Vangelis - 1492: Conquest of Paradise (1992)

Blade Runner is een meesterwerk, Chariots of Fire en The Bounty zijn ook erg goed, maar bij 1492 begint de stijl van Vangelis te irriteren.Nooit zo begrepen waarom deze score zo geweldig wordt bevonden. Toegeven die ''ene'' overbekende tracks is goed,maar voor de rest doet het mij niet zoveel, het is af en toe zelfs saai. 2.5 sterren

Waarom heb ik, sinds ik mezelf heb aangemeld op deze geweldige site, niet meteen een stem uitgebracht op dit weergaloze album? Tja, die dingen gebeuren nou eenmaal wel eens, maar vanaf nu breng ik daar dan toch eindelijk verandering in en geef ik meteen de maximale score van 5 punten. En waarom? Simpel: op de één of andere manier weet dit album me, elke keer als ik er naar luister, een ongenadig portie kippenvel te bezorgen. Een gevoel van ongekende euforie, (mooi woord blijf ik dit vinden ), is wat er in mij opkomt, als ik luister naar prachtige nummers als o.a. natuurlijk het titelnummer, (wat niet eens de beste track is i.m.o.). Wat te denken van "Monastery of La Rabida", of het mooie en ingetogen "West Across the Ocean Sea"? Man, ik krijg zelfs bijna tranen in m'n ogen bij het ultramooie en tegelijkertijd veels te korte "Eternity". Andere heftige nummers als "Hispanola" en het onderhuids dreigend klinkende "Moxica and the Horse" zijn ook al van zo'n hoog niveau.

Wat mij betreft nog steeds één van de beste soundtracks van Vangelis (naast Blade Runner en Chariots of Fire) van een i.m.o. veels te onderschatte film. Wellicht zelfs één van zijn beste albums ooit!!!

Ik vind het ook vergezocht om nummers van dit album te gaan vergelijken met de 'palingsound' van de Cats. Alleen werk van het eerste album van Aphrodite's Child 'End of the world', waarvan ik enkel 'End of the world' en 'Rain & tears' ken, kan daar naar mijn mening worden vergeleken.
Over invloed gesproken; Ik vind 'Light and shadow' en 'Hispaniola' veel invloed hebben op de trance, dat in de eind jaren 90 in Nederland het grote publiek bereikte. Maar DJ Tiesto, Rank 1 en later Armin van Buuren moesten er een beat doorheen werpen. Zonder beat van Vangelis en Jean-Michel Jarre klinkt de muziek voor mij toch bijna altijd mooier.
Favoriete tracks van dit album 'Conquest of paradise', 'Light and shadow' en 'Hispaniola'.

Inmiddels heb ik op mijn eigen website www.jorros-muziekkeuze.nl een meer uitgebreide recensie gepubliceerd. Die luidt als volgt:

Luisterend naar de sonische oceaan van Vangelis' album 1492 (Conquest of Paradise), bevind ik me in een auditiel labyrint, rijk aan zintuiglijke prikkels en mystieke ambiance. Het titelnummer Conquest of Paradise is als een tijdloze hymne, een melodie zo universeel, dat het de ziel van velen in haar kern lijkt te raken. Inmiddels heb ik dat gevoel reeds lang achter mij gelaten. Waar ik vroeger zweerde bij dit album en met name het titelnummer is het tegenwoordig de nuchtere geest die overheerst.

Het nummer Monastery of La Rabida spreekt me echter nog wel aan; het is een toevluchtsoord van sereniteit, gekleed in een aura van spirituele rust. De sacrale koorklanken vormen een hemelse verbinding tussen aarde en het etherische. Daartegenover staat City of Isabel, dat, ondanks zijn belofte bij de start, een gevoel van onvoltooidheid achterlaat, alsof het verhaal slechts begonnen is maar niet tot voltooiing komt.

Light and Shadow, gedrenkt in de kenmerkende koorklanken die als een rode draad door het album lopen, dompelt de luisteraar onder in een splitsing van licht en duisternis, een spel van contrasten dat het handelsmerk van dit album vormt. Evenzo doordrenkt Deliverance de ziel met een gevoel van verheffing en boven zinnelijkheid, een ware beproeving van de geest.

Minder bezielend is het instrumentale West Across the Ocean Sea, dat, hoewel competent gecomponeerd, niet dezelfde spanningsboog en emotionele diepte bereikt als de voorgaande stukken. Eternity laat eveneens een ietwat onbestemd gevoel achter, als een belofte die niet geheel in vervulling gaat.

Daarentegen staat Hispanola, dat met zijn herhalende koorzang en drijvende ritmes, een verhaal vertelt van avontuur en ontdekking, een nummer dat zowel de ziel beroert als de verbeelding prikkelt. Het is, zonder twijfel, het juweel van dit album, een nummer met een eigen hart en ziel.

Moxica and the Horse roept een beeld op van naderend onheil, een onrustig voorgevoel dat echter in zijn uitwerking ietwat blijft hangen, als onafgemaakte gedachten in een droom. Twenty Eight Parallel daarentegen, spiegelt Conquest of Paradise, maar zonder de kracht en de passie die het titelnummer zo memorabel maakt(e).

Ten slotte komt het album tot een anticlimax met Pinta, Nina, Santa Maria (Into Eternity), een nummer dat, ondanks zijn lengte, de luisteraar achterlaat met een gevoel van onvervuldheid, alsof de reis is geëindigd voordat deze werkelijk begon.

In conclusie, 1492 (Conquest of Paradise) is een album van een paar momenten van briljantie, omgeven door zeeën van onvervulde potentie. Waar de koorzang weerklinkt, daar vindt men een schat aan boeiende klanken. Doch, als geheel laat het album een ietwat gemengde indruk achter, een trip die schittert in fragmenten maar niet altijd als één samenhangend geheel.