Bruno Mars - 24K Magic (2016)

Ik waardeer het als artiesten teruggrijpen op muziek uit het verleden. In het geval van disco/funk waardeer ik het nog meer, want van die genres ben ik zelf groot liefhebber. Dat wil zeggen: ik weet dat er een kracht zit in het genre die soms goed wordt neergezet, ook al is het merendeel van de uitgebrachte platen ongeïnspireerde, gezapige zooi.

Ik snap dus niet dat artiesten die anno 2016 teruggrijpen op disco (Justice) of funk/r&b (Bruno Mars) zoveel van die gezapige zooi emuleren. Zoals Versace on the Floor en Too Good to Say Goodbye: dit is toch de reden dat elke muziekliefhebber blij is dat de jaren 70 en 80 voorbij zijn?

Nu blijven er dan wel wat nummers over die de energie van funk wel over weten te brengen. Maar mwoah, echt sterk vind ik die ook niet. In de jaren '70 stonden veel bands onder een flinke productiedruk wegens albumdeals, dus is het begrijpelijk dat er soms wat zwakke broeders tussen stonden. Bruno Mars heeft echter vier jaar de tijd gehad voor dit album, en kan ook echt een legendarische funktrack schrijven, getuige Uptown Funk. De ideeën van dit album komen voor mij dus niet echt uit de verf. Maar de muzikale richting kan ik alleen maar waarderen, ik hoop vooral dat die verschrikkelijke liefdesballades de volgende keer ver achterwege blijven.

Wat een teleurstelling t.o.v. zijn vorige albums. Ik mis de passie in zijn nummers, de catchyness en de goede vocalen. De nummers kabbelen maar wat voort zonder de hoogtepunten.
Versace On The Floor is qua catchyness en vocalen het enige nummer dat me bekoord, maar de tekst vind ik alles behalve bijzonder.

Een grotere ster dan Bruno Mars vinden we in deze tijd niet. Hitsingles genoeg natuurlijk, maar na Uptown Funk is de hele heisa echt los gebarsten. Dat de beste man ook nog eens over een grote dosis aan talent beschikt voegt alleen maar een extra dimensie toe aan zijn stardom. Dit nieuwe album werd dan ook langverwacht en leek met de titeltrack en eerste single in de lijn te liggen met het eerder genoemde Uptown Funk. Wat is de waarheid daarvan?

Het album begint in ieder geval wel met die heerlijk energieke single. Dit is muziek voor de glimlach en voor de dansvloer natuurlijk. Ook het daaropvolgende Chunky past prima in het straatje van Bruno. Het hangt zelf nog een slagje meer naar de 80’s met die aanwezig synths. Om dat nog even swingend door te trekken in het sterke Perm. Funky nummer dat andermaal voor een glimlach zorgt. Het beste nummer van dit album naar mijn mening. Beter dus dan die titeltrack.
That’s What I Like lijkt in eerste instantie platgereden RnB, maar blijft toch nog op de weg. Er zit meer in dan je denkt, het heeft net wat meer energie en is net wat frisser. Een nummer om lekker op te bouncen. Wat niet te zeggen valt over Versace on the Floor. Dit is een stuk rustiger en een beetje en foute jaren ’80 ballad. Ik moet zeggen dat zelfs de 90’s boybands hier nog een puntje aan kunnen zuigen qua zoetheid. Glad tot en met, inclusief bijbehorende fout lyrics. En dan is het ballad-festijn nog niet over. Nee, we horen ook nog Straight Up & Down. Dit is dan meer naar de kant van de 90’s R&B. Glad blijft het dus vooralsnog wel.
Uitgegleden? Welnee! We glijden nog even door met Calling All My Lovelies. Een stomende slow jam in de 90’s traditie. Back to the 90’s R&B en de New Jack Swing. Jatwerk of inspiratie? Dat vooralsnog de vraag. Want we laden de New Jack Swing nog niet los met Finesse. Dit klinkt dan meer als een ode aan deze muziekstroming. Met een vette knipoog dans je samen met Mars door dit nummer. Hier word ik best vrolijk van en Teddy Riley waarschijnlijk ook.
Afsluiter Too Good To Say Goodbye is een beetje een zoete ballad. We worden nog maar eens redelijk ondergedompeld in het glazuur.