Cymande - Cymande (1972)

Erg fijn album van Cymande. De funky soul knalt er aardig in vanaf de eerste noot en weet ongelooflijk te boeien. De ruim 10 minuten durende Rickshaw is zowat een funkorgie.

Zonder meer een interessant album.

Niet zo zeer vanwege de bijzondere composities of het spel (al is de leadgitaar prima, en de fluit in Rickshaw mag er ook zijn). Maar wat dit natuurlijk bijzonder maakt zijn de onluikende nieuwigheden als eerste kenmerken van komende muziekgenres. De al genoemde Afrikaanse invloed is gemengd met de toentertijd nieuwe stromingen als hippie, fusion en funk. De ritmesectie in het bijzonder is vernieuwend bezig. In Bra (met revolutionaire ´disco-break´) doet die ritmesectie me wel denken aan Fools Gold van Stone Roses. Hoe speciaal is het trouwens wel niet dat de Rastafari in de muziek wordt opgevoerd in 1972? Ik weet daar pas van alleen nadat Bob Marley bekend werd in Europa (3 jaar later). Wel: ´The first hippie´, dus. dat we t maar weten
Leukste nummers naast de al genoemde zijn voor mij Getting it Back (mooie opbouw al direct met dat gitaartje aan het begin) en Dove dat eigenlijk helemaal niet te lang duurt. Opvallende gelijkenis die wat minder zijn tijd vooruit is, is One more , dat me meteen al deed denken aan Fleetwood mac´s Albatross van een paar jaar eerder. Zo vinden we ook nog een beetje bluesinvloed in deze smeltkroes.

Als totaal maakt het ondanks al dit moois niet de verpletterende indruk als ik wel had gehoopt. En dat komt voor een deel ook door de geluisdproductie, die toch wel erg dof is.

Al met al een historisch bijzonder en relevant album, waarvan ik me toch ook wel weer van kan voorstellen dat het destijds niet zo is opgevallen. Daarvoor had het iets meer uitgesproken, scherper geproduceerd en gedreven moeten zijn.

Na Promised Heights is dit het tweede album van Cymande dat ik beluisterd heb. En wederom ben ik niet helemaal onder de indruk. Het klinkt allemaal op het eerste gezicht lekker en relaxed, maar soms blijft het een beetje zweven in die mellow mood. Daarnaast heb ik (zoals altijd) toch ook een beetje moeite mijn aandacht erbij te houden bij de instrumentale nummers en vooral wanneer de speelduur wat langer is (vooral Dove, maar zelfs Rickshaw) . Zelfs sommige nummers waar zang in zit, bestaat voor mij teveel uit herhalingen (Bra en The Message). Het klinkt nu alsof ik dit album niks waard vind, maar dat is ook weer niet zo. Ik vind de nummers vaak te lang uitgesponnen en er had van mij meer nadruk op zang mogen zijn. Nu is het een beetje te loom voor funk en een te weinig zang voor mij om te spreken van uitmuntende soul. Mijn favoriete nummers zijn Zion I, Listen en Getting It Back. Wel leuk om vele samples terug te horen. Maar ik moet zeggen dat ik vaak de hip-hop nummers zelfs beter vind .