Norah Jones - Not Too Late (2007)

Norah Jones bezit een aardige stem maar ze heeft nu al voor de derde keer op rij krek hetzelfde album gemaakt.
Op zich zijn de nummers niet slecht, maar een hele cd achter elkaar beluisteren, werkt slaapverwekkend.
Zou Norah als actrice (binnenkort in "My Blueberry Nights") even inspiratieloos zijn? Even afwachten maar.

Film werd nu al flop genoemd in amerika.
Ze zingt gewoon heel goed. Echt jazz, zwoel, diepgaand en zacht.
Dus precies zoals het moet zijn.

Maar vaak vallen mannen niet echt op deze stijl en dat zelfde geld voor Katie Melua. Mannen vinden het te sentimenteel.

Ik als een sentimenteel jongetje vind dit dan ook erg mooi. Norah Jones heeft ongetwijfeld de mooiste stem ooit. Magisch als ik haar hoor zingen...

Tja, ik heb de 2 vorige platen van haar en dat volstaat voorlopig. Vrees dat er toch wat herhaling in haar muziek zit, hoe mooi haar stem ook is...

maar misschien heb ik ongelijk, we zien wel...

Kijk, dat bedoel ik nou, er zijn nog mensen die denken dat deze dochter van Ravi Shankar toch steeds weer dezelfde plaat maakt...
misschien is dat wel zo'n beetje...

Herhaling is het wel jah, op een paar nummers na. Maar voor MIJ hoeft ze ook niet te veranderen. Maar ze kan heus wel anders hoor, dat heeft ze wel bewezen met haar samenwerking met The Peter Malick Group.

Ik ben nu helemaal verliefd op dit album
Een aantal prachtige nummers. Haar stem blijft zo mooi, vandaar de 5*. Heerlijk dit (alleen Little Room, maar hij wordt al wat beter)

Zij heeft echt een geweldige stem !
Al haar albums zijn tot nu toe geweldig geweest.

mooie makkelijke luistermuziek, zacht en ruisig tegelijk.

Maar jazz ? nee .. want waar is de vrijheid ? waar is de variatie ? het samenwerken met muzikanten ? en ze zingt nogal plat (weinig hard-zacht verschillen). Ik zou eerder zeggen een soort light-folk ('wake me up') met een uitstapje naar soul (Thinking of you; blazers, hammond- en een rhodes-achtig) Voor jazz is het veel te netjes bedacht en afgepast en heeft het niet de magie van het moment. (vergelijk het maar eens met een liveconcert van Sarah Vaughan of Ferrell met een klein combo -ook met vaste routines, maar dan wel jazz).

Een genre dat in de states het erg goed doet trouwens, jammer dat bronnen van muzikale ontdekkingen en kennismaking als pandora.com er niet meer zijn, want van de omroep hoeven het niet meer te hebben, op een uitzondering als de Stichting Concertzender daargelaten dan, waar je nog eens wat anders kan horen dan een station dat zichzelf staat te herhalen.


Broken, Sinkin Soon, Wake me up, heeft een sterk Tom Waits gehalte; een niet al te strak gestemde piano, banjo-beetje slepende niet te glimmende drums met af en toe een lel op de bekkens. En een trompet-solo, die wel jazzy is -maar niet teveel om Jones niet weg te spelen. Jammer dat Jones niet klinkt alsof ze net haar laatste-uur fles whisky heeft leeggedronken. Op Little Room gaat het soms al wat beter, maar het blijft binnen het zondagmiddag -met-de-benen-op-de-bank- en-het-kopje-smaakjes-thee-niets-aan-de-hand kader. Het zou van mij wel ietsiepietsie meer dynamiek mogen hebben, dat maakt het net even wat levendiger. Thee met een stukje sinaasappel erbij of zo. Maar dan valt Jones door de mand denk vrees ik.

Heel mooi dat ontspanning in de muziek ook weer mag, dat was 70-40 jaar geleden ook een vorm van kwaliteit. Waren we even vergeten sinds de 60ies zo'n beetje.


Lekker light and close album, goed te volgen, intiemere zacht bij-het-oor-praat volume (vroeger noemden we dat croonen), geen uitspattingen, moet het hebben van de ingehouden toon. Cocktail van moderne maar ingehouden countryfolk met lightsoul. Zou het in de auto ook wel eens kunnen doen, zolang het een beetje stil blijft binnen.

In vergelijking met de vorige 2 albums is dit mij iets té country. Niettemin heeft Norah nog steeds die fantastische stem, maar toch vind ik dit de minste van de 3, zelfs een stuk minder (dat is een heel punt).

3 sterren.

Ik hoor mensen vooral kritiek hebben over herhaling, maar omdat ik die niet ken heb ik daar geen last vna vind dit een lekker album. Dit moet je echt op zijn tijd luisteren zeker niet te vaak dan is het gewoon heel goed vind ik zal een 4tje wordne denk ik.

De Country invloeden maken dat ik helemaal afhaak.
Voor een Easy Listening gevoel zet ik [Kings of Convenience] op.

beetje dubbel

ja leuk, ja relaxed, maar ook wat gezapig en cliche vooral

irritant als je het meer dan 1 x per week draait

raar maar waar , dit vind ik dan weer de beste van de drie

Sfeervol en goed gemaakt maar wel een herhaling van de twee voorgaande. Kan deze dochter van Ravi Shanker nog iets anders dan sfeervolle lift of restaurant muziek maken, hetgeen ze overigens heel aardig doet, maar gaat nu wel erg voorspelbaar worden.

Deze vandaag gekwalificeerd als miskoop! Zo saai!

Wat een ramp deze cd. Na een goede cd is het weer oude jongens krentenbrood, maar dan in de zin van inspiratieloos en voor commerciele zekerheid gaan op oude successen voortborduren.

Hij valt best mee, beaster, maar de nieuwe heeft toch iets méér ballen, dus The Fall vind ik veruit haar beste, er zit echt wat meer poeier in, het brave meisjesimago wordt afgeschud, heb ik de indruk, hier is het allemaal nog net te braafjes en te mak.

Ik ben het eens met beaster, ik vind het tot nu toe ook haar beste solo plaat.. Al blijft het beste wat ze heeft gemaakt haar samenwerking met The Peter Malick Group. Dat brave en makke kan ik hier enorm waarderen.

Heerlijk album. 4,5*, het verveelt me gewoon niet.
Heerlijk wegdromen met een goed boek, een glaasje en een sigaret met deze muziek als achtergrond.

Ach, wat is raar. Ik kan me er wel in vinden. Termen als 'meer van hetzelfde' vind ik voor mezelf wat kort door de bocht. Ik vind het gewoon een genietbaar plaatje. Net zoals de eerste en The Fall overigens. En haar tweede kan mij ook bekoren.

Ik twijfel tussen 3,5 en 4 sterren. Voorlopig hou ik het op 3,5. Maar de optie tot groei is aanwezig!

Het album is na het fantastische Come Away With Me en het lekkere Feels Like Home tenenkrommend. Op dit album lijkt ze een hele andere hoek in te willen slaan. Alleen de fantastisch mooie single Thinking About You en het mooie Until The End raken me en laten een glimlach op mijn gezicht zien. Jammer maar helaas.

2,5*

Tot nu toe staat deze samen met het album Feels Like Home op een gedeelde eerste plaats bij mij. Vind dit echt heerlijk luistermuziek.

Redelijk braafjes, maar dat is een veel gehoord iets bij mevr. Jones. Edoch mooi gezongen en wat traditioneler zonder een overdosis piano.

Ik heb de eerste twee albums, en als ik jouw commentaar zo lees, laat ik het daar even bij. Hoewel mijn gevoel zegt dat een goede live-cd van deze dame nog wel iets aan de collectie zou toevoegen.

Vijf jaar na haar debuut opnieuw een niet al te opwindend album. Norah heeft een mooie stem, met een wat beperkt bereik, maar met een spannend hees randje. De songs, de meeste schreef ze samen met bassist Lee Alexander, die het album ook produceerde, missen het vermogen om te blijven hangen.
De songs klinken sober, en dat is niet verkeerd. Stem en basgitaar zijn steeds prominent aanwezig, gitaar en toetsen veel terughoudender. Smaakvol. Maar teveel smaak kan ook saai zijn. Een typische 'late night' plaat. Om na een geslaagde avond mee na te zitten met een stel intieme vrienden. Dertigers, herinneringen ophalend aan die mooie jaren op de universiteit.

Braaf, mooi, zoetsappig, saai, sober, geweldig er komt veel langs bij alle meningen hierboven. Ik geniet gewoon van de easy listening en sfeervolle huiskamer jazz die de late uurtjes van de dag opvult, of de zomer avond lekker zwoel laat verlopen. Ze heeft een mooie stem en irriteert me geen moment. En heel misschien vind ik dit weel de meest volwassene van haar eerste 3 cd's. Meer hoef ik niet, deze 3 zijn constant van sfeer en kwaliteit, maar op deze klinkt het alsof het haar allemaal nog net iets beter past en aanvoelt.

Traag als poep en zo ontzettend saaaai.