Eurythmics - We Too Are One (1989)

Raar dat hier nog geen enkele post bij staat; Waren Eurythmics bij de release van deze best aardige plaat al uit de mode of zo ??

Hier staan best wat leuke songs op, dus dat stemgemiddelde van ocharme 2.95 moet echt omhoog.

Voor mij is deze zeker 3.5 waard. Met als beste songs : The King and Queen of America, Angel en Don't Ask Me Why.

* * * 1/2

Hé jongens, waar blijven de reacties? 'Sylvia' is een van de weinige nummers die er ooit gemaakt zijn en me echt kunnen ontroeren. Deze cd was hun laatste (voor de comeback met 'Peace') en de synths zijn naar de achtergrond verwezen. Hadden ze misschien maar niet moeten doen...

In 1989 was MusicMeter er nog niet hoor Dit album zegt mij verder niks, is toen aan me voorbij gegaan.

Voorlopig het laatste album van Eurythmics alvorens Dave Stewart en Annie Lennox hun eigen weg gaan.
Een prima en afwisselend slotakkoord dat zowat de stijlen bevat die Eurythmics op hun vorige albums hebben geëtaleerd (rock, soul, synthipop). "The King and Queen of America", "Don't Ask Me Why" en "Revival" vind ik de toppers op dit schijfje.

Hmm, deze toch maar eens uitproberen dan. Als alle stijlen voorbij komen, dan moet het zeker de moeite waard zijn

Heb je hem ondertussen al eens beluisterd ?
Zo niet dan moet je er nu toch eens aan gaan geloven hoor.
Revival zul je wel kennen, maar ANGEL en PRECIOUS zijn ook wonderschoon.
King and queen is wat mij betreft 1 van de minste tracks, maar verder zal ik mijn favo band niet afkraken natuurlijk

Misschien bedoelde evanshewson het jaar van de remaster, 2005, dacht ik.

Ik moest deze wel even uitproberen voor de cover van last night I dreamt that somebody loved me, dat ik een van de mooiste liedjes vind die ooit gemaakt zijn. Op de achterkant van het hoesje staat erbij: previously unreleased. Wilden ze deze dan als een regulier albumnummer uitbrengen? Nee toch?

De zwamenzang van een opmerkelijke samenwerking en eentje die mooie nummers heeft achtergelaten....alleen staat er hier geen eentje op die onder die categorie valt. Slappe, ongeinspireerde meuk naar mijn smaak. Op zich hoeft een gedateerde productie nog niet zo'n belemmering te zijn, om het ruim 20 jaar na dato te kunnen luisteren, maar er staan hier m.i. geen goede nummers op, die dat compenseren. Doodzonde om een stem als die van Lennox te laten gebruiken voor zulks een oppervlakkig muzikaal geneuzel.
Het beste komen de nummers naar voren, zonder die overmatige productie en als het wat kleiner gehouden wordt.
Helaas zijn die hier in de minderheid.
Respect voor wat ze gedaan hebben verder, maar met We Too Are One lieten de King and Queen weten dat er geen levensvatbaarheid meer was voor de Eurythmics.

Don't Ask Me Why is een mooie song, de rest klinkt ongeïnspireerd en alsof er geen zin was in in het maken van de plaat. Annie klinkt moe en flets. De muziek klinkt avontuurloos en mat.

Een plaat die echt middle-of-the-road is en dan nog te saai. Ben benieuwd hoeveel deze plaat heeft omgezet.

Die verkoopcijfers zullen vooral rond de release gehaald zijn.
In The Garden, Savage en Peace zijn alledrie populairder op deze site en dat zegt wel wat als je het afzet tegen de stemmen van Sweet Dreams of Be Yourself Tonight..

Gewoon een slecht album voor mij; alle nummers een door de mixer gehaald en that's it. Totaal inspiratieloos; heb het 2 x beluisterd maar daar zal het bij blijven. Wat waren ze toch veel beter aan het begin van hun carrière als Eurythmics! Voor mij maar 1,5 ster! Slaag er zelfs niet in om 2 favoriete tracks te selecteren zoals gevraagd bij de beoordeling!

Toont maar hoe ieder muziek beleeft. Dit album zet ik nog geregeld op. Het ontbreekt aan echte hitsingles die ze eerder hadden. Maar voor mij nog altijd een aangenaam en evenwichtig album. We Two Are One is een sterk jazzy/rock/pop openingsnummer en past sterk in de tijdsgeest van 1989. King&Queen een haast humoristische meezinger, Baby's Gonna Cry een goed poprockduet, Don't Ask Me Why is het prijsnummer van dit album. Een van hun mooiste nummers. Angel mooi ingetogen (net als Sylvia), Revival toont ook wat steviger geluid. Verder nog prima albumnummers met You Hurt Me, How Long en When The Day Comes Down, waarbij ik geen enkele filler ontdek. Prima opvolger van Savage en helaas laatste album tot hun comeback eind jaren 90.

Geen wereldschokkend album maar wel een fijne popplaat die weinig onderdoet voor voorgangers Revenge & Savage. De sterkste periode van Eurythmics ligt mijns inziens toch in hun beginperiode met het album Touch als kroonjuweel. Op dit album springt afsluiter When The Day Goes Down er bovenuit.

Prima album van Dave en Annie. Heel ongedwongen , niet hip, maar gewoon een lekker popalbum. De productie is wat vet en er worden veel songs dichtgesmeerd. Annie mag van mij altijd zingen en Dave kon en kan nog steeds prima liedjes componeren. Tuurlijk is de wereld verder gegaan en zullen er weinigen wakker liggen van dit album, ik vind het een fijne plaat en een trip down memory lane. 4 sterren.