The Shirts - Street Light Shine (1979)

Ik hoor ook minder Blondie. Sterker nog, ik denk eerder dat Kim Wilde deze plaat en vooral Laugh And Walk Away heeft grijsgedraaid. Voor mij is Kids in America een voortzetting van dit geluid.

Mooi gedaan hoor, de hoge noot die Annie Golden aanhoudt op het eind van "Triangulum" gaat over in een synth-noot.

Dit album is een van de fijne ontdekkingen van deze week.

Die moderne 'chopsticks" op de piano, maakt "Laugh and Walk Away" bijzonder herkenbaar op dit prachtige nummer, meer dan de titel / refrein.

Toch best wel veel blondie dit album. Niet dat het niet mooi is. Helaas staat een soort van "Tell me your plans" er niet op.

Maar - bijvoorbeeld - Laugh and Walk Away en het rustiger Triangulum zijn ook juweeltjes, toch?

Ik kan mij het nog enigzins herinneren, het Toppopclipje van hun debuutsingle Tell Me Your Plans met de zangeres heftig kauwend op kauwgum, in broekpak en met een attitute van "Ik ben klaar om de wereld te veroveren".
Fijn liedje, eigenwijs en Annie Golden (de zangeres dus) had iets fris en vernieuwends.
Voor de 2e single kwam de groep niet meer naar de Toppop studio's. Dat gebeurde wel meer als het debuut het goed deed.

Mij toen totaal niet verdiept in de albums, geen idee waarom en ook geen herinneringen meer aan.
Ik was nogal into Queen die tijd en als er lp's moesten komen was dat volgens mij meestal van die band.
Ik zal het alsnog tot mij nemen. Ben benieuwd.
Het jachtige Laugh and Walk Away was voorzien van een clip en scoorde ook aardig, maar wat hits betreft was het wel over.

Dit album vind ik beter dan het debuut album. mooie afwisseling tussen uptempo en ballads.

Annie Golden heeft in die tijd ook nog een hoofdrol in HAIR - the movie gekregen.

Gewoon een erg leuk album, met een gevarieerd palet aan nummers.

Ook het curieuze quasi - a capella / instrumental (met fluit of toch synth) slotnummer bevalt me goed.

halfje erbij.

Fraaie 2e worp van The Shirts.
Toen het laatste nummer zweeg had ik zoiets van wauw, dit was toch wel een hele fijne band en wat jammer dat dit nooit geen bevredigend vervolg heeft gehad.
Met het jachtige Laugh and Walk Away als opvolger van het ook al fijne Tell Me Your Plans stonden alle lichten op groen. Nog altijd een zeer fijn nummer met dat neurotische synthloopje. Terecht een hitje in "79".
Op Street Light Shine heeft de band het beter voor elkaar qua composities, uitvoering en productie.
Het is tekstueel wat bedachtzamer en met meer melancholie. Achteruit kijken naar relaties die stranden, weglopen, nerveus worden van je partner, is de liefde wel iets wat echt bestaat? Rompslomp zoals in het dagelijks bestaan, maar wel verpakt in over het algemeen goede liedjes.
The Shirts gaan muzikaal een stuk dieper dan het springere debuut.
Heel veel up-tempo is er naast Laugh and Walk Away en Can't Cry Anymore eigenlijk niet.
Aansteklijke lichte popliedjes wisselen af met fraaie slowers zoals het erg fraaie Triangulum, en wat is deze groep mensen een goede match muzikaal en qua zang. Annie Golden is ook zo'n vocaliste waar mee je alle kanten op kunt.
Milton at Savoy is dan weer typisch zo'n liedje die zo in een musical op Broadway zou kunnen opduiken. Ontzettend catchy.
Veelzijdig op en top, al word ik niet warm of koud van Starts With a Handshake en het wat afgeraffelde Can't Cry Anymore.
Maar de twee slotstukken zijn erg goed. Outside the Cathedral Door is een wat mysterieuze slower met een wat progachtig middenstuk, ook hier Annie weer fantastisch op dreef.
Kensington Gardens lijkt geheel instrumentaal te gaan worden tot er vocaal iets prachtigs samen komt: Beach Boys meest Opera (zoiets).

Wat ik met het eerste Shirts album wat minder de behoefte zal hebben om veel te draaien, nodigt deze zeker uit tot meer luisterbeurten.
Echt een prima plaat van een band die veel te kort heeft bestaan. Jammer.

Leuk Bikkel2 dat je deze tweede Shirts nu ook kent.

Voor mij is dit een van de albums die de tand des tijds goed heeft doorstaan. Wanneer ik het hoor denk ik ook altijd weer, wat een fijne plaat.

Annie Golden heeft een markante stem die niet snel verveelt. Ze oogt een beetje als de girl next door en juist daardoor viel ze in die tijd ook op.

Ook een extra punt voor de fraaie hoesfoto die ik qua kleur fraai vind het blauw dat mooi contrasteert met het oranje licht.

Inderdaad een aangename verrassing deze Roxy6
Hoes inderdaad ook speciaal

Deze en de tweede van Sue Saad and the Next en het debuut van Martha and the Muffins waren de 3 leukste kennismakingen van de afgelopen 6 weken van 'oldies' die ik nog niet kende.