vaak toch in de stemming zijn, en de meeste liedjes kun je ook niet eindeloos horen, want op den duur gaan ze vervelen, juist omdat je ze te goed kent (en ja, ik weet het, er zijn natuurlijk heel veel uitzonderingen op die regel). Dat probleem heb ik dus nooit met jazz die ik goed vind. Een goede jazzplaat blijft steeds weer fascineren en er zijn altijd weer nieuwe details die opvallen, ook na tig keer luisteren.
Dit is voor mij dus zo'n goede jazzplaat. Sowieso is het best verfrissend om een gitaar in de hoofdrol te horen (in het geval van jazz dan, hè), en Montgomery beheerst het instrument uitstekend en weet er indrukwekkende melodieën uit te persen. Wat me echter het meeste aanspreekt, is toch wel hoe dynamisch dit album is. 'Polka Dots and Moonbeams' is bijvoorbeeld enorm melancholisch en nodigt uit tot mijmeringen en overpeinzingen. Maar dit schitterende liedje wordt opgevolgd door 'Four on Six' dat energiek is en waar je direct vrolijk van wordt (geen overbodige luxe in deze tijden van ellende).
Zo springt The Incredible Jazz Guitar of Wes Montgomery op en neer qua sfeerzetting maar tegelijkertijd voelt het wel heel erg aan als een afgebakend geheel. De gemene deler is namelijk ontspannenheid. Montgomery brengt alles met een zelfverzekerde rust die heerlijk is om je aan te laven.
Deze werkt enorm verkwikkend heb ik gemerkt. Heerlijk na een dag hard werken, heel fijn wanneer je na veel sociale verplichtingen weer wat tijd voor jezelf hebt. En ik moet zeggen, na twee dagen totaal opgegaan te zijn in al het nieuws over de oorlog, voel ik me na het luisteren van dit album toch weer even stukken beter. Zeer therapeutisch, die ongelooflijke gitaar van ome Wes.
Next stop: Etta James – At Last!
* denotes required fields.
* denotes required fields.